Voor Pukkelpop zijn er 5 acts toegevoegd: op de donderdag komt Santigold langs, terwijl de vrijdag versterkt is met Baroness. Voor de zaterdag zijn tenslotte Dillon Francis, Light Asylum en Lower Dens toegevoegd. De zaterdagtickets zijn inmiddels uitverkocht en ook de andere kaarten vliegen de deur uit, aldus de organisatie.

Pukkelpop vindt plaats van 16 t/m 18 augustus op festivalterrein Kiewit in Hasselt. Tickets kosten €155.- voor alle dagen, of €79.- per dag.

Lowlands maakte zelf geen nieuwe muzikale acts bekend, maar zoals eerder ook al gebeurde bevestigden de acts zelf hun komst. Zulu Winter en Graveyard kunnen dus aan het lijstje van bevestigde-maar-toch-onbevestigde acts toegevoegd worden. Eerder werden namen als Beach House, Of Monsters And Men, Holy Other, Koan Sound en Macronizm onofficieel aangekondigd.

Wel maakte de Lowlandsorganisatie het Comedyprogramma bekend. Wim Helsen, André Manuel, Dave Fulton, Daniël Arends, Dolf Jansen, Stefan Pop, Jeroen Leenders, Dara Faizi, Sander Van Opzeeland, Ygor, Comedytrain, Jan Jaap van der Wal, Thijs van Domburg, Peter Pannekoek, Patrick Laureij, Tim Fransen, Merijn Scholten, Rene van Meurs, The Line Up (met Jeroen Leenders, Han Solo, Michael Van Peel, Veerle Malschaert en Joost Van Hyfte) en Night of Comedy (met Bob Maclaren, Wilko Terwijn, Dara Faizi en Rayen Panday) zullen allen te zien zijn in de Juliet en Mike podia.

Lowlands vindt plaats van 17 t/m 19 augustus in Biddinghuizen. Kaarten zijn reeds uitverkocht!

Hoe toepasselijk, het eerste nummer heet dan ook “Always Summer” en is de eerste track van de band sindsdat bassist Sean O’Donnell de band heeft verlaten. Josh Portman heeft zijn plaats overgenomen. De laatste maanden heeft de band in de studio gezeten met Neal Avron, die als vaste producer beschouwd kan worden.

De track is exclusief te streamen via Absolute Punk!

Wellicht is deze in 2004 opgerichte band al bekend onder het Jimmy publiek, maar hierbij toch een korte introductie. De heren maken metalcore, volgens henzelf ‘modern metal’, en hebben al aardig wat ervaring opgedaan de afgelopen jaren. Zo stonden zij onder meer op het Download Festival en Soundwave Festival. Verder hebben ze als support meegetourd met Bring Me The Horizon en Rise Against. Ook hebben ze al menig tour als hoofdact gespeeld in Engeland en Australië en stonden ze afgelopen jaar op het welbekende Reading & Leeds Festival. De band heeft veel wisselingen van de wacht gekend, maar op dit moment bestaat zij uit: Sam Carter (vocals), Tom Searle (gitaar), Tim Hillier-Brook (gitaar, die inmiddels de band heeft verlaten), Ali Dean (Bass) en drummer Dan Searle.

Nu komt daar dus het 5^de studio album van de heren. Openingsnummer ‘The Bitter End’, lijkt de luisteraar op het verkeerde been te zetten met betrekking tot wat zal komen. Het nummer begint rustig en met cleane zang. Pas tegen het eind laat Sam zijn scream kant horen en komen er zware gitaar riffs bij. Leuk gedaan, want het tweede nummer ‘Alpha Omega’ laat gelijk de bekende kant zien van de band. Metal gitaarriffs en dubbele basspatronen staan op de voorgrond en Sam schreeuwt de longen uit zijn lijf. Te horen is dat de band erg technisch is. Het drumwerk is top en zeer afwisselend. Zowel in tempo als in fills. Dit is een enorm pluspunt. Ook de leadgitaarriffjes zijn niet verkeerd en klinken fris in het verdere zwaar gestemde rythm geweld van de andere gitaar.

Wat opvalt gedurende het album is dat alle intro’s erg rustig zijn waarna het geweld erin klapt als een gek. Bijna ieder nummer kent een bridge die de luisteraar meebrengt naar een werkelijk totaal andere sfeer. Vaak vormen de drums en basgitaarpartijen de basis. Ondanks dat het lijkt alsof de opbouw van ieder nummer hetzelfde is weet de band toch steeds weer te verrassen met verschillende tempo’s. In bijvoorbeeld ‘Outsider Heart’ komt ook een piano aan bod. Dit komt de afwisseling ten goede. Ook wordt er zo nu en dan gebruik gemaakt van synthesizers wat een extra dimensie geeft in met name de bridges.

‘Feather of Lead’ heeft eigenlijk als enige nummer een meer mainstream feel. Een herkenbaardere gitaarriff en minder tempo wisselingen maken het geheel wat meer toegankelijk. Het laatste nummer is opvallend te noemen. ‘Unbeliever’ kan wel een ballade genoemd worden. Wellicht past het niet in de sfeer van het album, maar toch komt het nummer perfect tot zijn recht. Pas aan het eind worden alle registers nog eenmaal open getrokken om het album met een goed gevoel af te sluiten.

