De kaartverkoop begon officieel om 11:00 vanochtend, maar toendertijds lag de CJP-site al plat en was het al dringen geblazen op de virtuele snelwegen van Ticketmaster. En uiteraard werden sommige mensen uit de wachtrij geschopt, kregen andere mensen hun kaartjes eerder terwijl ze misschien minder lang in de wachtrij stonden, en klikten sommigen per ongeluk hun wachtrij weg. Wat wél gezegd kan worden, is dat iedereen na die 2 uur zekerheid heeft: óf je gaat wel, óf je gaat niet.

Wij hopen natuurlijk dat iedereen kaartjes heeft kunnen bemachtigen, maar dit zal helaas niet zo zijn. Maar vergeet niet: er zijn GENOEG toffe alternatieven in de zomervakantie! Oké, die liggen misschien niet zo dicht naast je deur als Lowlands, maar kunnen alsnog supertof zijn! Om maar even wat te noemen: Pukkelpop (heeft voor 80% dezelfde namen als Lowlands elk jaar), Sziget(géén digitale wachtrijen!), Rock Werchter, Groezrock, en nog véél meer.

Afgelopen week doken de eerste namen voor Lowlands 2012 op. Onder andere Innervisions presents: Henrik Schwarz, Dixon en Âme (live & DJ), Ane Brun, La Pegatina, Letlive, Blaudzun
Movits!, Me First and the Gimme Gimmes en Les Ramoneurs de Menhirs werden de eerste namen die aan de line-up werden toegevoegd voor het festival dat dit jaar van 17 t/m 19 Augustus in Biddinghuizen plaatsvindt.

Er schijnen nog wat CJP-kaarten over te zijn, maar de CJP-site ligt nog steeds plat. Maarrrr niet geschoten is altijd mis natuurlijk!

Heb jij een kaartje voor Lowlands kunnen scoren? Zo niet, zit je erover na te denken ergens anders heen te gaan? Laat het ons weten!

Hoewel je al wat succes in Nederland hebt, kent nog niet iedereen hier je, dus zou je jezelf even kunnen introduceren voor hen die je nog niet kennen? Wat omschrijft jou en je muziek?
Ik denk dat het woord “singer-songwriter” altijd de beste omschrijving is van wat ik doe. Ik weet dat dat een brede categorie is, maar in principe schrijf ik nummers, meestal op de gitaar, maar soms op de piano. Ze gaan over dingen uit mijn eigen leven, of tegenwoordig vaker over verhalen die ik heb gehoord, conversaties die ik met anderen heb gehad, interviews, wat me dan ook raakt. Ik ben meer een live artiest dan wat dan ook, ik wil in een ruimte zijn met mensen, de interactie aangaan, ergens samen naartoe gaan, een avond opbouwen waar we ons verbinden en een gezamenlijke ervaring delen. Ik hou ervan om te lachen, eens goed te huilen, en alles ertussenin. De muziek die ik maak is ‘folk’ muziek, maar geen traditionele folk, meer een soort moderne folk, met een zekere pop invloed, in de zin van dat ik van een goede “hook”, een gaaf refrein en een gave melodie hou. De lyrics gaan eerst, maar ze moeten overgebracht worden via een melodie die (hopelijk) blijft hangen.

Door welke artiesten ben je geïnspireerd en beïnvloed?
Ik ben een singer-songwriter junkie, ik hou van alle klassiekers zoals Leonard Cohen, Joni Mitchell, Dylan, Van Morrison, etc, maar ook een hoop artiesten van nu zoals Glen Hansard, Damien Rice, Ray Lamontagne, Bon Iver, James Vincent Mcmorrow. Ik luister ook naar een hoop opnamen van mijn vrienden, mensen als Rob Szabo, Valery Gore, Mike Evin, Melissa McClelland, Emma-Lee, etc. Dat zijn allemaal geweldige artiesten en je leert zoveel door alleen maar naar elkaar te luisteren, samen te schrijven en uit te vogelen wat de ander aan het doen is.

