Jimmy Alter

De leadzanger van de progressieve metalband System of a Down, Serj Tankian, heeft in 2012 zijn derde soloalbum ‘Harakiri’ uitgebracht. Ter promotie stond de excentrieke frontman afgelopen zaterdagavond in een vol Paradiso.

Bij opkomst is duidelijk dat Tankian een deel van zijn dramatieke performance thuis heeft gelaten; in plaats van een stralend wit pak die we zagen tijdens zijn ‘Elect the Dead’-tour zien we een doodgewone jongen in zijn T-shirtje. Zijn band, F.C.C., gehuld in kartonnen maskers trekt dit echter weer een beetje bij. In een blik rond de zaal zien we twee volle balkons en een levendige vloer, een heleboel SOAD-shirts en vlaggen uit Tankian zijn thuisland Armenië.

De avond trapt af met de eerste noten van het nieuwe album. In tegenstelling tot zijn vorige soloalbums horen we een veel groffere sound met knipogen naar SOAD. Helaas betekent dit wel dat Tankian in dit deel van de set vrij slecht te horen is door het overdonderende gitaarspektakel. Het publiek ligt echter vanaf het begin aan zijn voeten.

‘Sky Is Over’ is en blijft een rasechte Tankian-song, waar hij in de start van zijn solocarrière gedurfd klassiek, metal en politieke klanken liet horen. Tel daar het typerende ‘luchtpiano spelen’ en zwiepende dirigerende bewegingen bij op in zijn liveperformance en je kunt een redelijk beeld schetsen van de avond. Het nummer krijgt alle aandacht die het verdient dankzij een kolkende benedenverdieping en het hummen van de volledige Paradiso tijdens instrumentale stukken, zoals het een fanbase betaamt. Tankian is glashelder, indrukwekkend en ondanks een vrij blanco verschijning de eyecatcher.

Onvermijdelijk is het moment wanneer maatschappelijke problemen en rampen ter sprake komen bij de inzet van ‘Harakiri’ en er voelbaar geen wederzijdse interesse is vanuit de zaal. Tankian zijn opgebouwde imago als koning van de progressieve metal kost hem hier de kop, aangezien fans hopen op een SOAD-feestje met een klassiek randje. Zijn preek wordt al gauw vergeven wanneer het nummer daadwerkelijk ingezet wordt, melodisch, gaaf en intens.

Van het tweede album ‘Elect The Dead’ horen we het gelijknamige nummer en ‘The Unthinking Majority’, wat met pianospel en een ballad zorgt voor een fijne afwisseling in de set. In de stilte die zich vormt tijdens de ballad wordt het duidelijk hoe het publiek volledig aan Tankian zijn lippen hangt, wachtend tot elk volgend magistrale stuk dat onder begeleiding van zijn handen zich een weg vormt naar onze trommelvliezen. Tankian predikt en dirigeert een publiek dat al volledig naar zijn hand staat.

Hoogtepuntje uit de set horen we bij ‘Ching Chime’, ‘Lie Lie Lie’ en ‘Praise The Lord and Pass the Ammunition’. Bij laatstgenoemde scandeert heel Paradiso in twee helften de opgesplitste titel, wat voor zowel podiumbeest als concertganger wederom een vuur aanwakkert tot nog harder springen, stuiteren en meebrullen. Wanneer een foutje van een van de F.C.C’ers ervoor zorgt dat er een wisseling in de set optreedt, speelt Tankian hier maar al te graag op in. Charmeur, komediant, performer, singer-songwriter, componist, multi-instrumentalist, record producer en politiek activist; deze Armeen is het allemaal.

Niet als een kers, maar een volledige taart op de taart krijgt een hunkerend publiek waar het om vroeg; ‘Aerials’ wordt onder luid applaus bijgestaan door een uitzinnig Paradiso. De magie die deze man kenmerkt is niet in het kort samen te vatten. Zijn gevoel voor melodie, ritme en passie is tot in perfectie uitgewerkt en heeft zijn publiek al gewonnen voor de eerste noot gelost is. Een machtig man die je gezien moet hebben.

Recensie door Marije van Haarlem