Nee, Architects maakt absoluut geen vrolijk gestemde muziek. Vooral door de zware riffs en screamzang is het soms zware kost. Toch moet gezegd worden dat het technische en progressieve gitaarwerk en de afwisselende drums een goede sound meebrengt, die verfrissend in de oren klinkt. Daar waar soms net iets te veel screamvocalen ten gehore worden gebracht is de afwisseling met de cleane zang zeer fijn te noemen. Een aanrader dus voor liefhebbers van de band of fans van Bring Me The Horizon, Periphery of Tesseract.

‘Daybreaker’ verschijnt op 28 mei!

Tekst: Benjamin van Aurich

5. Oingo Boingo – Weird Science

4. Thomas Dolby – She Blinded Me With Science

3. Incubus – Summer Romance (Anti Gravity Love Song) van het album S.C.I.E.N.C.E.

2. Does It Offend You, Yeah? – Weird Science

1. Coldplay – The Scientist

Weet je nog meer goede nummers over wetenschap? Post ze in de comments!

De laatste toevoegingen zijn: Yori Swart, Jungle By Night, F.Stokes en Señor Sandor. Het festival vindt op zondag 1 juli plaats in het Rotterdamse Zuiderpark en de toegang is dus gratis!

De volledige line-up is als volgt:
The Kik, Other Lives, Active Child, Palio Superspeed Donkey, Bombay Show Pig, Rats on Rafts, Capeman, Señor Sandor, Cerebral Ballzy, Skip & Die, Connan Mockasin, Yori Swart, F.Stokes, Thee Oh Sees, Jungle By Night, Vanderbuyst, Kraantje Pappie, We Are Augustines, Nick Waterhouse, Yukon Blonde

De organisatie heeft de beslissing voor prijsverlaging genomen op aangeven van het publiek en bezoekers. In plaats van €37,50 kost een ticket vanaf nu €22,50. Een flinke korting dus! Bezoekers die al een kaartje hebben gekocht worden gecompenseerd: zij ontvangen €15.- aan consumptiemunten.

Ook maakte de organisatie de laatste nieuwe namen bekend. Naast Blood Red Shoes en Will And The People is ook de komst van Mala Vita aangekondigd. Satori en Jorn Liefdeshuis zijn toegevoegd aan het dancepodium.

Hiermee is de line-up compleet. Deze bestaat uit:
Blood Red Shoes, We Were Promised Jetpacks, Will And The People, Slagsmålsklubben, Case Mayfield, Kim Janssen, Rats On Rafts, Bombay Show Pig, Vadoinmessico, Zulu Winter, Vintage Trouble,Jonquil, Alt-J, Einar Stray, Mala Vita, Eindbaas, Random, Henzel & Disco Nova, Pete Bandit & Jason Shae, Gomes, Olivier Weiter, Satori Live en Jorn Liefdeshuis.

Festival deBeschaving 2012 vindt plaats op zaterdag 30 juni van 12:00 tot 23:00 in de Botanische Tuinen te Utrecht en biedt naast muziek ook theater, games en wetenschappelijke programma’s. Check www.debeschaving.nl voor meer info!

Garbage – Not Your Kind of People
Ze zijn terug met een nieuw album: de alternatieve rockact Garbage. In de jaren negentig kwam de band met twee enorm sterke platen opeens naar voren met een totaal nieuw geluid, geconstrueerd door de de aparte, industriële pop en de kenmerkende stem van zangeres Shirley Manson. In de jaren 2000 sloeg Garbage een wat andere richting in en werd er op een meer poppy geluid gefocused. Het laatste album Bleed Like Me (2005) kreeg gemengde kritieken, waarna de band een tijdje weinig van zich liet horen. Tot nu dan, nu ze met Not Your Kind of People weer terug zijn en op 19 juni zelfs weer een show in de Amsterdamse Melkweg spelen en ook op Rock Werchter te zien zullen zijn. Kijk hier naar een promovideo van de nieuwste single ‘Automatic Systematic Habit’.

Slash – Apocalyptic Love
Volgens de lui in South Park is hij een legende, afstammend van de Nederlandse Wunterslaush en bestaat hij eigenlijk helemaal niet. Maar ondanks dat is er toch weer een nieuwe plaat uit van de ex-gitarist van Guns N’ Roses. Slash is terug met een gedoemde liefde: Apocalyptic Love is zijn tweede album onder zijn eigen solo-naam en staat weer vol kenmerkende hardrock nummers, allen gezongen door Alter Bridge-frontman Myles Kennedy. Op 10 juni staat hij in de Heineken Music Hall in Amsterdam. Luister hier naar de single ‘You’re A Lie’!