Probeer je jezelf te onderscheiden van andere artiesten, en zoja, wat is het dat je een beetje anders maakt dan andere singer-songwriters?
Ik ben niet iemand die het erg vind om met andere artiesten vergeleken te worden, omdat ik denk dat ik ongetwijfeld deel uitmaak van een traditie van singer-songwriters, en het is niet zo dat ik een compleet nieuw muziekgenre heb uitgevonden. Dat gezegd hebbende, ik krijg feedback van mensen dat ik over dingen schrijf waar niet altijd over wordt geschreven, en ik denk dat ik het op een manier probeer te doen die erg persoonlijk en ‘met het hart op de tong’ is. Ik wil dat mensen een reactie hebben, iets diep voelen, want dat is waar ik zelf van hou bij de muziek die ik goed vind, en die ik graag heb als een luisteraar.

Ben je je bewust van je eigen stijl en probeer je je nummers in die stijl te behouden, of vind je het ook leuk om af en toe iets compleet anders te proberen dan wat je normaal speelt?
Ik denk dat het moeilijk is om te schrijven met te veel zelfbewustzijn van ‘hoe ik klink’. Het is belangrijker om gewoon te schrijven, op wat voor manier het er ook uit wil komen, en daarna alles gaan sorteren, en kijken wat er bij elkaar past. Ik hou er absoluut van om mezelf uit mijn comfort zone te gooien, ik heb samengewerkt met dance artiesten, hiphopartiesten, electronic artiesten, het is geweldig om gewoon dingen uit te proberen en zien wat er gebeurt. Met hoe meer genres en artiesten en zelfs andere kunstvormen je speelt, des te meer je je realiseert dat het proces eigenlijk telkens hetzelfde is. Je probeert iets uit niets te maken, dat is echt iets moeilijks om te doen en om je hoofd over te breken. Er is niet een manier om dat te doen, en je kan het nooit echt ‘uitgevogeld’ krijgen, alles wat je kan doen is gewoon proberen, met je hoofd tegen de muur blijven bonken, en om de zoveel tijd werkt er eens iets.

Wat was je inspiratie om muziek te gaan spelen en je muziek te laten horen aan de wereld?
De avond dat ik besloot om voor de rest van mijn leven muziek te gaan spelen was de avond dat ik Glen Hansard (met de Frames) en Damien Rice zag spelen. Ik was al bezig met nummers schrijven en hier en daar een show te geven, maar op dat moment was het gewoon iets wat ik leuk vond om te doen, maar nooit een carrière zou worden. Iets veranderde die avond toen ik naar de show aan het kijken was en ik wist, zonder twijfel, dat ik voor de rest van mijn leven deel uit zou moeten maken van dat soort avonden, het klikte gewoon, en ik heb er sindsdien nooit meer aan getwijfeld.

Is er een boodschap die je wil overbrengen met je muziek, of is het vooral een uitlaatklep voor je?
Ik denk dat deze dingen voor mij een en dezelfde zijn. Ja, het is een uitlaatklep voor me, maar er zijn onderwerpen en issues waar ik om geef, waar ik graag over schrijf en hoop over te brengen op mijn publiek. Ik denk dat het risicovol is om met een precieze boodschap in je hoofd te gaan schrijven, omdat het er dan vaak op neer komt dat het te direct is, en mensen moeten tot hun eigen conclusies komen. Dat gezegd hebbende, ben ik zeker een optimist, iemand die gelooft in de mensheid, dat mensen goed zijn, dat we over het algemeen allemaal dezelfde dingen uit het leven willen halen, en dat het leven iets vrij kostbaars is dat op elk moment weggenomen kan worden. Dat zijn waarheden voor mij, en ik denk dat ik probeer om deze boodschappen de wereld in te krijgen. Uiteindelijk is voor mij echter de beste manier om dat te doen niet om mensen te vertellen wat ze zouden moeten voelen, maar in plaats daarvan zo trouw aan mezelf te zijn als ik kan zijn, en zo persoonlijk te zijn als ik kan zijn in het schrijven van de nummers, en er dan op vertrouwen dat deze thema’s zichzelf wel op een natuurlijke manier zullen onthullen via het werk.

