Jimmy Alter

De avond begon al goed toen de band van het voorprogramma, The Chevin, het podium betrad. Het publiek werd getrakteerd op een klein half uur zuiver zingen. De muziek was een mix van Razorlight meets Keane, zanger Coyle heeft een stem waar menig zanger jaloers op kan zijn. Zeker een band die men nog vaker zal tegenkomen als voorprogramma. Na The Chevin kwam de indie/rockband uit West Yorkshire, The Pigeon Detectives, onder luid applaus het podium op. Deze vijf energieke Engelsen weten als geen ander hoe ze het publiek moeten vermaken. De zang van frontman Matt Bowman was niet altijd even zuiver maar het enthousiasme waarmee deze band hun muziek ten gehore brengt was aanstekelijk. Water werd meerdere malen in het publiek gegooid en Bowman waagde het zelfs om in het publiek te springen. Soepel ging dit niet waarna hij toch even aan de zaal moest vragen waar de Hollandse spierballen waren gebleven. Get the flash player here: http://www.adobe.com/flashplayer var so = new SWFObject("http://www.db798.com/pictobrowser.swf", "PictoBrowser", "610", "620", "8", "#FFFFFF"); so.addVariable("source", "sets"); so.addVariable("names", "Pigeon Detectives"); so.addVariable("userName", "PaolaS77"); so.addVariable("userId", "76374099@N05"); so.addVariable("ids", "72157629428948783"); so.addVariable("titles", "on"); so.addVariable("displayNotes", "on"); so.addVariable("thumbAutoHide", "off"); so.addVariable("imageSize", "medium"); so.addVariable("vAlign", "mid"); so.addVariable("vertOffset", "0"); so.addVariable("colorHexVar", "FFFFFF"); so.addVariable("initialScale", "off"); so.addVariable("bgAlpha", "15"); so.write("PictoBrowser120222164127"); De band was in zijn element en Bowman riep regelmatig door de zaal, ‘I think this is going well don’t you?’ Als een malle gooide hij met zijn microfoon, draaide rondjes en gooide de microfoon meerdere malen hoog in de lucht. Dit ging even goed, totdat de microfoon bij iemand in het publiek op een pijnlijke plek belandde. Bowman ging los op de beat waarbij hij het publiek toe schreeuwde, ‘I want to dance with you!!’ De fans gingen met de voetjes van de vloer en genoten duidelijk van het enthousiasme van de band. Nummers die er absoluut uitsprongen waren Take her Back en Don’t know how to say goodbye, waarbij Bowman een meisje het podium op trok om haar, ‘I’m so in love with you!’ toe te zingen. Na meer dan een uur gespeeld te hebben zat het er bijna op voor deze dansende en springende Engelsen. Met de woorden ‘Utrecht you have been delicious, last time for a dance!’, sprongen een aantal meisjes het podium op, later gevolgd door meer publiek om het laatste nummer samen af te sluiten. Mooi om te zien was dat Bowman een hele jonge fan op zijn schouders nam om samen met hem op het laatste nummer te dansen en te springen. Dit liet nog eens zien dat bij deze band de fans op de eerste plaats komen. Liefhebbers hoeven niet lang te wachten want de band komt in de herfst weer naar Nederland. Tekst door Larissa Lambooij
Foto’s door Paola Suhonic

In een uitverkocht Effenaar werd het concert geopend door Gabrielle Aplin, een klein en lief ogend meisje die als een soort Birdy op haar gitaar speelde en zong. Ze zong onder andere een cover van Lana Del Rey, ‘Videogames’. Helaas kreeg ze na drie nummers gespeeld te hebben een hoestbui, waarna ze de handdoek al snel in de ring gooide. Het wachten was nu op de man van de avond. Get the flash player here: http://www.adobe.com/flashplayer var so = new SWFObject("http://www.db798.com/pictobrowser.swf", "PictoBrowser", "610", "600", "8", "#ffffff"); so.addVariable("source", "sets"); so.addVariable("names", "Gabrielle Aplin @ Effenaar"); so.addVariable("userName", "renesebastian"); so.addVariable("userId", "29016062@N04"); so.addVariable("ids", "72157629398614931"); so.addVariable("titles", "on"); so.addVariable("displayNotes", "on"); so.addVariable("thumbAutoHide", "off"); so.addVariable("imageSize", "medium"); so.addVariable("vAlign", "mid"); so.addVariable("vertOffset", "0"); so.addVariable("colorHexVar", "ffffff"); so.addVariable("initialScale", "off"); so.addVariable("bgAlpha", "18"); so.write("PictoBrowser120220122830"); Gotye