Overige Releases – Op Spotify te vinden:
Delta Moon – Black Cat Oil
Gossip – A Joyful Noise
Great White – Elation
Joe Bonamassa – Driving Towards The Daylight
John Mayer – Born and Raised
Kris Allen – Thank You Camellia
Soulsavers – The Light The Dead See
Tedeschi Trucks Band – Everybody’s Talkin’ [Live album]
The Cult – Choice Of Weapon
The Temper Trap – The Temper Trap

Overige releases – (nog) niet op Spotify te vinden:
12 Stones – Beneath The Scars
Blue Foundation – In My Mind I Am Free
Cory Branan – Mutt
Curren$y – The Stoned Immaculate
El-P – Cancer For Cure
Haley Reinhart – Listen Up!
Joey Ramone – …Ya Know?
Mount Eerie – Clear Moon
Oak Ridge Boys – Back Home Again
Royal Thunder – CVI
Six Feet Under – Undead
Sonny Landreth – Elemental Journey
Young Man – Vol. 1

De gitaren zijn meer naar de achtergrond verdwenen, om plaats te maken voor synthesizers. Die waren in het verleden ook present, maar sinds hun tour-toetsenist een volwaardig lid van de band is geworden, stapt hij met zijn geluid letterlijk meer naar voren. Dit was al goed te horen in de song ‘Need Your Love’.

Met ‘Need Your Love’ hebben we behalve het ietwat nieuwe geluid ook meteen een goede single te pakken. Baanbrekend is het allerminst, en het ‘Sweet Disposition’-niveau haalt het niet, maar goed is het zeker (laat de festivalweides hier maar op losgaan, lukt gemakkelijk!). Eerdere teaser ‘Rabbit Hole’ is een goedgekozen nummer om als eerste te laten horen. Die song vormt qua geluid en sfeer de perfecte brug tussen album één en twee.

Want ja, erg vrolijkmakend zijn de sferen nu niet echt. Nou hoeft dat geen nadeel te zijn, maar The Temper Trap breekt hier nou wel met juist het element wat ze zover heeft gebracht sinds ‘Conditions’ het levenslicht zag.

Twee lichtpuntjes naast de twee eerder genoemde nummers zijn ‘London’s Burning’ en ‘Miracle’. De eerste is een donkere op synths gestuwde song die volledig gaat over de London Riots van vorig jaar. Soundbite’s uit Engelse nieuwsberichten geven de song de urgentie die het verdient.

Daarnaast is ‘Miracle’ het rustpunt op de plaat, eentje die indrukwekkend is. Dat komt ten eerste alleen al door de opening. Hier is de hartslag van het tijdens de opnames nog ongeboren kindje van de bassist te horen! Het geeft de song een extra dimensie die een diepe indruk achterlaat.

Klinkt allemaal goed, dat zijn al vier songs die er om verschillende redenen er uitspringen! Jammer genoeg blijft het wel daarbij. Geen van de andere songs imponeren of vallen op. Sommigen zijn zelfs inwisselbaar, iets wat de doodsteek is als dat met te veel songs op een album het geval is. Het is jammer, want ‘The Temper Trap’ is hiermee een mindere plaat dan z’n voorganger.

‘The Temper Trap’ is vanaf vandaag verkrijgbaar!

Live zien:
30/06 – Rockin’ Park, Goffertpark Nijmegen

Tekst door Wessel van Hulssen

In het najaar van 2011 vonden de heren het wel eens tijd voor een tweede album. Ze zochten het avontuur en namen contact op met Ed Stasium, dé Ed Stasium die jarenlang met grootheden als The Ramones en Mick Jagger werkte. Stasium beluisterde hun demo’s en antwoordde met: Come to Colorado and let’s make this record! Paceshifters stapte in het vliegtuig en kwam met 14 nieuwe nummers naar huis. 12 van deze nummers vormen nu het album ‘Home’.

De single ‘Davis’ waarvoor de band deze clip schoot gaat over de onlangs geëxecuteerde Troy Davis. Over de werkelijke schuld van deze man zijn enorme twijfels, reden genoeg voor Paceshifters om er een nummer over te schrijven.

Het reisje naar Amerika kost natuurlijk een hoop dollars. Veel geld voor een videoclip was er dan ook niet. De video voor hun single Davis is gemaakt met een budget van €9,54 en een aantal vrienden.

Beluister en bekijk hier meer audio-tracks en video’s van Paceshifters. Next Best Band schotelt je vandaag dé beste bands van morgen voor. Dat doen ze op www.nextbestband.nl, festivals, radio en tv.

Versus the World stond vrijdag ook op de camping te spelen, maar het is aan hen de beurt om de zondag te openen op de main stage. Er komen een aantal verbaasde blikken vanuit het publiek als de band opkomt. De ‘pink bitch’ van Lagwagon, de lange gitarist Chris Flippin, speelt namelijk ook in Versus The World. Het is eigenlijk zonde dat er nog maar zo weinig mensen staan, want de band speelt uitstekend. Een aantal oude nummers komen voorbij, maar Versus The World brengt ook een paar nieuwe nummers ten gehore, afkomstig van het nieuwe album dat in juni uitkomt. Het viertal speelt maar een half uur, maar weet door zijn enthousiasme te overtuigen.

Even later bij de Etnies Stage is Red City Radio te horen. De band bestaat al een tijd, maar is sinds hun album uit 2011 pas echt in de aandacht komen te staan. Door vlotte nummers als ‘Two For Flinching ‘houdt de band de pas erin. De makkelijk mee te zingen refreinen zorgen voor de interactie met het publiek. Het zijn duidelijk hoogtijdagen voor de post-hardcore, want de tent staat vol.

