Jimmy Alter

In 2005 bracht de Britse rockband Maxïmo Park hun debuut A Certain Trigger uit. Het album werd goed onthaald en in Engeland scoorde de band een hit met het nummer ‘Apply Some Pressure’. Tweede album Our Earthly Pleasures werd een wat minder groot succes, maar was toch nog een prima album. Op het in 2009 uitgebrachte Quicken the Heart is echter een ongeïnspireerd Maxïmo Park te horen. Afgelopen zomer kwam album nummer vier uit, genaamd The National Health. Ook met dit album maakt de band de verwachtingen niet waar. Afgelopen donderdag stond het vijftal in Tivoli. Weet de band live nog wel te overtuigen?

Met het voorprogramma zit het in ieder geval goed. De uit Londen afkomstige band Animal Kingdom speelt meer dan een half uur lang dromerige indie-rock voor het publiek in Tivoli. De voornaamste reden van het aangename dromerige sfeertje is de stem van zanger Richard Sauberlich. Ondanks dat hij soms wat moeite heeft met de lage tonen, is het toch vooral zijn zang die het optreden interessant maakt. Als de band zelfs een klein applausje krijgt wanneer hun single ‘Strange Attractor’ wordt aangekondigd, weet je dat het een geslaagd voorprogramma was.

Maxïmo Park komt zo’n drie kwartier later op. Smith springt het hele concert lang enthousiast het podium over. Als je Smith zo tekeer ziet gaan, vraag je je af waarom deze band na vier studioalbums nog in een popzaal staat. De zanger zou met zijn energie een heel stadion aan kunnen spreken. Er zijn echter drie goede redenen voor het feit dat Maxïmo Park het poppodium nog lang niet is ontstegen.

De eerste reden is dat de rest van de band saai overkomt in vergelijking met de zanger. Door de onemanshow van Smith wordt de rest van de band eigenlijk gedegradeerd tot begeleidingsbandje. Alleen de toetsenist doet af en toe een poging om ook contact met het publiek te maken.

Daarnaast is het muzikaal gezien allemaal vrij karig. De band speelt duidelijk op routine. Nergens probeert Maxïmo Park te verrassen: de nummers worden precies zo gespeeld zoals ze op plaat staan. Dankzij de ontembare Smith wordt het echter nergens saai. Een goede zanger is het zeker niet, maar dit maakt hij ruimschoots goed met zijn talent om mensen te entertainen.

Een derde zwakte dat het concert kent is de setlist. Met twee goede en twee zeer matige platen in het oeuvre is het haast onvermijdelijk dat het optreden zwakke momenten kent. Deze momenten zijn zowel aan de het publiek als een de band af te lezen. Wanneer er meerdere nummers van de laatste twee albums achter elkaar gespeeld worden, zie je dat Smith minder enthousiast wordt. Tegelijkertijd kunnen zelfs de grootste fans een geeuw niet onderdrukken. Het lijkt erop dat de band dit zelf ook weet: de hits van de eerste twee albums zijn namelijk vakkundig over de set verdeeld. Regelmatig zie je zowel de band als het publiek opveren bij de eerste tonen van hits als ‘Apply Some Pressure’ en ‘Books From Boxes’.

Wat is dan de conclusie van deze avond? Maxïmo Park laat in Tivoli zeker geen onuitwisbare indruk achter: op Smith na gedraagt de band zich vrij saai, muzikaal is het weinig opzienbarend en bovendien kent de setlist veel zwakke momenten. Ondanks dit blijft de band op de been in Tivoli. Dit is voor een deel te danken aan het feit dat ze de oudere hits goed over de set verdeeld hebben. Wat er vooral voor zorgt dat het nooit echt saai wordt vanavond, is de onuitputtelijke energie van zanger Smith. Dit is echter niet genoeg om te voorkomen dat het voorprogramma vanavond een stuk interessanter was.

Recensie door Pim Brasser