Lees je wel eens reviews over je werk en zoja, neem je het met je mee of ga je je eigen weg?
Ja, het is moeilijk om de reviews te weerstaan, moet ik toegeven. Ik zou willen dat ik zo iemand was die kon zeggen dat hij geen recensies leest, ik denk dat ik die persoon graag een keer zou willen zijn. Ondertussen geloof ik dat als je de goede reviews met je meeneemt, je dat ook met de slechte moet doen, dus af en toe voel je je blij, terwijl het op andere momenten best bruut is. Omdat je zulke verschillende meningen over hetzelfde materiaal kan hebben, is het op een bepaalde manier juist geruststellend, omdat het alleen maar bewijst dat het een subjectieve beoordeling is, en jij uiteindelijk moet beslissen of je trots bent op wat je gedaan hebt en of je het leuk vind of denkt dat het waarde heeft of niet. Het zou leuk zijn wanneer alle reviewers alles wat je deed geweldig zouden vinden, maar dat is niet realistisch, en het betekent niet echt dat ik bereikt heb wat ik wilde bereiken. Recensenten zijn ook gewoon mensen en zullen van verschillende dingen houden. Ik probeer het te nemen zoals het is, maar ik ben niet immuun, helemaal niet.

Binnenkort zal je een paar headline shows in Nederland geven, kijk je er al naar uit? Wat is je band met Nederland?
Ik kijk er zo erg naar uit! Dit is mijn vierde keer in Nederland, en ik werd meteen vanaf het begin al verliefd op het land. Het is grappig hoe een ‘land’ een persoonlijkheid kan hebben, maar er is iets met de Nederlandse gevoeligheid (over het algemeen) waarmee ik voor mijn gevoel erg op een lijn zit. De mensen lijken een erg goed gevoel voor humor te hebben en kunst en cultuur erg te waarderen, meer dan in andere plaatsen waar ik ben geweest. Ik toerde voor het eerst in Nederland bij een soort uitwisseling met Lucky Fonz III. Hij kwam naar Canada en speelde twee weken lang shows met me, en daarna kwam ik naar Nederland waar ik met hem toerde. Het was een geweldige uitwisseling, en hij is zo’n warme en gastvrije jongen, hij heeft me echt mijn weg helpen vinden in Nederland en me aan een publiek geholpen. Ik ben erg dankbaar daarvoor.

Over headlines gesproken, is er een headliner waar je graag eens voor zou openen?
Nou, mijn nummer één droom voor zo’n 7 jaar was om voor Glen Hansard (The Swell Season, The Frames), maar dat is afgelopen jaar waarheid geworden. Het was alles waar ik op had gehoopt, zo’n speciale avond. Ik zou dat graag nog een aantal keer willen doen! Wat betreft andere artiesten waar ik graag de supportact voor zou willen zijn, het is een best lange lijst, maar Ray Lamontagne, Damien Rice, Ani Difranco, Bon Iver, zouden allemaal geweldig zijn. Ik wil gewoon voor een publiek spelen, en wat er ook voor zorgt dat dat gebeurt, I’m in!

Interview door: Esmée Vendel

Peter Katz speelt binnenkort de volgende shows:
14/02 – Tivoli (Utrecht)
15/02 – Lux (Nijmegen)
17/02 – Paradijskerk (Rotterdam)
18/02 – Paradiso (Amsterdam)

Beluister Peter Katz op Spotify!

