Jimmy Alter

Het succes van de Britse folkrock formatie Mumford And Sons is vast niemand ontgaan. Deze week was al te lezen dat het nieuwe album goud is geworden. Het tweede album van de band getiteld ‘Babel’ is daarom meer dan rijp voor een review van Jimmy.

De vier heren uit Londen met als frontman Marcus Mumford zijn terug met een nieuwe plaat. Na het succesvolle debuut in 2009, ‘Sigh No More’, met grote hits als ‘Little Lion Man’ en ‘The Cave’ zijn ze in één klap wereldberoemd geworden. Uitverkochte zalen en grote festivals als Pinkpop en Rock Werchter zijn nu niet meer dan normaal voor deze band.

Met de openingstrack ‘Babel’ is gelijk duidelijk dat er geen nieuwe weg is ingeslagen. Waarom zouden ze ook, kun je je afvragen. De heren, die beïnvloed zijn door folk en bluegrass, kunnen als geen ander de muziek van ‘vroeger’ laten herleven en voor iedereen luisterbaar maken. Maar de kwalificatie: meer van hetzelfde, zou dit album tekort doen. De sound is meer ontwikkeld en lijkt geëvolueerd voor de grotere zalen. Dat is duidelijk te horen aan de mooi ruim klinkende productie die werkelijk geweldig is.

De dynamiek in de nummers is opnieuw goed te noemen. De afwisseling tussen de harmonieuze samenzang en solozang van Marcus is ook nu weer prima gedaan. Alles is in balans. Verder zijn de toevoegingen van een piano, blazers en de welbekende banjo een verrijking voor het album. Vooral in de rustige nummers weet de stem van Marcus de luisteraar te raken. Daar waar op de voorganger op den duur de vaart er uit was, is dat nu niet het geval.

Met bijvoorbeeld ‘Whispers In The Dark’ staat al een prima vervolgsingle klaar. De welbekende dynamische opbouw is in dit nummer weer te beluisteren. De huidige single ‘I Will Wait’ is een plaat die de volle zalen zal laten meezingen en dansen. Het gevoelige ‘Holland Road’ is een fijne afwisseling waarbij de toevoeging van de genoemde blazers goed uit de verf komt. ‘Lover Of The Light’ werd al live gespeeld door de band en heeft een uitbundige outro. Na een tweetal luisterliedjes komen we bij het hoogtepunt van het album: ‘Hopeless Wanderer’. De opbouw is heel rustig, met een overgang naar een uptempo refrein dat je werkelijk kippenvel bezorgt. Fantastisch gedaan. In ‘Broken Crown’ laat Marcus Mumford een rauwere kant van zichzelf horen en proef je iets van wanhoop in zijn stem.

Laat duidelijk zijn dat de heren een heerlijke plaat hebben gemaakt. Wanneer je de eerste cd al top vond, zul je dit album nog beter vinden. Vernieuwend is het niet, maar onder het motto: ‘Never change a winning team’ hebben de mannen met ‘Babel’ opnieuw een meesterwerk afgeleverd dat doet snakken naar een Europese tour.

Recensie door Benjamin van Aurich