Geplaatst door: TomBonbon, op 8-2-2010 om 9:43:54 Zaterdag speelde de Amerikaanse metalband Mastodon in de grote zaal van de Melkweg. De rij die voor aanvang bijna tot aan het Leidseplein reikte, was alleszeggend: uitverkocht. En terecht.
Voor wie Mastodon nog niet kent, hier een korte bio: Mastodon, gevormd in 1999, heeft intussen een behoorlijke reputatie opgebouwd. Met de eerste release Remission in 2003 werd gelijk een dijk van een plaat neergezet en sindsdien is het hard gegaan en niet in de laatste plaats door de tours met Metallica. Maar ook zonder hen was het kwartet uit Atlanta gedoemd groot te worden. Mastodon heeft namelijk een geheel eigen stijl die een breed publiek aanspreekt. Fervente aanhangers vind je dan ook zowel onder muziekfreaks, die erop geilen als ze de zoveelste idiote ritmesectie over zich heen gespoeld krijgen, als onder het mainstream metalpubliek, dat vooral het eerdere werk van de band waardeert.
Vorig jaar kwam het nieuwe album Crack The Skye uit. Anders dan hun eerdere albums, die volstonden met vooral korte, snelle, agressieve nummers, is de nieuwe plaat veel meer de progrock kant op gegaan. Nummers van meer dan tien minuten worden niet geschuwd en ook vallen de meezingbare zanglijnen op. In veel opzichten een briljant album, maar voor veel Mastodonfans wel even wennen.
In die gedachte was ook het voorprogramma onverwacht, want dat was zeker geen metal. Totimoshi, een trio uit L.A., maakt groovende, rauwe festivalrock. Ze spelen niet gek, maar ik had wel iets meer metal als opwarmertje gewild.
Om half 10 is het dan de beurt aan Mastodon. Wat meteen opvalt is het zwart-met-witte-stippendrumstel van drummer Brann Dailor. Ook een see-through V-gitaar en een double-neck springen in het oog. Het enorme videoscherm boven het podium laat gedurende het hele concert mooie arty beelden zien.
Er wordt afgetrapt met 'Oblivion'. Als eerste nummer van het nieuwe album is het geen rare keuze. Als vervolgens het tweede, derde en vierde nummer van de cd achter elkaar gespeeld worden, wordt het me duidelijk: ze gaan het hele album spelen, precies zoals het op de cd staat. Het nieuwe album is heel erg vet, maar ik ben geen fan van deze opzet. Het leuke van naar concerten gaan is juist je afvragen welk nummer ze nu zouden spelen. Het publiek (vooral mannen van 20+) lijkt er hetzelfde over te denken: weinig beweging en slechts een heel plaatselijk pitje.
De band speelt supergoed, maar vanaf het begin al is het geluid matig, iets waar de Melkwegbezoeker de laatste tijd vaker over klaagt. Zang en leadgitaarpartijen komen niet goed door, waardoor er voor het ongeoefende oor een ondefinieerbare brij van geluid ontstaat. Later in de avond wordt het geluid wel beter, maar nog steeds niet optimaal. Interactie met het publiek is vrijwel nul. Pas als zanger en gitarist Brent Hinds 'The Last Baron' drie keer verpest, moet ie wel een praatje houden om zich te verontschuldigen. "I just can't get this guitar tuned. You see, I don't know how to play music, I just know how to play in this band". Na een korte pauze spelen ze dan gelukkig toch nummers van hun eerste twee albums, Remission en Leviathan. Deze albums zijn een stuk sneller en harder en het publiek gaat nu wel uit z'n dak met een massale pit als gevolg.
Alles bij elkaar was het toch zeker een geslaagde avond. Ondanks dat het geluid beter kon en ik liever een wat meer gemixte setlist had gezien, is de band zo goed in wat ze doen: hele vette muziek maken.
Setlist:
1. Oblivion
2. Divinations
3. Quintessence
4. The Czar
5. Ghost Of Karelia
6. Crack The Skye
7. The Last Baron
8. Circle Of Cysquatch
9. Aqua Dementia
10. Where Strides The Behemoth
11. Mother Puncher
12. Iron Tusk
13. March of the Fire Ants
(1) Reacties