Hetzelfde geval is met Make Do And Mend, wat halverwege de set van Red City Radio op de Impericon Stage staat. Ze zijn pas met hun tweede Europese tour bezig, en spelen met een enorme passie. Jammer genoeg komt deze passie maar deels over op het publiek, want de gitaar van zanger James Carroll staat zo hard dat hij zijn eigen zang en de gitaarpartijen van Mike O’Toole overstemt. Jammer, maar gelukkig kunnen de diehards die vooraan staan gewoon meezingen, zoals ook bij afsluiter ‘Night’s The Only Time Of Day’.

Ondertussen is Zebrahead al bezig een feestje te bouwen op de Main Stage. Net als bij de vorige clubtour, is het podium in tropische sferen met een tiki-bar, zwembad en natuurlijk palmbomen. Allemaal leuk en aardig, maar muzikaal laat Zebrahead wel veel steken vallen. Allereerst speelt de band veel te snel en laat zanger/gitarist Matty Lewis wel vaker zijn tekst schieten. Het maakt het publiek niet uit, want die zijn toch aan het moshen, springen of vullen de tekst zelf aan door de tekst mee te schreeuwen.

De volgende band die op hetzelfde podium speelt, weet dan wel strak te spelen. MxPx, maar dan alleen Mike Herrera als enig origineel lid, de andere twee zitten lekker thuis met het gezin. De band is aangevuld met andere muzikanten, en zo vormen ze de MxPx All Stars. Ze brengen alle MxPx-classics, en als The Swellers-zanger Nick Diener opkomt, gaat hij bas spelen tijdens ‘My Life Story’. Een nummer als ‘Punk Rawk Show’ mag je natuurlijk niet missen op Groezrock, maar hierna is het weer doorlopen naar de Impericon Stage.

Hier staat namelijk Lars Frederiksen. Ja, die andere gitarist en zanger van Rancid die op de zaterdag ook al speelde. Nu staat hij echter met zijn laatste project op de bühne, genaamd The Old Firm Casuals, waar het gewoon stevige oi! punk betreft. De working class punk met folk invloeden doet het goed, Lars Frederiksen lijkt hier zelfs iets meer los te komen dan in Rancid. Het lijkt alsof heel Groezrock hiervoor is uitgelopen, want het is al moeilijk om nog de grote tent in te komen.

Toch staat er nog genoeg publiek bij de Main Stage wanneer Motion City Soundtrack begint. Geheel terecht, want de pop-punk band speelt enorm goed. Alles wordt strak gespeeld, bijna één op één met de cd, was het niet dat zanger Justin Pierre soms extra uithalen erin brengt. Na een paar nummers zegt hij: “Wees gerust, het volgende liedje gaat juist niet over liefde, maar uiteindelijk komen we daar wel weer op terug.” En dat klopt, want ze spelen ook hun nieuwe nummer ‘True Romance’. Veel werk is afkomstig van ‘My Dinosaur Life’, maar hits als ‘The Future Freaks Me Out’ en ‘L.G. Fuad’ doen het nog altijd goed bij het publiek.

Over Lets Get Fucked Up And Die gesproken, Your Demise weet daar wel raad mee. De hardcore van de Engelsen is wat afgezwakt met het laatste album ‘The Golden Age’. Hoewel de band veel plezier heeft, is het niet om aan te zien. Zanger Ed McRae kan het niet bijbenen, laat vaak refreinen wegvallen en lijkt bij de nieuwe nummers geen controle meer te hebben. Your Demise klinkt fucked up en gaat op deze manier waarschijnlijk snel dood. Your Demise moet snel hun oude stijl reanimeren, want die hebben ze wel goed onder de knie.

Hot Water Music lijkt het allemaal onder de knie te hebben. Nieuw werk van de band knalt er net zo goed uit als het oude, en een gastoptreden van Dave Hause tijdens ‘Trusty Chords’ valt goed in de smaak. Chuck Ragan’s schuurpapieren stem galmt door de tent van de Main Stage. Hot Water Music weet duidelijk het water kokend te krijgen met de opzwepende setlist. De oude rotten-band bewijst een ‘Jack Of All Trades’ te zijn, waar ze zelf ook over zingen.

Op hetzelfde podium laat Alkaline Trio dan weer zien hoe het niet moet. Keurig worden nummers gespeeld, maar het kan bijna niet saaier. Matt Skiba verrekt bijna geen spier en staat vastgeroest op zijn plek. Het hoogtepunt van het optreden: een naakte crowdsurfer die op een gegeven moment op het grote doek naast het podium wordt geprojecteerd, waarbij velen moeten lachen.

In de kleine tent van de Fender Acoustic Stage is het daarna de beurt aan The Loved Ones zanger Dave Hause. Zoals ook bij de andere acts op de Acoustic Stage, is het bij Dave Hause ook proppen om binnen te komen. De man heeft even violist Jon Gaunt en contrabassist Joe Ginsberg van Chuck Ragan ‘geleend’, die hem begeleiden bij ‘Time Will Tell’. Stiekem hopen veel mensen toch op wat The Loved Ones nummers, want het is vier jaar geleden dat de band in Europa was. Dave Hause geeft hier graag aan toe en speelt ‘Pretty Good Year’ en ‘Jane’. De sfeer is geweldig in de zaal, waar iedereen meeklapt en –zingt. Een crowdsurfer neigt op het podium terecht te komen, maar het publiek houdt hem op afstand, wat de persoon in kwestie ook in orde vindt. Na nog wat eigen nummers gaat Hause van het podium, maar wordt teruggeroepen door het publiek. Samen met Gaunt, Ginsberg en Ragan speelt hij nog een speciale versie van ‘The Bridge’, met stiekem een stukje van Pearl Jam’s ‘Got Some’ erin verwerkt.