Dave Grohl gaat samen met voormalig schrijfster van The Simpsons Dana Gould een comedyserie produceren. De comedyserie gaat over een band die op het randje van megaglorie staan, maar op dat moment uit elkaar valt. Ze schakelen de hulp van een therapeut in om de band bij elkaar te houden, maar de therapeut zit zelf ook met z’n eigen problemen. Het is nog onbekend hoe de serie gaat heten en wanneer hij verschijnt.

De Amerikaanse rockband Survivor heeft de republikeinse presidentskandidaat Newt Gingrich aangeklaagd wegens het gebruik van hun hitsingle Eye of the Tiger. Hij heeft namelijk geen toestemming gevraagd om het nummer te gebruiken voor zijn presidentscampagne. Ook de Britse band The Heavy is het niet eens met het gebruik van hun nummer How You Like Me Now? en hebben vriendelijk verzocht het niet meer voor zijn campagne te gebruiken.

Florence Welsh (van Florence + The Machine) is een keer zó dronken geweest dat ze d’r hotelkamer in vuur en vlam heeft gezet. Nadat ze maar liefst 17 Martini’s op had liet ze een brandend kaarsje achter in haar hotelkamer. Na een wilde nacht uitgaan kwam ze terug in een kamer vol gitzwarte muren en een waterig bed en vloer. Het was ‘absoluut niet de situatie waar je in wilt komen met een kater’, aldus Florence.

De heren van My Chemical Romance hebben zelf een studio gekocht, zodat ze alle tijd van de wereld hebben om hun volgende album op te nemen. Ook willen ze dat het nieuwe album een grotere eenheid vormt dan hun laatste plaat, Danger Days: The True Lives Of The Fabulous Killjoys.

Eminem wordt voor 9 miljoen Dollar aangeklaagd door een zwerver. De dakloze was volgens hem aan het lunchen met Christina Aguilera toen Eminem haar belde. De zwerver vroeg of hij hem ook mocht spreken en gaf hem naar eigen zeggen het idee voor de Chrysler commercial met Eminem, die tijdens de Super Bowl finale uitgezonden werd. Wij zijn niet echt overtuigd door dit verhaal en wensen hem veel succes met de rechtzaak!

In een interview laat Bon Iver weten dat het best nog wel eens 5 jaar kan gaan duren voordat er een opvolger van het vorig jaar verschenen album ‘Bon Iver’ komt. “Ik heb nog geen nummers geschreven, ik zit te wachten totdat ze zichzelf aan mij onthullen. En dat kan best nog wel eens vijf jaar duren”, aldus frontman Justin Vernon.

Volgende maand, 12 Maart om precies te zijn, wordt het eerste materiaal van Noel Gallagher’s volgende plaat onthuld. ‘Shoot A Hole In The Sun’ zal dan als b-side van aankomende single ‘Dream on’ verkrijgbaar zijn.

Two Door Cinema Club is blij dat Lady Gaga indie-artiesten steunt. Naar eigen zeggen is hijverbaasd dat ze voor remixes “onbekendere artiesten kiest, terwijl ze ook gewoon David Guetta of Tiësto kan vragen”. Ze mochten zelf een remix voor nummer ‘Electric Chapel’ maken.

Het is nog onzeker of de Black Sabbath reünietour door zal gaan. Drummer Bill Ward doet namelijk moeilijk over het contract. “Ik doe niets liever dan verdergaan met het nieuwe album en tour, maar ik kan dat niet met een contract dat mij niet respecteert als origineel lid van de band. Ik wil een waardig contract”, aldus de drummer.

Tenacious D is terug! Naast dat ze komende zomers een rondje langs de festivals gaan doen, komen ze ook weer met een nieuw album dat ‘Rize of the Fenix’ gaat heten. De eerste snippet is nu te beluisteren!

Dat was het weer voor nu. Weet jij nog sappige roddels of grappig muzieknieuws? Laat het ons weten!

