Jimmy Alter

Jullie spelen vanavond voor een uitverkochte Melkweg in Amsterdam, nadat jullie de show eerder in Oktober hebben moeten afzeggen door een ongeluk op het podium. Was het lastig voor jullie om even te moeten stoppen met muziek maken en rust te nemen?
Andy: Tsja, ik had mijn neus gebroken, dus ik moest wachten tot hij niet meer gebroken was, het is nogal lastig om te zingen met een gebroken neus, daar ben ik achter gekomen toen het gebeurde en ik de show toch afgemaakt heb.
Ashley: Het was niet bepaald vakantie ofzo.
Andy: Nee, het is niet zo dat ik mezelf heb ‘gevonden’ ofzo in die tijd of bergen ben gaan beklimmen, ik moest gewoon wachten tot mijn neus weer OK was, en that’s it.
Jimmy Alter: Maar heeft het je op een bepaalde manier beïnvloed, dat je rust moest nemen?
Andy: Ja, ik zat elke dag te huilen in een hoekje. Ik nam een hond, deed de hond weer weg, toen werd ik even zwart, daarna werd ik blauw en daarna werd ik groen. En toen was ik weer wit!
Ashley: Werd je niet geel?
Andy: Nah, geel sloeg ik over. Hoe heeft het jou beïnvloed dat ik rust moest nemen?
Jimmy Alter: Eigenlijk helemaal niet…
Andy: Dat is precies hoeveel het mij heeft beïnvloed. Wat kunnen we van jullie show verwachten?
Ashley: We hebben een guillotine op het podium.
Andy: Ja, we vermoorden drie mensen op het podium. Verwacht niet dat we jullie vragen serieus beantwoorden vanavond, dus bereid je maar voor (lachend). Maar de show wordt leuk straks, we maken zoveel mogelijk lol. We willen er geen hele zware, serieuze show van maken, zolang iedereen een leuke avond heeft is alles prima. Jullie tweede album ‘Set The World On Fire’ is afgelopen zomer uitgekomen, is de respons op het album geweest zoals jullie hadden gehoopt?
Andy: Ja, we hebben een album gemaakt dat we wilden maken en we hebben tot dusver weinig klachten gehad. Het album liep erg goed.
Ashley: We hadden een top-20 positie in de States.
Andy: Dit is onze laatste tour voor dit album, we hebben alles gedaan wat we konden doen met en voor dit album, en binnenkort beginnen we gewoon weer opnieuw.
Jimmy Alter: Dus er komt een nieuw album?
Andy: Ja, na deze tour gaan we de studio in en beginnen we met het opnemen van onze nieuwe plaat. Hoe schrijven jullie nieuwe nummers?
Andy: We gooien lootjes met verschillende woorden en akkoorden in een hoed en dan spelen we dat woord met dat akkoord of die noot. Gewoon compleet random, als bij een trekking van de loterij (lachend). Zijn jullie naast het maken van muziek ook op andere vlakken creatief bezig?
[Stilte]
Andy en Ashley (lachend): Haha, we hebben totaal geen creativiteit…
Jimmy Alter: We bedoelen dus iets als tekenen, schilderen?
Andy: Oh ja, ik teken wel graag.
Jimmy Alter: Of circus spelen met je hond?
Andy (lachend): Of ik circus speel met mijn hond? Wat!? Haha nee, maar stel je voor! Een circus… Als je zoiets zou willen opstarten in de moderne entertainmentwereld? Ik snap dat je heel vroeger amper iets hoefde te doen om de aandacht te krijgen, bang zijn voor de zon ofzo. Maar nu? Dus dan hebben we een tent ergens in een buitenwijk, binnen draaien we creepy muziek, overal zitten circusdieren en circusartiesten zich ellendig te voelen. Sinds wanneer is het een positief iets om je ellendig te voelen omdat je mensen entertaint? Ik snap het gewoon niet. Dan hebben ze mannen in dat circus met lagen make-up en vraag je je af of het travestieten zijn. Maar dan zijn het clowns en is het opeens wel oké… Sorry, ik haat het circus. Jullie hebben sinds het begin van Black Veil Brides redelijk wat veranderingen gehad in de line-up, was dit moeilijk voor de band?