is al een tijdje bezig, maar zijn derde album ‘Making Mirrors’ waarop het nummer ‘Somebody that I used to know’ staat, betekende zijn echte doorbraak. Om 21.15 uur is het voelbaar in de zaal, Gotye is in aantocht. Iedereen in het publiek roept ‘ssssttt’ waarna de vijfkoppige band het podium betreedt. Terwijl de band begint te spelen klinkt meteen een oorverdovend applaus. Gotye opent met het nummer ‘Eyes Wide Open’, met behulp van veel lichteffecten en middels een gigantisch projectiescherm wordt de clip van het nummer getoond. Dit eerste nummer laat meteen de muzikale kracht van Gotye zien, als een bezetene slaat hij op de drums en zingt geen noot vals. Gotye’s stem doet denken aan een mix van Sting en Peter Gabriel. De vele drums en muzikale effecten met keyboard roepen meteen een vergelijking met de band Genesis op. Gotye neemt je als het ware mee in zijn wereld, zijn interpretatie van de nummers wordt met bijbehorend verhaal geprojecteerd op het scherm. Het concert van Gotye kan hierdoor eerder worden omschreven als een happening. De muziek is bijna mystiek te noemen waarbij men heerlijk kan wegdromen. De nummers worden met overtuiging en plezier gespeeld. Gotye bedankt het publiek in het Belgisch voor hun komst naar zijn optreden. Het projectiescherm met een bij elk nummer aangepast verhaal zorgt dat de nummers meer lading krijgen. Wanneer Gotye een probleem met zijn oortjes krijgt zorgt dit bijna voor een domper, maar de band pakt deze technische hik uitstekend op. Ze gaan rustig door met spelen en laten meteen zien dat de band het zonder de mooie stem van Gotye prima zelf kan oplossen. Alle mogelijke effecten werden van stal gehaald, van stemvervormer tot een rinkelende kassa. Dit geeft de nummers vaak iets onheilspellends en met de soms wat ‘donkere’ beeltenissen op de schermen ook iets onvergetelijks. Get the flash player here: http://www.adobe.com/flashplayer var so = new SWFObject("http://www.db798.com/pictobrowser.swf", "PictoBrowser", "610", "600", "8", "#ffffff"); so.addVariable("source", "sets"); so.addVariable("names", "Gotye @ Effenaar"); so.addVariable("userName", "renesebastian"); so.addVariable("userId", "29016062@N04"); so.addVariable("ids", "72157629399361377"); so.addVariable("titles", "on"); so.addVariable("displayNotes", "on"); so.addVariable("thumbAutoHide", "off"); so.addVariable("imageSize", "medium"); so.addVariable("vAlign", "mid"); so.addVariable("vertOffset", "0"); so.addVariable("colorHexVar", "ffffff"); so.addVariable("initialScale", "off"); so.addVariable("bgAlpha", "18"); so.write("PictoBrowser120220122921"); Het wachten was natuurlijk op dat ene nummer, ‘Somebody that I used to know’. Wouter, alias Gotye, bood het publiek zijn excuses aan voor de afwezigheid van Kimbra, de zangeres die dit nummer op zijn album meezingt. Hij vroeg het publiek haar deel te zingen waarna de hele zaal enthousiast en luidkeels meezong. Ook zonder de stem van Kimbra klonk het nummer net als op de radio en maakte alleen al dit nummer het waard om naar het concert te komen. Na een uur leek het concert erop te zitten, Gotye bedankte het publiek en verdween met zijn band in de coulissen. Gelukkig kwamen ze na veel gejuich terug om de zaal op nog bijna een half uur upbeat nummers te trakteren. Er was een duidelijk begin en eind te horen in het concert. De nummers na het intermezzo waren echte uitsmijters, waarop het publiek enthousiast begon te dansen. De band maakte er een geweldige show van. Afgesloten werd met het nummer ‘Learnalilgivinanlovin’, een leuk slotnummer waarbij Gotye nog maar eens aan het publiek liet zien hoe goed hij kan drummen. Toen de laatste noot was gespeeld en de band het publiek dank betuigde werd het voor iedereen duidelijk, ze hadden een speciaal concert bijgewoond. Gotye staat vanavond nog in Paradiso, Amsterdam, helaas is dit concert al uitverkocht! Tekst door Larissa Lambooij
Foto’s door Rene Sebastian