Jong en fris is een treffende omschrijving voor de muziek van Kraftklub. Natuurlijk is het niet helemaal nieuw, maar door verschillende oudere stijlen te combineren komt er toch iets nieuws en fris uit de blender. Aanstekelijke dansbare refreinen om hard mee te schreeuwen, in de coupletten juist rap, en zoals dat bij rap de gewoonte is, is de band veel met zijn eigen image bezig. Vandaar dat de alle bandleden bij elk optreden altijd in hippe wit-blauwe collegejacks gekleed zijn. Verder wordt vaak in hun teksten gerefereerd naar hun oh zo geniale nieuw bedachte stijl, vooral het nummer “Lieblingsband (Oh Yeah)” zegt genoeg.
Bij veel bands zou deze arrogantie gaan irriteren, maar Kraftklub kan het om de een of andere reden hebben. Waarschijnlijk omdat de muziek, hoewel niet hoogstaand, ook daadwerkelijk lekker klinkt, en omdat dat alles ook met humor wordt gecombineerd.

Zijn de teksten dan alleen maar opschepperij? Nee. De teksten gaan ook over de hedendaagse problemen waar de huidige generatie mee kampt. Zie bijvoorbeeld “Zu Jung”, dat erover gaat dat de jeugd van tegenwoordig niet meer kan rebelleren, want ja, alles is in het verleden al eens gedaan door onze voorouders. Of Ritalin/Medikinet en Melancholie, met oog op de psychische problemen waar veel jongeren tegenwoordig mee kampen. Zelfs over liefde wordt gezongen, maar dan wel op de Kraftklub-manier. Zo is Liebeslied tot Kein Liebeslied gedoopt, en in Liebe wordt de tekst “Ich lieb dich nicht!” regelmatig geroepen. Dat de jongens trots op hun stad zijn wordt duidelijk in “Karl-Marx-Stadt” en “Ich will nicht nach Berlin”. Dan moeten de meest dansbare nummers zoals Mein Leben, Songs für Liam en vooral Scheissindiedisko nog genoemd worden. Laatstgenoemd nummer is een klaagzang aan jawel, de indiedisco, terwijl dit nummer daar ironisch genoeg juist zeer goed zou aarden.
Het enige minpuntje is dat het album af en toe wat overgeproduceerd overkomt, want bepaalde nummers komen toch niet zo energiek over als ze dat op de EP “Adonis Maximus” of vooral live, wel doen!

Of het Kraftklub met Mit K echt gelukt is om geschiedenis te schrijven? Waarschijnlijk niet, het is (nog?) niet de legendarische band die iedereen zich jaren later nog herinnert. Maar het klinkt allemaal wel erg lekker! Mit K is een goed gelukt album, en Kraftklub is een band waar we hopelijk in ieder geval de komende tijd nog veel van gaan horen, sowieso in Duitsland, maar misschien ook wel daarbuiten.

Update: Ook namen voor Graspop toegevoegd!

Met het bekendmaken van de namen voor het Amerikaanse Sasquatch festival(25 t/m 28 Mei) kunnen we vrijwel zeker een hoop namen doorstrepen voor Pinkpop(26 t/m 28 Mei). Het is vrij onwaarschijnlijk dat acts in dezelfde week zowel in Amerika als Europa zullen spelen, en dus zetten wij al een lichte potloodstreep door o.a. Jack White, Bon Iver, Tenacious D, The Shins, Beirut, The Roots, Silversun Pickups, The Walkmen, Kurt Vile, Ben Howard, Mark Lanegan en Dry The River. Ook staat het Nederlandse Nobody Beats The Drum op het Amerikaanse festival. Check voor meer namen van de line-up de website van het Sasquatch Festival.

Dan het Download Festival. Het Engelse festival viert zijn 10-jarig bestaan en reeds waren namen als The Prodigy, Metallica, Black Sabbath, Biffy Clyro, Soundgarden bekend, nu zijn daar ook Slash (feat. Myles Kennedy), Rise Against en Steel Panther aan toegevoegd. Hier staat Tenacious D wél, en gezien dit festival op 8 Juni begint is het nog steeds mogelijk dat de heren nog naar Pinkpop komen, maar ons lijkt het onwaarschijnlijk. Het festival in Donington Park ligt praktisch naast de East Midlands luchthaven en tickets zijn verkrijgbaar vanaf 160 pond. Voor meer namen, check de website van het Download Festival!