Andy: Nee, ik heb totaal geen band met die mensen. Haha, dat is een grapje. We hebben eigenlijk helemaal niet zoveel veranderingen gehad in de line-up, eentje maar. Als je kijkt naar het allereerste begin van de band, toen ik 14 was en we in garages speelden, dan hebben we veel verschillende bandleden gehad. Maar als je kijkt naar de band zoals hij is sinds onze eerste plaat is uitgekomen, hebben we maar een keer een bandlid gehad die uit de band is gestapt. En dat is ook niet met ruzie gegaan ofzo, we gaan nog steeds wel met elkaar om. Wat heeft jullie passie voor muziek getriggered?
Andy: Ik had iemand die een geweer tegen mijn hoofd hield, en dan heb je niet echt een keuze. Ik bedoel, als iemand je neerschiet tenzij je een liedje schrijft, dan moet je je vermannen en een liedje schrijven. Zo doen we trouwens ook al onze platen, met mannen die ons onder schot houden. En we krijgen maar een kans met alles, als het niet perfect is met de eerste keer opnemen, dan schieten ze ons voor onze kop.
Jimmy Alter: Dus als ik nu een geweer tegen je hoofd houd, dan ga je spontaan een liedje voor me schrijven?
Andy: Nee, dan zou ik je meteen laten oppakken. Dude, dat is echt ziek. Hoe kom je erop?
Jimmy Alter: Is dat omdat ik een vrouw ben?
Andy: Ja. Chicks met geweren zijn eng! Stel, je wordt vastgezet op een onbewoond eiland en je mag alleen je iPod mee met een artiest erop. Welke zou het zijn?
Andy: Alkaline Trio.
Ashley: Guns ‘n Roses. Absoluut. Ik kan me voorstellen dat jullie een hoop interviews doen, wat zou je jezelf gevraagd hebben als je mij was geweest?
Andy: Hm, ik zou me afvragen waar mijn hond is. Of ‘hebben jullie make-up tips voor aanstormende bands?’ Haha. Dat is wel echt een van de meest erge vragen die ons ooit zijn gesteld.
Jimmy Alter: Kan je ons wat meer vertellen over slechte vragen die jullie krijgen?
Andy: Nou, die vraag was wel echt de ergste. Ik werd ook echt heel erg pissig, ik bedoel, wat is dat voor vraag? Maar toevallig kwam onze drummer toen met best goede make-up tips… Live zien:
10/06 – 013, Tilburg
24/06 – Graspop Metal Meeting, Dessel (België) Tekst: Eva Bakker

Wanneer besloot je muzikant te worden?
Het was een manier om weg te komen uit mijn oude leven. Ik woonde in een klein dorp in Noord-Engeland, had eigenlijk geen vrienden op school en ook geen doel in mijn leven. Een vriend van me kocht een CD van Bob Dylan. Ik was zestien en had echt iets van ‘shit’ ik moet  muziek gaan maken. Waarom Bob Dylan weet ik eigenlijk niet, maar voor mij was hij het ‘ticket’ uit mijn dorp. Dat was het moment waarop ik dacht, ik moet een gitaar kopen en leren spelen. Wie is je inspiratiebron?
Bob Dylan, maar ik had ook veel andere artiesten die mij inspireerden, zoals Green Day, één van mijn favoriete bands. Mijn favoriete band nu is ‘The Bronx’, een punkband uit Los Angeles. Ze touren nu rond als een ‘mariachi band’. Ben je begonnen in een band?
Ja, ik ging in een punkband spelen, natuurlijk vanwege Green Day. Vier jaar lang heb ik bij wijze van spreken maar drie akkoorden gespeeld. Daarna ben ik akoestische nummers gaan schrijven. Na in een metal band te hebben gespeeld, daarna in een indie-band besloot ik uiteindelijk zo’n vier jaar geleden om alleen verder te gaan. Hoe ben je uiteindelijk in New York terecht gekomen?
