Jimmy Alter

Ter promotie van het laatste album van Delain streek de band met de ‘We Are The Others Tour’ neer in Groningen. Onlangs was hier de behoorlijk sceptische recensie te lezen over dit album. Desondanks was Jimmy toch benieuwd naar de live kwaliteiten van Delain. Dat de mening over de band bijgesteld moest worden bleek wel duidelijk!

Hoewel de show niet uitverkocht is, is er toch een enthousiaste sfeer in de altijd gemoedelijke Vera Club. Als support-act staat niet het vooraf aangekondigde Serenity op het podium, maar Only Fate Remains. Deze 6-koppige band mag de zaal gaan opwarmen. Only Fate Remains maakt muziek met allerlei invloeden. Dit heeft te maken met de roots van de verschillende muzikanten die onder andere liggen in rock’n roll en black metal. Allen delen ze de passie om melodische en complexe muziek te maken.

Helaas weet de band niet te overtuigen. De afstemming van het geluid is belabberd. Zangeres Eva is werkelijk de hele set niet te verstaan en dat is jammer. Verder is het samenspel ook niet altijd even strak. Vooral bij het einde van nummers en in de bridges is het vaak net niet goed op elkaar afgestemd. Daarnaast maakt de nieuwe drummer een enorm ongeïnteresseerde indruk wat het speelplezier niet ten goede komt. Na drie kwartier houden ze het voor gezien en begint het ombouwen voor de hoofdact van de avond.

De lichten in de zaal worden gedoofd en de instrumentale intro van ‘Mother Machine’ wordt gestart. Hierna klapt Delain er vol in. Delain speelt superstrak en dat is een enorm verschil met het voorprogramma. Ook het geluid is veel beter. Al snel wordt de laatste single ‘We Are The Others’ gespeeld. Een nummer dat enthousiast door het publiek wordt meegezongen. Gedurende de set laat Delain veel nieuw werk horen, maar voor de afwisseling wordt er ook materiaal van de albums ‘Lucidity’ en ‘April Rain’ gespeeld. Nummers als: ‘April Rain’, ‘Shattered’, ‘Get The Devil Out Of  Me’ en ‘Electricity’ passeren de revue.

Opvallend is dat de band de hele show blijft boeien. Dit was juist het probleem op het laatste album volgens Jimmy. De structuur van de nummers is meestal dezelfde: rustig in de coupletten en los gaan in de refreinen. Wat is het dan dat Delain doet boeien? Niet in het minst komt dit omdat zangeres Charlotte Wessels een zeer prettige verschijning op het podium is. Bovendien heeft zij een geweldige stem die live top klinkt. Haar performance werkt aanstekelijk op het publiek, dat de hele show blijft meeklappen en bewegen op de muziek. Verder is de rest van de band perfect op elkaar ingespeeld. Het klinkt allemaal overtuigend en erg strak. Toetsenist Westerholt zorgt voor de symfonische sfeer door zijn fijne toets partijen en het onderlinge speelplezier spat eraf.

De band besluit met het sterke ‘The Gathering’. Daarin is het enige foutje van Charlotte te horen als zij net niet ‘in time’ met de backingtrack meezingt. Gelukkig pakt ze het snel weer op en is het haar vergeven. Onder luid applaus verlaat de band, zichtbaar tevreden, het podium. Alles met elkaar maakt Delain er een show van die staat als een huis.

Tekst door Benjamin van Aurich