Jimmy Alter

Afgelopen dinsdag stonden de Schotten van Frightened Rabbit in de kleine zaal van de Paradiso ter ere van hun onlangs uitgekomen EP ‘State Hospital’. Het biedt een voorbode voor het nieuwe album, dat in 2013 zal verschijnen. Jimmy was bij het concert voor een recensie!

Soms heb je van die dagen dat alles tegen lijkt te zitten. De accreditatie lijkt niet goed te zijn doorgegeven waardoor we lekker lang bij de ingang van de Paradiso moeten blijven hangen, en eenmaal binnen blijkt de kleine zaal nog niet open te zijn terwijl het toch al bijna 22:00 is. Afijn, lekker rustig je jas afgeven bij de garderobe en een biertje drinken bij de kelderbar is het devies. Om kwart over loop je toch weer even naar boven om te kijken of het nou al eens zover is. Om half elf wederom. Kwart voor elf ook nog eens. Nee, de zaal ging pas om 22:55 open; bijna anderhalf uur later dan gepland.

Omstreeks elf uur komen de heren van Frightened Rabbit op. Ze beginnen niet gelijk met spelen, maar bieden eerst hun excuses aan voor de vertraging, die wegens technische problemen ontstaan blijkt te zijn. Iemand in het publiek roept iemand ‘start playing already, I have to catch my train!’, waarbij zanger Scott Hutchison zegt dat mensen toch juist naar Amsterdam komen om er een lange nacht van te maken? Hierna zetten ze hun bekendste nummer ‘The Modern Leper’ in en eindelijk kunnen we ons dan ook warm maken voor een fijn concert.

Echt goed klinkt het helaas niet: de heren hebben wegens de technische problemen niet heel lang kunnen soundchecken en dus zijn de drums te hard en schel en zijn de vocalen te zacht. Gelukkig wordt dit na de eerste twee nummers steeds fijner afgesteld en zodra nummers als ‘The Twist’ en ‘State Hospital’(De enige track van de EP die ook op het toekomstige album komt) gespeeld worden is het geluid gewoon prima. Waar ze op plaat redelijk hetzelfde klinken als labelmaten We Were Promised Jetpacks en The Twilight Sad, klinken ze live toch iets meer folk-achtig en ook de vocalen van Scott zijn duidelijk anders dan die van zijn collega’s. De gitaarmuren zijn dan ook minder aanwezig dan bij de andere bands en geeft ze een meer eigen identiteit.

De band is goedlachs en zanger Scott maakt af en toe een praatje met het publiek. Zo staat er iemand met zijn krukken in de lucht te zwaaien, terwijl deze duidelijk ergens anders voor gebruikt horen worden. Dit leidde de zanger af tijdens één van de nummers, aldus hemzelf. Hij spreekt zijn zegen uit dat de jongen het tot het eind redt zonder zijn krukken correct te gebruiken. Later spreekt Scott de mensen uit Glasgow toe, waar er opmerkelijk veel van blijken te zijn; toch zeker een twintigtal mensen steekt hun handen op in de goedgevulde kleine zaal. Ook voor het concert viel al op dat er een breed Engelssprekend publiek is deze avond. Bij ‘Swim Until You Can’t See Land’ wordt het publiek gevraagd het niet meegenomen accordeon te vervangen. Zodra de toon geoefend wordt blijken er redelijk wat muzikale talenten in de zaal aanwezig te zijn, aldus Scott: er wordt een bijpassende tweede en derde toon bij bedacht zonder dat de zanger er om vroeg. De band is tevreden met de input die ze van het publiek krijgen, en zo ook andersom.

Gedurende het optreden gebeurt wel het onoverkoombare: de zaal geraakt steeds leger naarmate het concert vordert. Mensen moeten daadwerkelijk hun laatste tram/trein/bus pakken om nog thuis te komen, en zo ook wij. Na twaalf fraaie folktracks met ‘Old Old Fashioned’, ‘Swim Until You Can’t See Land’ en het harde ‘Fast Blood’ als hoogtepunten houdt deze avond op. Het is te hopen dat er de volgende keer minder problemen zijn in de Paradiso, want een band als deze verdient het niet om voor een halflege zaal af te sluiten.

Tekst door Roland Benjamins