Nadat ik ongeveer anderhalf jaar solo heb gespeeld in Londen ben ik naar New York verhuisd. Toen ik jong was las ik verhalen en biografieën over Bob Dylan. Hoe het er in de jaren zestig in New York aan toe ging over de grote ommekeer daar op muzikaal gebied. Hierdoor wist ik dat ik in New York wilde wonen. Had je gelijk succes in New York?
In Brooklyn kende ik de Rockwood Music Hall. Daar gaf ik één van mijn eerste optredens. Mijn allereerste optreden was in The Living Room vlakbij Rockwood. Mijn manager David stelde me voor aan de mensen van Rockwood. Het is een hele sterke ‘community’ van mensen die houden van akoestische optredens en artiesten. Ik wilde deel gaan uitmaken van die ‘scene’ en verhuisde daarom naar Brooklyn. Je hebt net een nieuwe CD uitgebracht, ‘I Don’t Believe You’, kun je daar iets meer over vertellen?
Ik had veel nummers geschreven die ik ontzettend graag wilde opnemen, maar wist niet goed waar ik het geld vandaan moest halen, ik was helemaal blut. Veel van mijn vrienden hebben gebruik gemaakt van de ‘Kickstarter’ campagne. Hierbij kunnen mensen geld storten zodat je een album kunt opnemen. Eerst voelde ik hier helemaal niets voor, maar toen meer mensen er gebruik van gingen maken dacht ik waarom ook niet. Het handige van de ‘Kickstarter’ campagne is dat je direct geld hebt. Op deze manier heb je veel vrijheid om te beslissen welke nummers op je album komen. In een maand tijd had ik $30.000 opgehaald en een maand later had ik mijn album met één van mijn lievelingsproducers Tony Berg opgenomen in Los Angeles. Heb jij zelf voor Tony Berg als producer gekozen?
Ik denk dat we elkaar gekozen hebben. Ik moest zijn medewerking echt verdienen. Wat is je favoriete nummer op deze CD?
Moeilijk te zeggen, ik vind alle nummers natuurlijk mooi. Maar ik denk dat ik dan toch kies voor ‘The American Dream’, dit nummer betekent veel voor mij. Heb je alle nummers van je CD zelf geschreven?
Nee, vier nummers heb ik met vrienden geschreven, de rest zelf. Je zit nu niet bij een platenlabel?
Nee, op dit moment niet. Dat was echt mijn beslissing, ik wacht tot het juiste label voorbij komt. Als je jong bent droom je alleen maar van een platenlabel, maar een contract kan je leven ook beperken. Ik ben nu op een punt dat ik net mijn flathuur kan betalen. Als het juiste label komt dan ga ik absoluut met ze in zee, maar ik ga niet zomaar tekenen om alleen maar een record deal te hebben. Hoe was het om met Ingrid Michaelson door Amerika te touren?
Het was mijn eerste tour en een geweldige ervaring. In Engeland had ik misschien drie optredens achter elkaar gedaan, nu deed ik 28 shows en stond in mijn eentje in het voorprogramma voor duizend tot vijftienhonderd mensen. Ik ben hele goede vrienden met Ingrid en de band geworden. In Nederland is het allemaal begonnen met je optreden in het Glazen Huis bij Serious Request van 3FM.
In de herfst van 2011 las ik het boek ‘What Is the What’ van Dave Eggers. Het greep me zo aan dat ik het nummer ‘The Lost Boy’ schreef. Ik besloot Eric Corton het nummer te mailen, letterlijk  twee of drie dagen voordat Serious Request begon. Ik had Eric Corton al een paar keer over de e-mail gesproken voordat ik hem uiteindelijk het nummer stuurde. Het was echt zo’n moment dat je op het juiste moment op de juiste plaats bent. Hoe was het om voor zoveel mensen op te treden in Leiden?