Ook Roskilde kwam weer met nieuwe namen naar buiten. Het Noorse festival, dat plaatsvindt van 5-8 Juli(vlak na Rock Werchter), voegde Refused, Cerebral Ballzy en Warbringer toe aan de line-up, die al reeds gevuld was met o.a. Bon Iver, The Cure, Friendly Fires, The Roots en Bruce Springsteen. Tickets voor dit 4daagse festival kosten €240.- inclusief een week lang kamperen(vanaf 30 Juni). Meer namen kan je op de website van Roskilde vinden.

Het Utrechtse festival deBeschaving vindt ook dit jaar weer plaats! Het festival, dat op 30 Juni in de Botanische Tuinen plaatsvindt, heeft een early-bird ticketactie opgezet. In de gehele maand februari kan je een kaartje kopen voor slechts €30.- (i.p.v. €37,50.-). Vorig jaar stonden er Villagers, De Staat, Balthazar en Bombay Bicycle Club. Wij zijn benieuwd wat het festival dit jaar gaat brengen.

Update: Ook bij Graspop zijn er nieuwe namen bijgekomen (en vervallen)! Guns ‘N Roses, Machine Head, Gotthard, Adrenaline Mob, Sebastian Bach, Cannibal Corpse, The Treatment en Black Veil Bride komen allen naar het Belgische Dessel, terwijl As I Lay Dying helaas heeft moeten afzeggen. Graspop vindt dit jaar plaats van 22 t/m 24 Juni en tickets kosten €80.- voor een dagkaart en €160.- voor het volledige programma. Reeds waren al acts als Slayer, Black Sabbath en Motörhead bekend. Check de voorlopige line-up hier!

Weet jij al naar welk festival je gaat? Laat het ons weten in de comments!

De officiële uitspraak van de bandnaam blijft nog gissen, is het nou [Den Sen], [Den San] of [Dan San]? Het is in ieder geval een feit dat de titel van het album, Domino, universeel is. Zo ook de muziek van het viertal. Hou je van Sigur Ros, Mumford And Sons, Simon & Garfunkel of Crosby, Stills, Nash en Young, dan zit je met Dan San ook goed.

De grootste uitdaging is om de teksten te verstaan. Deze zijn namelijk niet belangrijk als je nummers als Moon, Question Marks, The Wind of titeltrack Domino hoort. Wat zeg ik, heel het album zit immers vol meerstemmige zanglijnen en maatsoorten waar je kippenvel van krijgt. Het is een album dat je opzet en bij wegdroomt. Als je dan de teksten ook nog eruit weet te halen, hoor je ook nog eens prachtige verhalen, ook al is de muziek wel vaker wat neerslachtiger qua toon.

Het is niet raar dat [PIAS] België de band heeft gecontracteerd, Dan San kan zich makkelijk meten met een Neil Young of Paul Simon. Of het album hier straks makkelijk in de winkels te vinden is, is alleen nog even de vraag.

89/100
Tekst door Ian Schram
Beluister Dan San op Spotify!

Het eerste nummer van het album klinkt meteen bekend, het is namelijk Fire Walk With Me, dat ook al op de EP stond. Zover nog niets nieuws, maar ook niets mis natuurlijk. Van The Longest Day en Man Is Sick zijn al video’s uitgebracht en zijn dus ook al bekend bij het publiek. Man Is Sick heeft een enorm hoog rock ‘n roll gehalte heeft waarbij zanger Lomax wild schreeuwend alle aandacht trekt.