De avond begint met een forse inloop van publiek, met als resultaat een afgeladen Winston. Een heel divers publiek; Hardcore Punk fanaten, Metalheads en een forse selectie uit hip Amsterdam vulden de venue in afwachting van de zware melodieën die de bands op hun af zouden vuren. Het vier-koppige Fire Walk With Us opent de avond. Deze shoegaze/post rock band uit Amsterdam treedt niet heel regelmatig op, maar bassist (en frontman) Geert laat weten dat er aardig wat dingen klaar staan voor de komende tijd, en dat ze bezig zijn met een label. Het uitbrengen van een plaat is een prioriteit op dit moment. Deze band onderscheidt zich van de rest door het feit dat ze geen zanger hebben. Ze zijn dus een opwarmer te noemen voor de twee grotere bands, maar dat zou ze absoluut te min doen. Fire Walk With Us weet een zware melodische ambiance te weeg te brengen en het publiek luistert aandachtig. Hier en daar verliest iemand zichzelf in de meeslepende tonen die zich over de venue uitspreiden. Degene die zich laten meeslepen door de muziek geven hier uiting aan door langzaam mee te bangen op de muziek. Een uitstekend begin voor liefhebbers van bands zoals Cult of Luna en Isis, want de mannen zetten een lange set neer.Aan de Italiaanse black metal / hardcore / shoegaze band Hierophant de dankbare taak om de avond voort te zetten. Deze vier-koppige band uit Noord-Italië is gevormd in 2008, en heeft sindsdien vele podia doen smelten met hun agressieve melodieuze muziek. Voor fans van The Secret, ook uit Italië, was dit een welkome toevoeging binnen het genre. Hierophant en The Secret hebben al veel shows samen gespeeld, en er staan nog vele shows op het programma. De set begint zoals vaak het geval is binnen dit genre met een bijna symfonische opbouw. Op dit moment is de zanger te zien in een pose die voor het shoegaze genre typisch te noemen is. Innig verstrengeld met de microfoon standaard, langzaam heen en weer bewegend terwijl de muziek aanzwelt. Vanaf het eerste woord dat met brute kracht uit zijn keel voort komt is duidelijk dat dit een agressieve band is, niet alleen op plaat maar dus ook op het podium. Hoewel het tempo van de band haast slavend is te noemen zit er toch een verfijnde kant aan, door hier en daar een gitaar technisch hoogstandje tussendoor te gooien. Een verfijnde kant die door de geluidsman van de Winston echter niet word opgepikt, want hij vraagt tijdens het tweede nummer of de band zachter wilt spelen in verband met de apparatuur. Dit wordt genegeerd door de vier mannen die op gaan in hun eigen muziek. Het publiek geniet met volle teugen, en door de vertegenwoordigers van metal luisterend Nederland wordt er flink geheadbangd. De agressieve schreeuwen die de zanger weet voort te brengen slaan in als een bom bij de meesten, en het gros van de nummers die ook op hun Self Titled album zijn uitgebracht wordt gespeeld.Na een ietwat lange rust onder het genot van duister spirituele klanken is het Deafheaven die de avond zal afsluiten. Eye-catcher van de band is zonder meer de zanger. Hij doet denken aan een black metal variant van Joy Division’s Ian Curtis. Deafheaven is een jonge band, die zich vanaf begin 2010 vanuit San Fransisco over de wereld heeft verspreid. In die korte tijd hebben de vijf leden niet stil gezeten. Eerder brachten ze al een Demo en een EP uit, en onlangs is hun eerste full-length album ‘Roads to Judah’ uitgebracht onder Deathwish. Deze exclusieve Nederlandse show begint zoals er van ze gewend is sinds het uitbrengen van hun album, met ‘Violet’. Een kwartier lang durend epos met slepende melodieën, beukende drumpartijen en symfonische gitaar- en baspartijen. Dit alles onder de sensuele tirannie van de agressieve stem van de zanger, een stem die aan vroege screamo doet denken.De band legt de ladder binnen het shoegaze genre erg hoog. De zanger vertoond een haast orgasmische beleving op het podium. De noise-scapes die de ruimte vullen houden het publiek in de ban van het optreden. Tijdens het optreden is de Winston op zijn toppunt van drukte. Vooraan is er vrijwel geen ruimte om te bewegen, en het publiek weigert van hun plek te wijken. Merendeel van het publiek bangt mee op de muziek. Na het tweede nummer lijkt er echter wat mis met de gitaar van