Geweldig, ongelooflijk gaaf om voor zoveel publiek op te treden. Het nummer was toen pas een week oud, ik had de tekst op een monitor voor me zodat ik nog kon lezen wat ik had geschreven. Ik wist totaal niet wat ik aan het doen was. Je noemde Eric Corton al even, heb je al in zijn ‘Cortonville’ gespeeld?
Ja, afgelopen week heb ik daar gespeeld. Het is een hele mooie studio met een prachtige geschiedenis. Er waren zo’n tachtig mensen daar, die allemaal lid zijn van ‘Cortonville’. Iedereen was heel aardig tegen mij en de band. Je bent net gestart met een twee maanden durende tour, hoe is dat?
Ik speel eerst een headline tour en aan het einde van de tour ga ik openen voor een Duitse muzikant, Johannes Strate. Johannes is een goede vriend van mij, dat wordt te gek. Maar eerst heb ik met mijn band een aantal optredens in Nederland. Daarna door naar Engeland en dan ga ik in mijn eentje openen voor Johannes Strate in mei. Je speelt toch ook op Dauwpop in mei?
Ja, super gaaf, ik ben erg benieuwd hoe dat is! Vind je het moeilijk om een lange periode van huis te zijn?
Dat vertel ik je wel als de twee maanden om zijn. Ik mis Brooklyn, maar het is goed om te weten dat het er nog is als ik weer terugkom. Je album ‘I Don’t Believe You’ is net uitgekomen, je hebt ook een akoestische versie uitgebracht, waarom?
De eerste keer dat ik een beetje populair werd was via YouTube met ‘The Not My Living Room Series’ video’s. Dat was alleen mijn persoontje met een akoestische gitaar. Maar toen mijn album ‘I Don’t Believe You’ uitkwam waren er veel mensen die zeiden dat het niet hetzelfde klonk als met de akoestische gitaar. Dus besloot ik uiteindelijk dat het toch wel een heel leuk project was om een akoestische versie van het album te maken. Waarom ben je begonnen met ‘The Not My Living Room Series’?
Toen ik solo artiest werd wilde ik graag bekend worden. Ik nam een nummer op mijn telefoon op en stuurde het aan een vriend die via YouTube werkt als blogger en komiek. Hij blogde het nummer en vertelde mensen dat ze naar mijn muziek moesten gaan luisteren. Het was een kleine ‘spark’, die ik echt nodig had. Ik wilde dat mensen weer zouden terugkomen om naar mijn muziek te luisteren en bedacht uiteindelijk deze filmpjes. Je muziek wordt ook gebruikt in series.
Ja, in ‘Grey’s Anatomy’ en ‘Private Practice’ is mijn muziek te horen. In de film ‘This Means War’ werd wel op het einde van de film verwezen naar mijn muziek, maar helaas kon je het niet horen in de film. Hoe zou je het beste je muziek kunnen omschrijven?
Het is lastig om mijn muziek in een hokje te plaatsen, maar als ik het zou moeten benoemen zou ik folk zeggen. Hoe krijg je inspiratie om nummers te schrijven?
Ik moet in een bepaalde stemming zijn. Als ik me een beetje verdrietig voel dan weet ik dat de inspiratie opkomt. Meestal neem ik dan een drankje in een bar en ga gedichten schrijven of  gewoon zinnen. Het is een beetje als overgeven, je weet nooit wanneer het opkomt. Soms vaak en anders niet. Heb je nog toekomstdromen?