De rest van de plaat blijkt echter enorm veel variatie te bevatten. Zo zijn Movie Maker en Mach Shau gewoon goede up-tempo poprock nummers die nog wel met Oasis te vergelijken zijn. If I’m Not Famous is daarentegen een enorm lange powerballade die erg veel wegheeft van Guns ‘n Roses, terwijl afsluiter Shadows met elektronische beats en vage opbouw een opmerkelijke finish voor een album. Hoe ze dat live gaan brengen is nog wel de vraag. Het kan net zo goed het begin zijn van een enorm energieke show.

Exile Parade heeft met Hit The Zoo een pareltje in handen dat eigenlijk overal wel gedraaid kan worden. Of je nou vuige rock wil horen, pop of ballades, de band heeft overal een graantje van meegepikt. Exile Parade is Oasis misschien wel ontgroeid qua muziekstijl, maar het doet ze goed.

Tekst door Ian Schram

Beluister Exile Parade op Spotify!

Voorprogramma in de Tivoli was Coppersky. Deze Utrechtse band doet sterk denken aan Go Back The Zoo en The Medics: lekker springerig en dancy en met een groot meezinggehalte. Op plaat dan, want live zijn ze toch iets ruiger en hinten ze lichtelijk naar de Kings of Leon, waarvan ze dan ook het nummer ‘California Waiting’ van coveren, wat overigens erg overtuigend en beter dan het origineel klinkt. Een beetje van alles wat dus, een samenraapsel van verschillende bands die elk zo zijn unieke aspect hebben, maar zelf bieden ze niks extra’s waarvan je een ‘wow’-gevoel krijgt. Goed als opwarmertje, maar tot grote headlineshows zien we ze niet echt komen.

Beluister meer van Coppersky op hun Bandcamp!

Dan is het tijd voor de hoofdact: We Were Promised Jetpacks komt het podium op. De Schotten hebben het afgelopen jaar hun tweede album ‘In The Pit of The Stumach’ uitgebracht en doen hiermee voor het eerst sinds de release weer ons koude kikkerlandje aan, en hoe!

Ze beginnen gelijk met de drie sterkste tracks van hun twee albums, wat ons nogal zorgen baarde: houden ze de spanning wel de hele set vol? Maar toegegeven, het publiek wordt wel gelijk goed opgewarmd en weet gelijk waar ze voor gekomen zijn met strakke, galmende versies van ‘Boy in the Backseat’, ‘Quiet Little Voices’ en ‘Medicine’.

Eén van de ‘minpunten’ van deze band is dat ze weinig singlewaardig materiaal hebben; de nummers zijn veelal langgerekt met lekkere bakken gitaarpartijen en de bijbehorende distortion en galm. Op een paar nummers na zijn ze niet erg 3FM-geschikt en de vraag is dan ook of het publiek de band niet alleen kent van hitsingle ‘Quiet Little Voices. Gelukkig is het tijdens het concert niet bepaald rumoerig en lijkt het dus dat het goed zit qua voorbereiding en kennis van de bezoekers. Aan de andere kant is er weinig publieksparticipatie; het gaat niet heel erg los.

Na de eerste drie nummers zegt zanger Adam Thompson even hallo, maar dat is het dan ook qua interactie met het publiek. Heel af en toe komt er een ‘Thank You’ tussendoor of kondigt hij het volgende nummer aan, maar veel gebeurt dit niet.

Is dit erg? Zeker niet! Het zorgt er juist voor dat je lekker in de muziek komt, en dat is ook wel nodig om alle gitaargalmen van elkaar te kunnen onderscheiden. Maar als je dat lukt, geniet je intens van de nummers. Met name het (bijna) instrumentale ‘Sore Thumb’, dat berust op één riffje van zo’n 10 seconden, blijft gewoon de volledige 5 minuten boeiend vanwege de opbouw, van rustig naar harder, dan een break met vocals, en vervolgens barst het gitaargeweld volledig los. Erg imponerend.

