Jimmy Alter

17 oktober waren ze er, The Vaccines. Dat eerste mag meteen even in de spotlight, want deze band heeft vaak bewezen dat het moeilijk is om daadwerkelijk ergens te komen. Het beste voorbeeld hiervan is misschien wel Lowlands 2011, waar de heren nog geen week van tevoren hun show cancelden. Deze avond deden ze dat gelukkig niet.

Het voorprogramma is ook zeker noemenswaardig. De band Zulu Winter brengt gelijk een fijne sfeer in de zaal, waardoor de avond eigenlijk al niet stuk meer kan. De vier heren beginnen met het nummer ‘Key To My Heart’, om vervolgens hun bescheiden hitje ‘We Should Be Swimming’ in te zetten. Wat meteen opviel aan deze band was de zanger, een knappe jongeman, die aan de microfoon hing en duidelijk met passie zong.

De heren van Zulu Winter begonnen The Vaccines inmiddels als vrienden te zien, vertelde de zanger enthousiast tijdens de show. Dat The Vaccines rock ‘n rollers waren moest later ook echt nog even duidelijk gemaakt worden. Dat dit gevlei terecht was, bleek later. Na het spelen van hun huidige hitje, ‘Silver Tongue’, zeiden ze het publiek vaarwel en werd het podium rustig omgebouwd tot de plek waar The Vaccines het podium later zouden gaan betreden.

Na het ombouwen van het podium starten The Vaccines hun deel van de avond. Ze begonnen weliswaar wat laat, maar dat valt ze niet te verwijten, gezien ze een klein uurtje daarvoor nog live speelden bij tv-programma De Wereld Draait Door. De band begon hun set met twee knallers van hits, ‘No Hope’ en meteen daarna ‘Wrecking Bar’.

Dat de band er zin in had, was te blijken. Het publiek raakte opgezweept en vrijwel vanaf het begin ontstond er een goede moshpit, die vrijwel de hele zaal besloeg. De weinige woorden van zanger Justin Young werden luid toegejuicht, ook kon hij in de herhaling viel door twee keer te zeggen dat het goed was om terug te zijn. Echte sprekers zijn de heren niet, maar dankbaar waren ze zeker. Het publiek genoot, en zij deden dat evenzo.

De nummers werden stuk voor stuk de zaal in geramd, met enthousiasme en zeker veel rock ‘n roll. Het publiek genoot, jongens en meiden dansten zonder shirt, en beukten erop los in de moshpit die, zoals eerder gezegd, al vanaf het begin aanwezig was. Hits van het eerste album What Did You Expect From The Vaccines, als If You Wanna, Post Break-Up Sex en Wetsuit werden gespeeld, maar ook aan verse nummers werd geen tekort gedaan.

Na 45 minuten spelen leek het alsof alles gespeeld was, en de band liep van het podium. Gelukkig is het, in dit geval, standaard om terug te komen voor een toegift. De band knalde er in rap tempo nog een nummer of twee doorheen en sloot daarna af met Nørgaard. Dat het snel ging was helemaal niet erg, maar dat de show binnen een uur voorbij was gaf toch een gek gevoel. Alles was gespeeld, de truc was gedaan maar toch miste er iets. Was het de interactie met het publiek dat er niet was, of kwam het door het feit dat je na vijf minuten al vergeten was wat er gespeeld was? Ik weet het niet, maar genoten heb ik zeker.

Tekst door Thomas Legebeke
Foto’s door Rianne Dolfing