Jimmy Alter

“Na vier EP’s is het wel weer tijd voor een volledig album”, moet Fat Mike van NOFX hebben gedacht. Het resultaat: Self Entitled, de twaalfde full-length van de Amerikaanse punkrockers. Zoals het de mannen betaamt, worden er weer politieke en maatschappelijke thema’s aangesneden. Kan de band met Self Entitled dan nog wel iets nieuws brengen?

Nou, om de band alvast één pluim te geven: tekstueel snijdt NOFX nog zeker hout. Te beginnen met 72 Hookers, waarin moslimextremisme voor de bijl gaat. Met sterke woordspelingen, dubbelzinnigheden, maar ook met een directheid die je bij je lurven grijpt, spreken de teksten je aan. Zo gaat I’ve Got One Jealous Again, Again over de verdeling van de spullen – voor Fat Mike met name platen – toen hij scheidde van zijn vrouw. Het nummer is zo geschreven dat je er gewoon niet omheen kan, ook al is het het rustigste nummer van heel Self Entitled.

Muzikaal gezien is Self Entitled eigenlijk niet heel erg veel anders dan vorige albums. Vaak is er een rustige opbouw, een knallend middenstuk en een abrupt einde. Dat is de NOFX-formule, maar die werkt wel. Er is op dit album niet echt een uitschieter, maar je wil het album ook niet afzetten halverwege. Het nummer dat qua stijl wel opvalt is Cell Out met een typisch 16bit-ringtoon-achtige toon. Het gesproken gedeelte in My Sycophant Others zorgt ook nog voor een live gevoel, aangezien de mannen op het podium ook net zo makkelijk opeens gaan praten, een nummer stoppen of grappen gaan maken.

De akkoordenschema’s zouden over het algemeen iets minder voorspellend mogen zijn, maar dan moeten we denk ik niet gaan verwachten van NOFX. Het is al heel wat dat het geen moeite kost om de plaat helemaal uit te luisteren, en als de teksten net zo scherp blijven, kan NOFX nog jaren mee. Alleen iets minder EP’s tussen de full-lengths door, a.u.b.

Cijfer: 78/100
Recensie door Ian Schram

 Luister naar Self Entitled op Spotify!