Jimmy Alter

Na het in 2011 verschenen ‘Dirty Work’ hebben de heren van All Time Low alweer een nieuw album klaarliggen. De band is terug bij zijn vertrouwde label Hopeless Records en heeft, volgens eigen zeggen, de beste plaat tot nu toe gemaakt. Jimmy heeft ondertussen de nieuwe cd ‘Don’t Panic’ beluisterd, dus lees snel verder voor de recensie.

De in 2003 opgerichte pop-punk band uit Baltimore timmert onderhand al een kleine tien jaar aan de weg. Na een aantal EP’s was er in 2007 de grote doorbraak met het album ‘So Wrong, It’s Right’. De doorbraak buiten Amerika kwam vooral na de release van ‘Nothing Personal’ in 2009. Het wachten was dan ook op een geweldig vervolgalbum. Helaas bracht ‘Dirty Work’ niet wat er van werd verwacht. Wellicht was de overstap naar het grote Interscope Records hier debet aan. De plaat was erg radiovriendelijk geworden en werkelijk vol gepropt met allerlei samples. De gitaren waren daardoor nauwelijks meer te horen. Misschien vonden de heren het zelf ook niet geweldig en hebben ze daarom in één jaar alweer een nieuwe plaat gemaakt.

Het album opent met ‘The Reckless And The Brave’. De band is duidelijk teruggekeerd naar zijn eerdere sound. De focus  ligt gelukkig weer op de instrumenten. Geen vage samples en overgeproduceerde popmuziek. Het nummer kent een top refrein en heeft de pop-punk feel die we van All Time Low gewend waren. ’If These Sheets Were States’ start met een zeer fijne riff die over gaat in een lekkere uptempo intro. Het refrein heeft de bekende structuur en past prima in het nummer. In ‘So Long Soldier’ heeft de muziek gelukkig wat meer pit en dat werkt erg aanstekelijk. Het tempo ligt hoger en de riffs zijn zwaarder.

Het nummer ’To Live And Let Go’ kent meer diepgang. Er is meer afwisseling in tempo en manier van zingen. Daarnaast zijn de intro en de bridge van het nummer compleet afwijkend van het verder vrij stevige nummer. Opvallend is de pre-chorus in ‘Outlines’. Deze is gezongen door Jason Vena van Acceptance en past goed in het nummer. Hierdoor krijgt het net een beetje extra power. ‘For Baltimore’ start akoestisch en lijkt afgeleid te zijn van het werk dat Green Day levert.  Vervolgens gaat het over in het welbekende pop-punk werk. ‘Paint You Wings’ en ’So Long, And Thanks For The Booze’ zijn twee sterke afsluiters waarin All Time Low wat rauwer en steviger klinkt. Dit doet de band goed en All Time Low bewijst daarmee, niet alleen radiovriendelijk te willen zijn.

All Time Low is er in geslaagd om een album te maken dat perfect past in de lijn van de albums voor ‘Dirty Work’. Op dit album ligt de nadruk meer op het samenspel. De productie zorgt ervoor dat de gitaren prominent aanwezig zijn. Of er ook hits op staan als ‘Dear Maria, Count Me In’, ‘Lost in Stereo’ en ‘Weightless’ is nog de vraag, maar in potentie zit het goed met dit album. All Time Low blijft vooral voor de wat jongere(pop-)punk liefhebbers bestemd waarbij het motto is: ‘jong en onbevangen’. Desondanks laten de bandleden horen dat ze muzikaal gegroeid zijn. Bovendien klinkt het allemaal wat steviger dan voorheen. Een gezonde ontwikkeling die dit album maakt tot een aanrader voor de pop-punk liefhebber.

Recensie door Benjamin van Aurich