een van de gitaristen, er is dan ook een korte pauze. Deze is gelukkig verre van ongemakkelijk, want dit geeft het publiek enigszins de kans om bij te komen van wat ze net hebben aanschouwd. Na een kort overleg kondigt de zanger aan dat het volgende nummer tevens hun laatste nummer van de avond zal zijn, het derde nummer van hun album genaamd, Unrequited. Aan het einde van dit laatste nummer neemt de zanger de atmosfeer en de respons van het publiek in zich op als een ware messias, en toont zijn dankbaarheid richting het publiek. Het publiek is, net als ikzelf, teleurgesteld als dit nummer is afgelopen. Bij de merchandise legt de zanger aan de vele fans die om een toegift komen vragen uit dat het helaas om een technisch probleem gaat, en dat ze daarom de set voortijdig hebben moeten afkappen. Dit ongelukkige voorval doet gelukkig niet af aan de show die door Deafheaven werd neergezet. Met dit optreden weet Deafheaven hun wereldoverheersing zonder meer nog verder uit te breiden. Tekst en Foto’s door David Van Arragon Get the flash player here: http://www.adobe.com/flashplayer var so = new SWFObject("http://www.db798.com/pictobrowser.swf", "PictoBrowser", "610", "620", "8", "#ffffff"); so.addVariable("source", "sets"); so.addVariable("names", "Fire Walk With Us, Hierophant, Deafhaven @ Winston Kingdom 17/02/2012"); so.addVariable("userName", "alter.jimmy"); so.addVariable("userId", "35796290@N08"); so.addVariable("ids", "72157629398415383"); so.addVariable("titles", "on"); so.addVariable("displayNotes", "on"); so.addVariable("thumbAutoHide", "off"); so.addVariable("imageSize", "medium"); so.addVariable("vAlign", "mid"); so.addVariable("vertOffset", "0"); so.addVariable("colorHexVar", "ffffff"); so.addVariable("initialScale", "off"); so.addVariable("bgAlpha", "16"); so.write("PictoBrowser120220103917");

The War On Drugs maakt zeer fijne, sferische, lome en op momenten stevige rootsrock; een kruising tussen Bob Dylan, Bruce Springsteen en Tom Pretty. En live klinkt dit bijzonder goed! De songs worden harder gebracht en de sfeer op de plaat wordt live geëvenaard. Het drieluik – ‘Your Love Is Calling My Name’, ‘The Animator’ en ‘Come To The City’ – wordt nog prachtiger gebracht en naarmate de set vordert, wint de band aan kracht. In de tweede set worden namelijk de sterkste songs van Slave Ambient gespeeld; eerst ‘Best Night’, dan ‘Baby Missiles’ gevolgd door ‘Brothers’. Als je denkt dat het niet beter kan worden, wordt het publiek getrakteerd op de wat stevigere songs van het eerste album Wagonwheel Blues; namelijk ‘Buenos Aires Beach’, ‘Arms Like Boulders’ en uitsmijter ‘A Needle In Your Eye #16′. Get the flash player here: http://www.adobe.com/flashplayer var so = new SWFObject("http://www.db798.com/pictobrowser.swf", "PictoBrowser", "610", "620", "8", "#FFFFFF"); so.addVariable("source", "sets"); so.addVariable("names", "The War On Drugs"); so.addVariable("userName", "PaolaS77"); so.addVariable("userId", "76374099@N05"); so.addVariable("ids", "72157629337372635"); so.addVariable("titles", "on"); so.addVariable("displayNotes", "on"); so.addVariable("thumbAutoHide", "off"); so.addVariable("imageSize", "medium"); so.addVariable("vAlign", "mid"); so.addVariable("vertOffset", "0"); so.addVariable("colorHexVar", "FFFFFF"); so.addVariable("initialScale", "off"); so.addVariable("bgAlpha", "15"); so.write("PictoBrowser120216023529"); Gedurende het concert wordt er vrij weinig gesproken en volgt het ene nummer naadloos op de ander. Het houdt de vaart erin en zorgt ervoor dat de bijzondere sfeer vastgehouden wordt.
Het was ook nog eens de verjaardag van zanger Adam Granduciel wat ervoor zorgde dat het publiek spontaan een verjaardagsnummer inzette. De afwisseling tussen de rustige, sferische met de wat hardere songs zorgde voor een uitgebalanceerde set. Het grote nadeel, en misschien ook wel de ergenis, was de afstandelijkheid. De bandleden oogden wat verveeld en maakten haast geen contact met het publiek. Het gezicht van zanger Adam Granduciel ging de hele avond schuil achter zijn haar en het voelde aan als een routineklus voor de vier heren.