Ik wilde deze CD een kans geven. Het was een beetje een anticlimax om klaar te zijn terwijl ik al mijn geld had besteed aan het maken van deze CD. Nu wil ik de CD gaan promoten. Het succes in Holland is geweldig. Ik kan gaan touren en mensen mijn muziek laten horen. De zalen zullen elk jaar groter worden, daar kijk ik erg naar uit. Voor het eerst krijg ik erkenning en dat is een geweldig gevoel. De CD ‘I Don’t Believe You’ ligt nu in de winkel en is onder andere te verkrijgen via Bol.com en de site van Greg Holden. Greg Holden is op dit moment aan het touren door Europa. Voordat hij weer naar ‘The Big Apple’ vertrekt is Greg te bewonderen op 17 mei op Dauwpop. Er zijn nog kaarten te verkrijgen! Interview door Larissa Lambooij

Jullie tweede album ‘Bones’ is begin Februari uitgekomen, hoe zijn de reacties op het nieuwe schijfje tot nu toe?
De reacties zijn echt ongelofelijk goed geweest, of het nu fans zijn, radiostations of de pers is, we krijgen echt zo goed als alleen maar lovende reacties. Dat is echt geweldig en hadden we absoluut niet aan zien komen. Wat is het meest veranderd met het nieuwe album, vergeleken met het debuut ‘All Our Kings Are Dead’?
We krijgen deze vraag best vaak, maar ik vind niet dat we zo ver van ons debuut af liggen met ‘Bones’. Het is een wat meer ambitieus album, wat minder in een hokje van een genre geduwd. Naar mijn idee klinken we als band wat meer zelfverzekerd over onze muziek en wat meer gefocust op waar we heen willen met de band. We wilden het nieuwe album simpelweg groter en beter hebben dan ons debuut en dat is ons gelukt, vind ik. Zijn jullie uit de studio gekomen met het album wat jullie voor ogen hadden toen jullie de studio in gingen?
We zijn eigenlijk heel open-minded de studio in gegaan, we wilden geen grenzen leggen aan welke kant we op konden met het album. We hebben heel veel creatieve dingen kunnen doen in de studio in Thailand, het was fijn om een beetje blanco aan het album te beginnen en niet 100% zeker te zijn van wat het moest gaan worden. Was het voor het album goed om in Thailand te zijn, heeft het veel inspiratie voor het album teweeg gebracht?
Het opnemen van ons debuut was erg stressvol, dat was het nu ook en dat zal het altijd zijn, maar het was wel heel anders. Bij het opnemen van ‘All Our Kings Are Dead’ moesten we elke ochtend twee uur rijden om in Londen te komen, dus stonden we rond 6 uur ‘s ochtends op en we waren vaak pas rond middernacht weer thuis. In Thailand zat alles bij elkaar. De plek waar we opnames deden, sliepen en rustten was op hetzelfde adres. Dat neemt een hele hoop praktische stress weg. We hadden een prachtige omgeving daar en een ontzettend goed uitgerustte studio, dus dat maakte ons als band ook weer wat zekerder van onze zaak. Is er iets specifieks wat je nog wilt bereiken met de band in de toekomst?
We proberen dat eigenlijk een beetje te vermijden, om specifieke doelen te hebben, je stelt jezelf dan namelijk eigenlijk in op tegenslag. Als iets niet lukt kan dat heel demotiverend werken. We proberen gewoon om lol te hebben in alles wat we doen, en niet te ver in de toekomst te willen kijken. We hebben natuurlijk wel wat kleine dingen die we altijd al wilden doen. We wilden graag naar Australië toe, daar zijn we nu ook geweest en we gaan weer terug. Ook Rusland en Amerika zijn voor ons plaatsen waar we graag naartoe willen, dus in dat opzicht hebben we wel wat ‘kleinere doelen’, maar dingen als ‘een miljoen albums verkopen’ of ‘in een mega stadion spelen’ zijn niet onze wensen. Als we gewoon kunnen blijven bouwen aan onszelf als band en succesvol kunnen blijven in dat opzicht, zijn we al heel blij. Jullie touren ontzettend veel, staan zelfs in anderhalve week tijd twee keer in Amsterdam. Voor de ongeduldige fans, wanneer komen jullie terug?
Dat mag ik helaas niet zeggen! Er zijn wel plannen, maar er ligt nog niets echt vast. Wel komen we naar Europa met LostProphets in Mei, maar helaas zit daar geen Nederlandse show bij.