Deze band gebruikt wel vaker dit soort climaxen, maar het wordt gelukkig niet té makkelijk of té standaard. Het biedt een mooie afwisseling met de nummers die wel gewoon een coupletje en een refrein hebben zoals ‘Through The Dirt and The Gravel’ en ‘Hard To Remember’.

Vervolgens komen ze weer met een sferisch, zelfs filmisch nummer: met name door de zijbelichting die steeds feller wordt krijg je bij ‘Keeping Warm’ het gevoel alsof de zon opkomt en je alles aankan op deze nieuwe dag (en dan wist de recensent niet eens dat het nummer ‘Keeping Warm’ heette!). Dit nummer biedt wel wat meer variatie dan de andere climax-nummers; er zitten een paar vette hooks in die ze ook dansbaar maakt.

Na ‘Ships With Holes Will Sink’(wie had dat ooit gedacht?) en ‘Pictures of Health’ kondigt de zanger aan dat het bijna voorbij is. Met het laatste nummer ‘It’s Thunder and It’s Lightning’, het openingsnummer van de eerste plaat, gaat de zaal dan toch eindelijk los en wordt er goed meegeklapt. Ook dit nummer zorgt weer voor een eruptie, maar dit is helaas de laatste: er komt geen toegift. Maar dat is niet erg, want ze hebben anderhalf uur vrijwel nonstop gespeeld en het beste van beide platen is al geweest.

Ik kan me wel voorstellen dat als je de muziek níet zo goed kent en er dus ook niet inkomt, dat dit wellicht één van de langste zitten ooit kan zijn geweest, waarbij alles hetzelfde klonk en je eigenlijk één grote gitaarmuur hoorde en er niet veel uit kon onderscheiden. Maar als je het ‘snapt’, dan snáp je het ook echt en kom je superlatieven tekort. Well done!

We Were Promised Jetpacks zijn de komende dagen nog te zien:
03/02 Vera, 04/02 Rotown (uitverkocht), 05/02 Doornroosje

Beluister de setlist ook op Spotify!

Tekst: Roland Benjamins

Wie kent ze niet, deze Britten die maar niet aan de bak kwamen totdat ze megahit ‘I believe In A Thing Called Love’ schreven. The Darkness stond opeens op de kaart en stond voor ijzersterke maar toch keifoute 70’s revival rock met de bijbehorende falsettostem van zanger Justin Hawkins.

In 2006 brak de band uiteen, mede omdat Justin van een cocaïneverslaving moest afkicken in een verslavingskliniek. Zowel de zanger als de overige bandleden begonnen daarna aan andere projecten zonder noemenswaardig succes, maar nu zijn ze dan weer eindelijk bij elkaar.

De eerste single heet dan ook toepasselijk ‘Nothing’s Gonna Stop Us’en is gratis te downloaden van hun website. Check de videoclip hieronder!

Beluister al het oude materiaal op Spotify!

Echt bekend zijn ze nog niet; deze Engelse band bestaat nog maar net een jaar, maar de fanbase blijft onverminderd doorgroeien! Muzikaal heeft Follow You Home veel weg van bands als Alexisonfire, Brand New, Alkaline Trio en Bayside, alleen dan met een zeer eigen geluid en een hoopvolle boodschap, dat in tegenstelling tot schoppen tegen alles wat fout is, wat regelmatig voorkomt bij bands uit het genre.

Afgelopen jaar brachten ze twee EP’s uit, ‘Once Upon A Lie’ en ‘Save Yourself’ zijn beide te beluisteren via Spotify. Overtuigd? Doe dan mee aan de prijsvraag!

Wil jij 2 kaarten winnen voor deze punkband? Laat dan in de comments een reactie achter met waarom jíj die kaarten verdient. Tweeten mag ook, zorg er dan wel voor dat je op z’n minst “#FollowYouHomeActie @013_Popcentre” in je bericht plaatst en ons(@jimmyalter) volgt!

Meedoen kan tot 8 Februari 15:00. Winnaars krijgen persoonlijk bericht!