Dan volgt na een uur spelen vrij abrupt het einde. De heren verdwijnen plotseling van het podium, het enige wat ervan af kan is een ‘thumbs up’ van Granduciel, en het is wachten op de toegift die er uiteindelijk helemaal niet komt. Aparte afsluiter van een concert die inhoudelijk zeer sterk was. Tekst door Paola Suhonic

Omstreeks half negen ’s avonds gaan de lichten uit en stapt de band, geheel in zwart, het podium op. Na een korte intro komt dan eindelijk ook Florence, in vlammend rode galajurk met haar kenmerkende rode haar het podium op. Het is duidelijk; vanavond draait het om Florence, én de liefde. Het podium was breed opgebouwd en er waren weer een scala aan bandleden aanwezig, die voor een soortvan kerkmozaïek als achtergrond stonden. Dat past goed bij Florence, die een dijk van een stem heeft. Helaas gaat het bij opener ‘Only If For a Night’ wat stroef; de twee drummers drummen uit elkaars ritme, waardoor het hele lied een beetje raar en ongemakkelijk aanvoelt. Ook zijn de drums wat schel in vergelijking met de rest van de instrumenten. ‘What The Water Gave Me’ is dan wel weer vijf keer sterker muzikaal gezien, en laat zien dat Florence een dijk van een stem heeft, die wellicht soms wat noten half misslaat, maar als ze ze raakt, raakt ze de noten ook echt góed. ‘Cosmic Love’ is het eerste nummer van het debuutalbum dat langskomt, en heeft dus meer bekendheid bij het publiek. Helaas valt dit, op het applaus na, niet te merken. Hierna volgt ‘You’ve got the Love’ – één van de twee krakers van het eerste album – in een warm, zacht jasje. Tot na het eerste refrein is het semi-acapella, met lichte begeleiding van de Machine. Daarna barst het weer lekker los zoals we gewend zijn bij deze band. Hierna volgt een vaag, slechts half te verstaan praatje. Ook ‘Never Let Me Go’ krijgt dezelfde behandeling, en na ‘Heartlines’ krijgt ze een roos van het publiek, waar ze dankbaar voor is. Na ‘Leave my Body’, het zevende nummer alweer van de set, valt het op dat het publiek, op applaus bij elk nummer na, erg matig reageert. Het beweegt niet, zingt nauwelijks mee en zwaaien gebeurt al helemaal niet. ‘Shake It Out’ laat zien dat de muziek van Florence + The Machine zelf wel groots is, en dat de roodharige zangeres echt een dijk van een stem heeft, maar doet tevens bevestigen dat deze band niet geschikt is voor grotere concerten dan concerthallen als de Paradiso en Effenaar; er gebeurt véél te weinig, er is nauwelijks wat voor het oog. Florence staat gedurende het concert vrijwel continu voor haar microfoon, en op wat handgebaartjes en af en toe wat bewegingen met haar jurk gebeurt er niets. In andere woorden, er is geen show, tenzij je genoegen neemt met deze handgebaartjes. Dat de band het wel kán, bewezen ze op Pinkpop, waar Florence over het hele podium rende en merkbaar enthousiaster was. Alhoewel dat toendertijds flink afdeed aan de zang, die af en toe vrij vals was, gebeurde er tenminste wel wat. In de Effenaar is dat dus precies andersom, en dat is jammer. Get the flash player here: http://www.adobe.com/flashplayer var so = new SWFObject("http://www.db798.com/pictobrowser.swf", "PictoBrowser", "610", "640", "8", "#FFFFFF"); so.addVariable("source", "sets"); so.addVariable("names", "Florence + The Machine @ Effenaar"); so.addVariable("userName", "renesebastian"); so.addVariable("userId", "29016062@N04"); so.addVariable("ids", "72157629327223265"); so.addVariable("titles", "on"); so.addVariable("displayNotes", "on"); so.addVariable("thumbAutoHide", "off"); so.addVariable("imageSize", "medium"); so.addVariable("vAlign", "mid"); so.addVariable("vertOffset", "0"); so.addVariable("colorHexVar", "FFFFFF"); so.addVariable("initialScale", "off"); so.addVariable("bgAlpha", "19"); so.write("PictoBrowser120215102335"); Dat gezegd hebbende wordt het publiek wel enthousiaster en zijn er zowaar een paar handen in de lucht te vinden, en volgt het grootste applaus tot dusver. Dit wordt overtroffen door het volgende nummer, het nummer waar het succes allemaal mee begon: ‘Dog Days Are Over’. Er wordt zowaar tijdens het nummer meerdere malen meegeklapt, en de eerste rij springt zelfs een beetje mee en zwaait wat. Florence loopt zowaar een stukje om zich heen, naar het publiek, en weer terug naar haar safe haven; de microfoon. Het lijkt alsof Florence te verlegen is om net zo extravagant als haar uiterlijk te zijn. Hierna volgt een korte ‘Thank You’ en wordt het laatste nummer van de set, ‘Rabbit Heart’, ingezet. Als ze ‘raise it up’ zingt gooit een klein deel van het publiek hun handen omhoog, maar echt los