Jimmy Alter

Ondanks al het nieuws omtrent zanger Billy Joe Armstrong en zijn rehab heeft Green Day de eerste van een drietal nieuwe platen uitgebracht. ‘¡Uno!’ is vorige maand uitgekomen. Lees snel verder voor de recensie.

‘American Idiot’ zette de band weer helemaal op de kaart van commercieel succes. Met een sound die meer weg had van musical rock behaalde Green Day grote successen. Het volgende album, ‘21^ste Century Breakdown’, werd ook een groot succes. Daarop werd de sound van ‘American Idiot’ voortgezet en was het wellicht de minst punkrock klinkende plaat van de band. Het werd meer en meer stadionrock met een punkrandje. Iets waar de band natuurlijk geweldig in geslaagd is. Of je er nou van houdt of niet. Eerder dit jaar werd bekend gemaakt dat Green Day drie nieuwe albums zou gaan uitbrengen. De trilogie heet, doeltreffend, ¡Uno!, ¡Dos!, ¡Tré! Verder gaf de band aan dat het allemaal anders zou gaan klinken dan de twee succesvolle voorgangers.

Wie de eerste track ‘Nuclear Family’ opzet moet inderdaad toegeven dat het niet klinkt zoals de voorgangers. Nee, de sound lijkt meer weg te hebben van het werk uit de jaren 90 van Green Day. De bekende powerakkoorden hebben weer de overhand. Toch klinkt het allemaal lekker volwassen en hoor je een stuk routine, in de goede zin van het woord. Ook lijkt er meer gesoleerd te worden, wat in dit nummer goed uit de verf komt.

Wie verder luistert hoort nummers die terug doen denken aan de tijd van Dookie en voor fans van dát album is dit natuurlijk geweldig. Op dit album staan op zichzelf staande tracks die geen deel meer uitmaken van een groter geheel, zoals dat op American Idiot wel het geval was. Met ‘Let Yourself Go’ laat Green Day horen nog altijd over een bak energie te beschikken. Hierin horen we zelfs een schreeuwende Billy Joe en van de uptempo beat krijg je het gevoel dat je als een gek door je kamer moet gaan springen. Met ‘Kill The DJ’ laat de band  een meer funky kant van zichzelf horen. Het riffje is prima gevonden. Helaas lijkt het refrein meer op een liedje van Robbie Williams.

‘Loss Of Control’ klinkt wederom heerlijk als old-school Green Day met een prima meezingrefrein. Met de eerste single ‘Oh Love’ lijkt de band nog wel iets van het American Idiot tijdperk mee te hebben gebracht. Het is een mid-tempo nummer, met wat meer speelsheid. Over het geheel kijkend lijkt er inderdaad naar de sound van voorheen te zijn gegrepen. Desondanks had het hier en daar wel wat steviger gemogen. Soms klinkt het alsof het distortion pedaal niet de juiste instellingen heeft of helemaal niet wordt ingetrapt op momenten waar dat nodig lijkt. Verder is het drumwerk van Tre Cool, ondanks de degelijkheid, helaas nooit overweldigend.

De band heeft een twaalftal nummers gemaakt waarmee zij laten horen nog altijd prima mee te kunnen in het genre. Het is allemaal toegankelijk en als luisteraar wordt je nergens echt verrast. Het album luistert heerlijk weg en als je Green Day al jaren top vond zal dit album je zeker bevallen. Voor wie meer verwacht van een band die al zo lang mee gaat, zou het wat kunnen tegenvallen. De akkoordstructuren zijn en blijven zoals we die kennen van Green Day waardoor het misschien wat saai kan worden. Desondanks is het wel een frissere en energiekere punkplaat geworden dan zijn twee voorgangers.

Tekst door Benjamin van Aurich