Jimmy Alter

Een package met twee absolute toppers in het genre: August Burns Red en The Devil Wears Prada. Metalcoreliefhebbers uit het hele land reisden zaterdagavond naar De Effenaar af voor deze brute show en Jimmy was daar ook bij!

Aan Veil of Maya de eer om het publiek op te warmen voor de verdoemenis die nog komen gaat. Een zware taak, als vervanger van Whitechapel, maar de deathcore-Amerikanen stellen niet teleur. Ondersteund door blastbeats, technische riffs en zwiepende haren (Andrélon Glans is kennelijk niet alleen voor vrouwen weggelegd) worden de duistere grunts de zaal in geslingerd.

Helaas klinkt de gitaar zo blikkerig dat af en toe de gitarist en drummer langs elkaar heen (lijken te) spelen. Geen ramp, zo blijkt uit de publieksreactie, maar wel opmerkelijk voor een band in een dergelijk genre.

Met strak spelen hebben ze bij The Devil Wears Prada geen moeite. De band heeft daarentegen wat opstartproblemen, waardoor het aan power ontbreekt in openers ‘Born To Lose’ en ‘Escape’. Aan energie en vaart in de set ligt het niet, maar ook wanneer de geluidsman de zaakjes op orde heeft, weet een behoorlijk schorre Mike Hranica vocaal gezien nog steeds niet 100% te overtuigen.

Gitarist Jeremy DePoyster vangt dit enigszins op met zijn keurige clean vocals, maar een relatief tamme publieksreactie is onvermijdelijk. Publieksfavorieten als ‘Danger: Wildman’ en ‘Mammoth’ worden weliswaar redelijk goed ontvangen, maar vanavond blijft The Devil Wears Prada hangen op half vermogen. En dat is best jammer, wetende dat de band meer in huis heeft.

“Everybody’s free” galmt het door de zaal: handjes in de lucht, voetjes van de vloer en gassen maar. De dance-intro (Aquagen ft. Rozalla) is inmiddels een bekende truc van August Burns Red maar blijkt wederom effectief. Bovendien staat de band vanaf het eerste moment met ‘Composure’ weer als een huis. Er mist wat dynamiek in de muur van geluid, maar bassdrops die de toiletdeuren haast uit de scharnieren doen trillen zijn eigenlijk ook niet verkeerd.

August Burns Red vermaakt als geen ander. Ondanks de melodieuze gitaarlijnen en knetterende breakdownmachine ogen de gitaristen ironisch genoeg nóg minder metal dan ooit tevoren. Boegbeeld Jack Luhrs steelt weer de show met zijn handelsmerk: microfoontje zwaaien en zijn handen ten hemel heffen als Messiah. “Who likes to dance? Grab your girl or whatever that is” en de hele zaal danst gewillig de samba tijdens ‘Internal Cannon’. Ook dit is metalcore. Met een stagedive en crowdsurf galore maakt het publiek het feestje compleet.

Het probleem met August Burns Red echter is dat het gaandeweg de set alsmaar hetzelfde kunstje blijft vertonen. En niet alleen na twintig minuten maar ook na een uur. Erg? Nee, niet als je ziet wat dat kunstje inhoudt, want dat is en blijft uitermate boeiende metalcore. En dat is uiteindelijk waar het om draait en waar August Burns Red nog steeds volop in uitblinkt. Topklasse.

Gezien: August Burns Red, The Devil Wears Prada & Veil of Maya @ De Effenaar, Eindhoven, 27 oktober 2012.

Verslag door Jelle Mol
Foto’s door Rene Sebastian