komt het maar niet. Wat misschien wel erger is, is dat Florence tijdens het refrein zelf niet de lead pakt: deze laat ze over aan haar bruin getinte achtergrondzangeres, die met deze hoogtes ook wat dichtgeknepen klinkt. Aan het einde komt een piano outro, met daaropvolgend een acapella stukje die Florence haar stem nogmaals in de spotlights zet. Na een korte pauze keert de band nog terug voor slechts één nummer, dit wordt ‘No Light, No Light’. Hierna volgt een gigantisch applaus. Een applaus wat ik niet helemaal kan delen. Muzikaal was de band sterk, op de out of sync-drums bij het eerste nummer en de schelle afstelling na, maar Florence liet het nog wel eens liggen of liet het over aan haar achtergrondzangeres, wat ontzettend jammer is, want bij vlagen zong ze wél sterk. Als ze samen zong met de achtergrondzangeres klonk het totaalgeluid ook nog wel eens vals en klopte het ritmisch soms niet. Ook was er van een show nauwelijks sprake, in voorgaande shows van debuutalbum ‘Lungs’ was ze altijd wat levendiger. Als je van theatrale handgebaartjes houdt, kon je je op zich nog vermaken, maar voor de rest gebeurde er niets. Het makke publiek, dat aan het einde over het algemeen nog steeds vrij stijfjes was, deed ook afbreuk aan het concert. De stem heeft ze, nu de show nog. Als dat lukt wordt het publiek hopelijk ook wat enthousiaster tijdens de nummers. Gelukkig was het maar een showcase, en staat ze op 1 april in een daadwerkelijke kerk. Hopelijk inspireert dat haar én het publiek en wordt er meer een show, én liefde gegeven. Tekst door Roland Benjamins
Foto’s door Rene Sebastian Live zien:
01/04 Paradiso (uitverkocht) Luister naar Florence + The Machine op Spotify! Bekijk het hele concert hieronder (vanaf ongeveer 4:00)!

De eerste band die mag aftrappen die avond is Howler, de band die eerder deze week nog Jimmy’s Hype was. Hoewel het niet uitverkocht is, blijkt dat de Kleine Zaal toch wel aardig goed gevuld is met een divers publiek; studenten, veertigers en jonge meisjes. Debuutalbum ‘America Give Up’ is nog geen maand uit, maar de vijf heren hebben wel een aardige buzz weten te creëren rondom de band en dus stonden ze aan het begin van 2012 op menig ‘belofte voor 2012′-lijstje. Hoewel er op de plaat een aantal aardige nummers staan, ‘I Told You Once’, ‘Back Of Your Neck’, en ‘Beach Sluts’ – songs met surfinvloeden en gruis sausje – is het live allemaal wat saai en niet spannend. De songs worden gebracht met weinig energie en de band staat erbij alsof ze in een oefenruimte staan te spelen. Iets meer aandacht voor het publiek, iets meer agressie en meer energie kan geen kwaad. Of dit met de leeftijd te maken heeft (gemiddeld 21) en de weinige speelervaring kan ermee te maken hebben. Get the flash player here: http://www.adobe.com/flashplayer var so = new SWFObject("http://www.db798.com/pictobrowser.swf", "PictoBrowser", "610", "620", "8", "#FFFFFF"); so.addVariable("source", "sets"); so.addVariable("names", "Howler"); so.addVariable("userName", "PaolaS77"); so.addVariable("userId", "76374099@N05"); so.addVariable("ids", "72157629272520255"); so.addVariable("titles", "on"); so.addVariable("displayNotes", "on"); so.addVariable("thumbAutoHide", "off"); so.addVariable("imageSize", "medium"); so.addVariable("vAlign", "mid"); so.addVariable("vertOffset", "0"); so.addVariable("colorHexVar", "FFFFFF"); so.addVariable("initialScale", "off"); so.addVariable("bgAlpha", "15"); so.write("PictoBrowser120211180019");
Gedurende het concert wordt er meerdere keren interactie gezocht met het publiek. Vroeg in de set wordt er medegedeeld dat de heren graag in Amsterdam willen wonen en halverwege wordt er aan het publiek gevraagd ‘if we’re up for a game of Tennis?’. Ook vertelt zanger Jordan Gatesmith dat hij de derde band op de affiche, I Break Horses, per ongeluk verwarde met de woorden I Rape Horses en een grappig moment volgt. Wil Howler op de lange termijn een succesvolle en interessante band worden, moeten zij live wel meer toevoegen aan de songs. De sound is niet uniek te noemen en veel vergelijkingen zijn zo gemaakt; Wavves, The Vaccines, Best Coast, The Strokes.. De plaat weet na een aantal luisterbeurten al niet meer te verrassen en op dit moment dreigt Howler te eindigen als eendagsvlieg. Dit zou erg jammer zijn aangezien ‘I Told You Once’ en ‘Back Of Your Neck’ prima songs zijn en potentie laten zien. In mei wederom te zien in Paradiso, op het London Calling Festival. Of de band dan meer weet te imponeren: we zullen ‘t gaan zien. Tekst en foto’s: Paola Suhonić Luister naar Howler op Spotify!

