Jimmy Alter

The Revival Tour streek zondag neer in Utrecht voor een optreden in Tivoli de Helling. Naast Chuck Ragan stonden dit jaar Rocky Votolato, Jay Malinowski, Emily Barker en Cory Branan op het podium. Lees hier de recensie.

Dit is geen normaal concert. Dat was van tevoren al wel te voorspellen. The Revival Tour is vanaf het begin af aan al een aparte tour geweest, waarbij alle artiesten ook met elkaar optreden. Zo ook in de Helling, waar alle muzikanten in het begin al samen op het podium staan. Na een welkomstgroet van Ragan spelen ze gezamenlijk Nomad By Fate, gevolgd door een nummer van elk van de artiesten.

Gelijk hierna is het de beurt aan Cory Branan, die enorm veel indruk maakt met zijn country/blues. Dit komt voornamelijk ook door zijn energieke en dynamische gitaarspel, zoals bij The Corner, dat veel sneller en met veel meer uithalen gespeeld wordt. Tijdens zijn optreden valt er een meisje flauw, al zal het waarschijnlijk niet door Branan’s verschijning gebeurt zijn. De gitarist is even de kluts kwijt, maar hervat zich snel. Tijdens No Hit Wonder komen contrabassist Joe Ginsberg en Chuck Ragan meespelen en zingen. Een paar nummers en een enorm applaus later maakt Branan plaats voor Emily Barker.

Geen pauze, want er hoeft niets omgebouwd te worden. Emily Barker kan gewoon meteen beginnen met haar set. Veel rustiger, maar het publiek houdt zich muisstil, zodat Barker’s nummers door de zaal echoën met een bepaalde sereniteit. Ze speelt ook nog een paar countryachtige nummers, zoals het nieuwe Tuesday – of zoals violist Jon Gaunt door Barker’s Australische accent verstond: Cheeseday. Jay Malinowski’s strijkers van The Dead Coast spelen mee op het nummer Letters, en samen met Chuck Ragan, Cory Branan en Joe Ginsberg speelt Barker Tougher Than The Rest van Bruce Springsteen. Ragan komt hierbij erg dicht tegen de stem van Springsteen, hij gebruikt niet alleen zijn schuurpapieren stem. Bij haar laatste nummer haalt ze Rocky Votolato erbij voor een hoog meezinggehalte vanuit het publiek.

De Canadees Jay Malinowski speelt geen enkel nummer helemaal alleen. Hij heeft namelijk The Dead Coast die hem begeleiden. De klassieke muziek met wat piano of gitaar is in het begin wel aan te horen, maar het maakt niet veel indruk. Het is wel goed dat The Dead Coast hem begeleidt, want Malinowski’s gitaarspel is ook niet boeiend genoeg om solo aan te horen. Het mag allemaal wel wat gevarieerder; spannender; meer up-tempo.

En dat krijgen we bij Rocky Votolato; singer-songwriter met punkrock invloeden. Votolato’s stem is rustig en dat zorgt ook weer een stil publiek, dat hooguit met de hoofden mee zit te deinen. Het heeft er natuurlijk ook wel mee te maken dat Votolato minder bekend is dan de namen die vorig jaar de line-up sierden. Toch krijgt de Texaan enorm veel applaus na ieder nummer, en weet Votolato het publiek zelfs nog mee te laten zingen tijdens het nummer Goldfield.

Met nog altijd geen pauzes is het dan uiteindelijk tijd voor organisator Chuck Ragan om te spelen. Het mag duidelijk zijn dat deze man geliefd is door iedereen in de zaal én door de muzikanten van vanavond. Cory Branan zei het al eerder op de avond: “Het is leuk om te spelen voor de fans van Chuck.” Emily Barker had het ook al over dat ze met zijn allen één grote familie zijn. In Tivoli is die familie nog wat groter geworden door het publiek. Samen met de vaste begeleiding van Jon Gaunt en Ginsberg begint Ragan met Meet You In The Middle. Door de set heen komen de vier andere muzikanten van de avond afwisselend een nummer meedoen. Zo komen natuurlijk ook Nothing Let To Prove, Wish On The Moon, Rotterdam en The Boat voorbij. Dan kondigt hij de special guest van de avond aan: Tim Vantol. De Nederlandse folk singer-songwriter speelt Bitter Morning Taste en zingt daarna nog een nummertje mee met Ragan.

Aan het eind komt iedereen nog even terug het podium op voor het a capella nummer On The Bow, om vervolgens af te sluiten als één grote familie, waarbij iedereen weer een eigen nummer doet en de rest meespeelt. De simpele setting en de samenwerking tussen de muzikanten maken deze tour een succes. Maar zoals bij elke familiebijeenkomst moeten we aan het einde weer gedag zeggen. Dag Chuck, tot volgend jaar, wanneer je weer andere familieleden meeneemt op tour.

Recensie door Ian Schram