En terwijl Dunstin Kensrue op zaterdag op datzelfde podium stond, staat hij nu met Thrice op het hoofdpodium. Het is voorlopig de laatste show van de band in Europa, en dat laten ze weten. Beginnend met ‘Yellow Belly’ en ‘Image of the Invisible’ kan er al weinig meer verkeerd, het publiek reageert wild op de nummers. Tot aan het eind speelt de band vol enthousiasme en energie, en het is haast niet te geloven dat deze groep hier een (voorlopig) einde aan wil maken. Ze spelen zelfs het oude nummer ‘Stare At The Sun’, wat ze al enorm lang niet live hebben gedaan. Alles wat de band ten gehore brengt, wordt luidkeels naar hen terug gezongen, en na een mager uurtje is alles voorbij. Terwijl nog vele aanschouwers wachten op meer Thrice, wordt er toch echt al afgebouwd en opgebouwd voor Simple Plan.

Zodra het echt duidelijk is dat er geen Thrice meer komt, loopt de tent leeg, waarna er voor meiden een plek opzoeken om Simple Plan te gaan kijken. De pop-punk van de Canadezen weet alsnog voor een halfvolle tent te zorgen, wat voor de band zelf ook meer dan genoeg lijkt te zijn. Het moet gezegd worden, ze spelen goed, en met hits als ‘Shut Up’ en ‘Jump’ krijgt Simple Plan het aanwezige publiek goed in beweging. Toch is het halverwege de set erg de moeite om de Canadezen te verlaten voor de Acoustic Stage.

Chuck Ragan treedt namelijk ook zonder de rest van Hot Water Music op. Hij heeft het al druk gehad door met HWM, Dave Hause en Tom Gabel mee te zingen, en dat heeft wel wat invloed op zijn stem gehad. Niet dat zijn stem nog schorder kan klinken, maar zijn bereik lijkt wat te zijn ingekort. Toch doet het de live-performance van de man niets, want Ragan staat met evenveel energie te spelen. Op hun beurt komen Hause en Gabel meezingen met Ragan tijdens verschillende nummers. Het tovert een brede lach op zowel Ragans gezicht als dat van het publiek. Er wordt driftig meegezongen met nummers als ‘Meet You In The Middle’ en ‘Rotterdam’ en iedereen geniet uitbundig van de lange set. Terwijl hij allang over tijd zit, komt Ragan in totaal drie keer terug voor een toegift. Voor ‘California Burritos’, ‘Do You Pray’ (waarbij hij Tim Vantol op podium vraagt) en het a capella gebrachte ‘On The Bow’. Na een lange dag mag Ragan daarna eindelijk zijn stem wat rust geven.

Er is dan al geen tijd meer om een kijkje te nemen bij Unearth, want Refused gaat al bijna beginnen. De grote act van dit jaar, want na hun lange afwezigheid staat Refused eindelijk weer op de planken. Wat moeten we verwachten bij een band die eigenlijk pas groot is geworden nadat ze stopten. Grote letters spellen Refused voor het podium, en zodra het doek met de uitgesneden letter valt, juicht de overvolle tent zo hard dat het bijna de band overstemt. Wat wil je met ‘Worms of the Senses / Faculties of the Skull’ als opener. Refused is in vorm, niet zoals bij een van hun eerste reünieshows. Zanger Dennis Lyxzén danst vrolijk over het podium, duidelijk blij weer op te treden met Refused.

Een set van een uur is precies goed voor Refused, alle hoogtepunten kunnen er namelijk in worden verwerkt. Van ‘Liberation Frequency’ en ‘Rather Be Dead’ (Lyxzén: “De tekst die we ongeveer 16 jaar geleden hebben geschreven zijn nu toepasselijker dan ooit”) snelt de band zich via een perfect uitgevoerd ‘Hook, Line and Sinker’ naar de grand finale. “Dit is de grootste show die we ooit hebben gespeeld”, laat Lyxzén nog weten na ‘The Shape Of Punk To Come’ en voor de toegift. Zodra het intro van ‘New Noise’ start, wacht iedereen op de “Can I scream!” om nog een keer los te gaan. Met ‘Tannhäiser / Derivè’ laat Refused het Groezrock veld vernietigd achter met genoeg stof om over na te denken. Hopelijk zijn wat reünieshows niet alles wat we van Refused krijgen te zien, want er zit nog genoeg in.

Tekst door Ian Schram
Foto’s door Silvy Maatman

Niet mis dus, zo’n avondje georganiseerd door dit lifestylemerk. Met een bijna volledig Amerikaanse line-up zijn er genoeg toffe acts te checken, en ook de heren van Go Back To The Zoo hebben hun status in Nederland inmiddels al flink verworven.