De muziek van The Maine was al eerder in de Melkweg te horen. Vorig jaar stond de band als voorprogramma van de band Never Shout Never in Amsterdam. Met hun nieuwe album ‘Pioneer’ en de bijbehorende dertien nieuwe nummers proberen ze Amsterdam en de wereld te veroveren. Deaf Havana opende de avond stipt om 20.30 uur, wat niet vaak gebeurt. Deze jolige Engelse gasten maakten er een leuke show van en verkondigde aan het publiek, ‘think we are going to do something stupid tonight’. Hun muziek was echter verre van stupid, want veel fans in de zaal zongen verschillende nummers uit volle borst mee. Luister naar Deaf Havana op Spotify!
Nadat de lichten in de zaal uit gingen betrad The Maine het podium. Gesteund door een nieuwe toetsenist begonnen de jongens te spelen. Oude nummers werden afgewisseld met nummers van hun nieuwe album ‘Pioneer’. Al gauw werd duidelijk dat deze jongens volwassen lijken te zijn geworden met hun nieuwe CD en looks, maar het publiek is nog net zo jong als toen ze begonnen. John O’Callaghan, de zanger van de band, bewoog zich met Mick Jagger-achtige gebaartjes over het podium. Handjes werden geschud, cadeautjes en brieven werden in ontvangst genomen. Tienermeisjes gilden naar hun idool, die toch even aan de zaal moest meedelen dat hij een beetje dronken was. Terwijl een meisje uit het publiek door O’Callaghan het podium werd opgehesen, om mee te zingen, verkondigde hij dat Amsterdam geweldig was. Get the flash player here: http://www.adobe.com/flashplayer var so = new SWFObject("http://www.db798.com/pictobrowser.swf", "PictoBrowser", "610", "620", "8", "#ffffff"); so.addVariable("source", "sets"); so.addVariable("names", "The Maine @ Melkweg 08/02/2012"); so.addVariable("userName", "alter.jimmy"); so.addVariable("userId", "35796290@N08"); so.addVariable("ids", "72157629257074483"); so.addVariable("titles", "on"); so.addVariable("displayNotes", "on"); so.addVariable("thumbAutoHide", "off"); so.addVariable("imageSize", "medium"); so.addVariable("vAlign", "mid"); so.addVariable("vertOffset", "0"); so.addVariable("colorHexVar", "ffffff"); so.addVariable("initialScale", "off"); so.addVariable("bgAlpha", "15"); so.write("PictoBrowser120210140853");
Het voornamelijk jonge publiek genoot en had waarschijnlijk geen last van de grote tussenpozen na bijna elk nummer. Zelfs het licht ging regelmatig aan en uit, menigeen dacht dan ‘is dit het nou?’. De muziek van The Maine is moeilijk in een hokje te stoppen, spelen ze pop, punk, rock of toch emo? Zelf lijken ze ook in dubio te staan, hun kleding zag er tijdens dit optreden zeker niet punk/rock uit. Het vocale bereik van John O’Callaghan was erg goed, geen nummer werd vals gezongen. Medemuzikanten zetten tevens een goede show neer, het gitaarspel van Kennedy Brock was uistekend. Nummers die eruit sprongen waren ‘Into your Arms’ van hun oude CD ‘Can’t Stop, Won’t Stop’ en nieuwe nummers van het album ‘Pioneer’, als ‘My Heroine’ en ‘Some Days’. De mondharmonica die O’Callaghan speelde in het nummer ‘Every Road’ was de kers op de taart. Dit liet zien dat de jongens zich steeds proberen te vernieuwen in hun muziek. De band speelde een lange set, ze hadden het duidelijk ontzettend naar hun zin. En deden er alles aan om een goede interactie met het publiek te verkrijgen. De laatste woorden van de bassist waren ‘This was our best show ever!’. Aan het applaus te horen waren de fans het hier helemaal mee eens. We zullen deze band nog zeker terugzien, misschien wel als voorprogramma van bekendere bands. Tekst door Larissa Lambooij
Foto’s door Nicky Maatman Luister naar The Maine op Spotify!

