Concert Recensie: Seasick Steve ‘rockster’ in Paradiso

seasicksteve

Gepubliceerd on 9 mei 2013 at 10:14 in Highlight, Live, Review by ScrXtch

Hij trad op Record Store Day ook op al in Amsterdam, maar dinsdag stond hij op een echt groot podium: Seasick Steve in Paradiso. De bebaarde gitarist/zanger heeft een nieuw album uit, en dat moet natuurlijk ook gehoord worden. Hoe dat avondje Hubcap Music er aan toeging, lees je hier.

Voordat Steve aan de beurt is, mag de Engelse multi-instrumentalist Duke Garwood het publiek opwarmen. Voor vanavond houdt Garwood het echter bij gitaar en zang. Een kwartier later dan volgens de planning komt de man het podium op. Met vier lampen en zo’n drieduizend ogen op zich gericht speelt hij een aantal nummers. Ondanks dat hij wel netjes applaus krijgt aan het einde van zijn nummers – die trouwens bijna allemaal plotseling eindigen -, wordt er veel gepraat tijdens zijn set. Het geroezemoes komt soms zelfs boven de eigenzinnige gitarist uit. Garwood lijkt het niet eens echt op te merken, bedankt het publiek netjes voor het applaus en is net zo plotseling als hij is verschenen weer verdwenen van het podium.

Totdat Seasick Steve het podium betreedt is het dan net zo rumoerig in Paradiso. Steve wordt wel met groots applaus ontvangen, en als hij gaat zitten en ‘My Donny’ begint te spelen, is het wel stil. Halverwege ‘Self Sufficient Man‘, het eerste nummer van Hubcap Music in deze set, komt dan ook drummer Dan Magnusson op. Magnusson kruipt achter het drumstel en zorgt meteen dat iedereen ook volop meeklapt als hij begint te spelen. Of Seasick Steve het er ook warm van heeft gekregen, is niet duidelijk, maar hij trekt toch al wel zijn houthakkersvest uit. Tijdens ‘Don’t Know Why She Love Me But She Do‘ is het dan weer Magnusson die even alle aandacht opeist als hij als een houthakker met sluipschuttersprecisie tekeergaat op zijn drumkit.

Bij de praatjes van Steve tussen de nummers door is duidelijk te merken dat hij graag grapjes uithaalt. Hij heeft het over zijn nieuwe album en haalt zijn nieuwste instrument er dan ook bij: “It’s called Hubcap Music because this guitar is made of two hubcaps obviously. I don’t even like hubcap music, but I do kinda like this song.” Vervolgens klinkt ‘Home‘, gevolgd door nog een ‘Hubcap nummer’; ‘Freedom Road‘. Als hij het dan tussendoor heeft over het weer die dag (“It almost feels like it’s summer time”) begint hij uit het niets opeens Sam Cooke’s ‘Summer Time‘ a capella te zingen, wat hem een enorm applaus oplevert. Zijn antwoord daarop is dan weer: “Y’all sound like a baptist choir!” Zo is er gedurende de avond genoeg humor, al lijkt Steve iets meer te letten op hoe hij speelt dan op het publiek.

Maar dan na ‘Keep On Keepin’ On‘ staat hij op, kijkt hij in het publiek en vraagt hij een jonge meid het podium op. “Don’t worry, I’m only gonna play you a love song.” Tijdens ‘Walkin Man‘ vraagt hij dan nog om haar naam, maar die kan hij niet uitspreken, dus maakt hij er maar Beth van. ‘Beth’ krijgt na afloop nog een knuffel, terwijl hij haar nog influistert dat ze een vinylplaat krijgt. Een ‘Ah’ schalt door Paradiso heen.

Get the flash player here: http://www.adobe.com/flashplayer

Tijdens ‘Dark‘ wijkt Seasick Steve van zijn tekst af door alleen maar ‘bla, bla, bla’ te zingen. Ook hij heeft opgemerkt dat er veel mensen in de zaal door de nummers heen zitten te praten. Hij stopt met spelen en vraagt zich hardop af waarom mensen voor een concert betalen om daar te gaan praten. ‘Dat kan je toch ook in een bar doen?’ stelt hij dan nog. Van de mensen voorin krijgt hij dan een groot applaus, zij ergerden zich er ook al aan.

Hierna krijgt hij het publiek steeds meer mee, en klappen ze uitbundig mee met nummers als ‘Started Out With Nothin‘, ‘Chiggers‘ en het nieuwe ‘Down On The Farm‘. Als hij aan het einde zijn geimproviseerde gitaar op het drumstel achterlaat en met Dan Magnusson van het podium afloopt, wordt hij meteen teruggeroepen en -gefloten. Er zit al bijna een uur op, maar natuurlijk komt er nog een toegift. Veel mensen verwachten ook nog¬†’You Can’t Teach An Old Dog New Tricks‘, maar Steve heeft andere trucjes in zijn trukendoos. Als toegift neemt hij de nummers ‘Cut My Wings‘, ‘Purple Shadows‘ en ‘Thunderbird‘. Tijdens laatstgenoemde staat hij nogmaals op en gaat vlak voor het publiek staan. Er zit toch nog een echte rockheld in Seasick Steve verscholen. Even met zijn gitaar nog over de bekkens scheuren en dan neer laten vallen en het is over. Magnussen trekt het gescheurde bekken – dat al vanaf het begin van de set op het drumstel zat – en gooit het keihard op de grond. Een bulderend applaus klinkt vanuit de zaal en beide balkonnen. Als verwaande rocksterren saluteren Steve en Dan beiden het publiek en zijn dan weg. Hubcap of niet, rockster kan je altijd zijn.

Tekst door Ian Schram
Foto’s door Sander Rijken

Tags: , , , ,