Hilfiger Denim Live vindt plaats op woensdag 30 mei in de Paradiso, Amsterdam. Tickets kosten €15.-, maar wij zijn de gierigste niet en dus hebben wij 2×2 tickets weg te geven!

Hoe win jij die tickets? Simpel! Laat ons weten waarom je de kaartjes wilt winnen! Dit kan zowel door onder dit artikel een reactie te plaatsen, als via Twitter: Volg @jimmyalter en tweet waarom je ze wilt winnen! In je tweet moet op z’n minst “#HilfigerActie @jimmyalter http://bit.ly/KHQw5w” staan.

Meedoen kan tot dinsdag 22 mei 15:00. Winnaars krijgen persoonlijk bericht.

Kun je ons iets vertellen over hoe de band begonnen is?
Michael: Het was eigenlijk heel simpel, een aantal jaar geleden zijn we samen aan het jammen geraakt en het voelde gewoon goed. Tyler had een aantal nummers al geschreven en die hebben we opgenomen en vanuit daar zijn we eigenlijk verder gaan werken. Al snel volgden er een paar shows en waren we een band. Het is niet zo dat ik bewust op zoek ben gegaan naar mensen om een band te vormen.

Jullie hebben een EP met negen tracks uitgebracht in 2009, is er nieuw materiaal onderweg of moeten de fans hier nog een tijd op wachten?
Michael: Ik weet niet of ik dit mag zeggen, maar we hebben net ons tweede album klaar. Die gaat in de komende periode uitkomen en dan hopen we ook met dat album meer ‘bekendheid’ te vergaren. Althans, op de manier zodat we meer worden geboekt en dus vaker op tour kunnen gaan.

Jullie hebben een klein beetje een cult-status verworven sinds jullie eerste Nederlande show in Nederland, hoe zit het met jullie succes in de USA?
Michael: Dat is eigenlijk moeilijk te zeggen, we hebben niet echt veel getourd in de USA. We doen wel veel lokale shows in en rond California waar we vandaan komen, maar we zijn bijvoorbeeld pas een keer aan de East Coast geweest. Er komen zeker wel mensen op af en we vinden het leuk daar te spelen, maar onze muziek wordt echt veel beter opgepikt in Europa. Vooral in Duitsland en Engeland hebben we aardig succes, waardoor we het dus echt heel leuk vinden om hier te touren en voet aan wal te zetten.

Jullie worden vergeleken met een hele hoop bands, waaronder ook een aantal hele grote zoals The Beatles en Pink Floyd. Hoe vind je het om vergeleken te worden met de grootste bands ter wereld?
Tyler: Het is gek!
Jimmy: Hoezo vind je dat gek?
Tyler: Tsja, het is alsof je een druif vergelijkt met een wijngaard. Het is echt veel te veel eer. Wij maken gewoon de muziek die we mooi vinden en richten ons totaal niet op waarop we lijken. We willen ook helemaal nergens op lijken. Het is een prachtig compliment natuurlijk en het is heel vleiend, maar we vinden het echt een rare vergelijking.

De band is begonnen als side-project, blijft dat zo, of willen jullie meer doen met deze band?
Michael: Het is eigenlijk niet begonnen als side-project. Veel mensen denken dat omdat ik ook in Queens of the Stone Age zit en pas later met Mini Mansions meer ben gaan doen, maar we zien onszelf wel gewoon als volwaardige band en we willen zeker meer doen. Meer touren, meer muziek uitbrengen. Nu alleen de tijd er nog voor vinden.

Wanneer kunnen we verwachten jullie weer te zien in Nederland?
Michael: We hopen eind van de zomer terug te zijn. We wilden graag festivals in Europa doen maar niemand wilde ons hebben. We zijn nog niet echt groot genoeg voor festivals en niet iedereen vind ons leuk..
Tyler: Eind van de zomer? Dat is over drie maanden!
Michael: Oke, ja, dat is wel erg snel. Maar in elk geval nog dit jaar dan. We willen heel graag veel in Europa touren, juist omdat onze muziek hier heel anders wordt opgepikt dan in de USA, maar het moeilijkste is om de tijd ervoor te vinden. We hebben allemaal nog andere projecten lopen dus voor ons is het niet een kwestie van willen, maar een kwestie van tijd ervoor vinden en geboekt worden.

Interview door Eva Bakker

Bij Mexicaanse rock denk je al snel aan melige countrybands als Los Lobos (van La Bamba). Toch is het juist de meer alternatieve rock die heel erg in trek is bij de Mexicanen. Poprock, new-wave, ruige punkrock, de Mexicaanse muziekscene kent het allemaal! Één van de meest populaire rockbands op dit moment is PXNDX, of ook simpelweg “Panda”.

PXNDX werd in 1996 opgericht in Monterrey. De band begon als een poppunkbandje en de muziek vertoonde veel overeenkomsten met bands als Sum41 en Blink182. De teksten waren niet zo serieus en er werd voornamelijk over feesten en meisjes gezongen.