Support-act vanavond was het Amerikaanse We Are Augustines, waar wij laatst al aandacht aan hebben besteed in de vorm van een interview en Jimmy’s Hype. De New-Yorkers spelen hard, eigenlijk té hard voor deze band, want op plaat heeft het juist een eigen sound omdat het eigenlijk rustige folk/semi-akkoestische rock is. Live staat alles voluit en hierdoor lijken ze des te meer in de eenheidsworst die punk á la The Gaslight Anthem is. Wel valt te zien dat ze een flinke portie podiumervaring hebben en dat ze het geweldig vinden om hier te mogen spelen. Een vermakelijke set, maar totaal niet memorabel. Op de opmerkelijke stem van zanger Billy McCarthy wellicht na dan.Het duurt 20 minuten langer dan verwacht, maar uiteindelijk komen de heren van The Maccabees om 20:50 het podium op. Ze beginnen met het rustige ‘Child’, wat op zich raar is: waarom met een rustig nummer beginnen? Maar het pakt goed uit, men heeft de tijd om erin te komen en beweegt al zachtjes met het hoofd mee, tot de break waar de drums en gitaren er keihard inknallen. Lekker! Vervolgens spelen ze ‘Feel to Follow’, één van de betere nummers van de nieuwe plaat ‘Given to the Wild’ met een indrukwekkend samenspel van de twee gitaristen. De geluidsproblemen die er bij het eerste nummer waren(zang nauwelijks hoorbaar) zijn ook als sneeuw voor de zon verdwenen en het klinkt nu als een goede, maar wel ontzettend harde eenheid, waarbij één van de gitaren wellicht nét iets te hard staat, maar de charme hiervan laat zich in de rest van de set duidelijk horen. Hierna volgt een hard applaus, dat nog even aanblijft als de band het meer bekendere ‘Wall of Arms’ inzetten. De trompetten mis je wel een beetje, maar dat lijkt het publiek, dat steeds losser wordt, niet te deren. Ook hierna een groot applaus en het mooi gespeelde ‘No Kind Words’, dat ook weer zo’n lekkere break heeft waarna alles kneiterhard door de speakers barst.Zanger Orlando Weeks bedankt het publiek en laat weten dat het voor hun belangrijk is dat ze nieuwe nummers spelen. Dit blijkt ook wel uit de oude nummers die ze spelen, de zanger is duidelijk klaar met de oude zanglijnen en vult de melodieën en timing soms anders in. Live klinkt de nieuwe plaat minder anders dan de vorige twee albums dan doet vermoeden. Wel doet het met ‘Feel to Follow’ en ‘Pelican’ wat vrolijker aan dan het vrij melancholieke album ‘Wall of Arms’. Het nummer ‘Glimmer’ had zo daarentegen zó op het tweede album gepast. Eigenlijk valt er over de individuele nummers niet veel meer te zeggen. ‘William Powers’, ‘Went Away’, ‘Precious Time’, ‘X-ray’, ‘One Hand Holding’, ‘Forever I’ve Known’ en ‘Love You Better’: ze klinken allemaal explosief, overtuigen stuk voor stuk in zowel kleinschaligheid als de uitbarsting die er vaak bij komt kijken. Af en toe worden we bedankt en waardeert Orlando het dat we ook de nieuwe nummers waarderen. Bij ‘Precious Time’ en ‘X-ray’, beide van het allereerste album, ontstaat zelfs voor het eerst een mini-pit, komt het publiek helemaal los en klapt men massaal mee. Bij ‘One Hand Holding’ werd de eerste en tevens laatste crowdsurfer gesignaleerd: dit was geen succes. Met hitje ‘Love You Better’ komen ook de armen los en begint het publiek mee te zwaaien in het refrein. Langzaam maar zeker begint het publiek het nóg meer te waarderen dan dat ze al continu laten klinken met hun applaus. ‘Forever I’ve Known’ wordt opgedragen aan Bloom’s jarige vader. Nu het publiek helemaal los is, is het tijd voor dé single van het nieuwe album: Pelican! Deze wordt ontzettend goed ontvangen en er volgt een oorverdovend applaus teneinde van de reguliere set. Met ‘Uknow’ openen ze de toegift nóg een tandje harder dan dat ze al deden. Na ‘First Love’ van de eerste plaat ‘Colour it in’, is het slotnummer het slome en rustige ‘Grew up At Midnight’, dat weliswaar harder wordt naarmate het nummer vordert, maar een echte afsluiter is het niet. Een lichte domper op een verder indrukwekkend concert. Hulde aan de geluidsman die zijn werk érg goed heeft gedaan, want het harde geluid deed niets af aan het concert maar gaf het nog even nét dat extra zetje die The Maccabees nodig hadden. Tekst door Roland Benjamins Beluister de setlist ook op Spotify!