Bij het derde album besloot de band de poppunkstijl achter zich te laten. De muziek ging wat meer richting de alternatieve rock, de titels werden langer en de teksten werden serieuzer en meer maatschappijkritisch. Het vierde album “Amantes Sunt Amentes” werd een groot succes. Niet alleen in Mexico, maar in heel Latijns-Amerika werden nummers van dit album radiohits. “Narcisista Por Excelencia” zorgde als eerste single voor de doorbraak, maar “Los Malaventurados No Lloran” deed het eigenlijk nog beter, en ook de derde single “Procedimientos Para Llegar A Un Comun Acuerdo” deed hier niet voor onder. Het klinkt allemaal erg lekker en, afgezien van de taal, totaal niet Mexicaans!

Niet veel later namen de mannen van PXNDX een MTV Unplugged concert op, waar ze aangevuld met andere muzikanten lieten zien wat voor muzikaliteit ze in huis hadden. De band is nog steeds druk bezig, want afgelopen maart is het vijfde album, “Bonanza” uitgekomen, met als eerste single “Envejecido En Barril De Roble”!

Een flink lange naam inderdaad, maar dat mag dan ook wel met zo’n line-up. Het wordt gegarandeerd lekker beuken, of dat nou op de Alternatieve punkrock van Young Guns is, de hardcore van Your Demise (al zijn ze stiekem met het nieuwe album toch ietsjes zachter geworden) of de pop met een dikke laag herrie van de Schotten van The Xcerts: stilstaan zal er zeker niet bijzitten!

De kaartverkoop voor de Vans Music Night, op 20 oktober, start a.s. zaterdag al! Tickets á €15.- zijn vanaf 10:00 verkrijgbaar via de website en boxoffice van Dynamo en de diverse Primera-winkels door het land.

“Met de geweldige line-up van dit jaar was het te verwachten dat de voorverkoop voor het festival snel zou gaan”, aldus het festival. Er zijn dan ook nog maar 500 kaarten beschikbaar. Wees dus snel als je in bent voor een lekkere portie metal op zaterdag 2 juni!

De line-up van dit jaar bestaat uit Benighted, Sólstafir, Asphyx, The Devin Townsend Project, Nasum, Trivium, Steel Panther, Anthrax, Meshuggah, Machine Head, Lamb of God en als headliner Slayer. Check het tijdschema van Fortarock hier!

Fortarock vindt dit jaar op zaterdag 2 juni plaats in het Park Brakkestein te Nijmegen. Het terrein gaat om 11:00 open en om 12:00 zal de eerste act beginnen. Omstreeks 23:00 eindigt het festival. Tickets á €59,50.- zijn dus nog in beperkte oplage beschikbaar!

We beginnen met Yeasayer. Deze experimentele band komt naar de Tivoli de Helling op 9 juli. Het is vooralsnog de enige show van de Amerikanen in Nederland. Tickets kosten €24.- en zijn reeds verkrijgbaar.

Ook Thin Lizzy komt op 9 juli naar Nederland. De rockers zullen op die dag een exclusieve NL-show geven in de Hedon, Zwolle. Tickets kosten €29.- in de voorverkoop, die a.s. zaterdag begint.

Dan Greg Holden. Na een uitverkochte tour door Nederland in maart komt deze Engelse singer-songwriter in september terug om het trucje over te doen. Met maar liefst 9 optredens is hij overal in het land te bezichtigen:

06/09 Doornroosje, Nijmegen
07/09 Tivoli de Helling, Utrecht
08/09 ‘De Stad Als Podium’, Haarlem
09/09 Effenaar, Eindhoven
11/09 Paradiso, Amsterdam
12/09 Vera, Groningen
13/09 Paard van Troje, Den Haag
14/09 Hedon, Zwolle
15/09 Metropool, Hengelo

Tickets kosten ongeveer €10.-, afhankelijk van de zaal. Tickets zijn vanaf zaterdag 19 mei om 10:00 te koop.

Last but not least: The Hives komen naar Amsterdam! Het duurt nog wel eventjes, want de heren staan pas op woensdag 28 november in de Melkweg. Wil je ze eerder zien: over anderhalve week staan ze op Pinkpop! Tickets voor de Melkweg-show kosten €25.- en ook voor deze geldt: a.s. zaterdag om 10:00 in de voorverkoop.

Beach House – Bloom
Het heerlijk dromerige dreampop-duo van Beach House, bestaande uit Alex Scally en Victoria Legrand, is terug met plaat nummer vier. Sinds 2004 betoveren zij de wereld met hun prachtig gelaagde nummers, die de luisteraar meenemen in een andere wereld. Met hun album Teen Dream (2010) kregen ze terecht wereldwijd positieve kritieken en inmiddels verkopen ze met gemak de Melkweg uit (zaterdag 26 mei). Live is vooral Legrand met haar onwerkelijke zang een adembenemende verschijning, die doet denken aan een tijdloze Griekse mythe. Deze week komt hun album Bloom uit, luister hier naar de single ‘Myth’!

mewithoutYou – Ten Stories
MewithoutYou komt uit Philadelphia, Pennsylvania en is alweer sinds 2000 actief. De band rond de markante frontman Aaron Weiss maakte op de eerste albums nog een soort experimentele post-hardcore, de laatste jaren gaat de muziek meer richting een vorm van art-rock. Wat altijd gebleven is, zijn de fantastische en inspirerende teksten van Weiss, die hij altijd enorm doordringend brengt in zijn vreemde vorm van spraakzang. Deze week komt album nummer vijf uit: Ten Stories. Check hier een promotiefilmpje voor het nieuwe album!

Tenacious D – Rize of the Fenix
The D is back! Jullie hebben vast onlangs allemaal al het geweldige promotiefilmpje gezien, waarin Jack en Kyle na lange tijd weer samenkomen om een nieuwe plaat te maken. De nieuwe plaat is natuurlijk weer het meest geweldige album aller tijden, want de feniks is herrezen uit haar as! Verwacht weer een verzameling kolder, verpakt in verdomd goede en aanstekelijke liedjes. Hun show in de Heineken Music Hall verkocht binnen no-time uit, maar voor degenen die daar niet heen kunnen is hier een kleine troost:

Overige Releases – Op Spotify te vinden:
Adam Lambert – Trespassing
Best Coast – The Only Place
Cornershop – Urban Turban
Hot Water Music – Exister
Killer Mike – R.A.P. Music
Lisa Marie Presley – Storm and Grace
Misser – Every Day I Tell Myself I’m Going To Be A Better Person
MV & EE – Space Homestead
PHILM – Harmonic [Slayer's Dave Lombardo, War's Pancho Tomaselli en Gerry Nestler van Civil Defiance]
Santana – Shape Shifter
Stephane Wrembel – Origins
The Cribs – In the Belly Of The Brazen Bull
Various Artists – Occupy This Album
Willie Nelson – Heroes

Overige releases – (nog) niet op Spotify te vinden:
Chappo – Moonwater
Cherri Bomb – This Is The End of Control
Cookie Duster – When Flying Was Easy
Fixers – We’ll Be The Moon
HEALTH – Max Payne 3 [Soundtrack]
Meiko – The Bright Side
Rosenkopf – Rosenkopf
Ryan Shaw – Real Love
Rye Rye – Go! Pop! Bang!
Shadows Fall – Fire From The Sky
Squarepusher – Ufabulum
Sugarman 3 – What the World Needs Now
The Nighthawks – Damn Good Time!
Violens – True

Bij het horen van het openingsnummer ‘From Out Of The Black Sky’ lijkt de plaat rustiger te beginnen dan de twee voorgangers. De muziek is net wat elektronischer getint dan de voorgaande albums. Toch is het openingsnummer al gelijk een nummer dat het op een festivalweide best goed zou doen. Met één aanhoudend deuntje gedurende het couplet hebben ze een nummer weten te maken dat snel herkend wordt door een groter publiek. Of het meegezongen gaat worden is nog maar de vraag, maar dansbaar is de muziek zeker.

Het tweede nummer van het album is de titeltrack ‘The Future Of The Gravity Boy’. Het gebruik van echte instrumenten lijkt toch echt een heel stuk te zijn verdwenen met dit album. Veel synthesizers zijn er te horen, evenals verscheidene drumcomputers. Wie gek was van de band, zal toch echt behoorlijk moeten wennen aan dit album. De nieuwe invloeden die de band laat horen, lijken te komen van producer Alex Metric. Alex Metric heeft in het verleden remixes gemaakt van bands als Depeche Mode, Phoenix en Bloc Party. Wanneer je luistert naar die nummers en dan naar dit album, hoor je veel van dezelfde invloeden terugkomen.

De eerste single van het album is het nummer ‘Ghosts’. Het nummer is ruim twee jaar geleden al als single verschenen, maar staat dan nu eindelijk mooi op zijn plek tussen een paar andere pareltjes van nummers. Met deze single heeft de band een iets minder verstandige beslissing gemaakt. Dit nummer smaakt naar meer, en als je daar vervolgens twee jaar op moet wachten, zakt de interesse toch wel een beetje weg. Desalniettemin zal dit album zich ongetwijfeld gaan bewijzen.

Naarmate het album vordert, komen de echte Infadels weer terug. De Infadels die we gewend zijn. ‘We Get Along’ is een mooi voorbeeld van een nummer, dat zomaar weer een net zo grote hit zou kunnen worden als ‘Love Like Semtex’. Met een combinatie tussen swingende popliedjes en dreunende beats lijkt de band zich opnieuw uit te hebben gevonden. Een band die beter is dan ooit tevoren.

Met dit album heeft de band een pareltje afgeleverd, kogels gedoopt in suiker. De nummers komen hard, maar hebben een zoete nasmaak. Na het horen van dit album heb je trek naar meer. Infadels gaat de festivals veroveren, en zijn met albums als deze geschikt om nog jaren mee te draaien in de hedendaagse muziekbusiness.

‘The Future of the Gravity Boy’ verschijnt vandaag!

Tekst door Thomas Legebeke

5. Deftones – Back To School

4. Ramones – Rock N Roll High School

3. Alice Cooper – School’s Out

2. Supertramp – School

1. Pink Floyd – Another Brick In The Wall

Wat zijn jouw favoriete nummers over school? Natuurlijk wenst Jimmy iedereen die nu met zijn examens bezig is heel veel succes!

Zwaar teleurstellend voor Mojo, maar toffer voor de fans: de Paradiso is immers een stuk sfeervoller! De ticketprijs blijft wel hetzelfde: tickets kosten €45.- en zijn reeds te koop. Ook de datum blijft ongewijzigd: woensdag 20 juni.