Jimmy Alter

Het is alweer een tijdje geleden dat het derde album van Delain is uitgekomen. Toch mag dit niet zonder slag of stoot aan Jimmy en jullie voorbij gaan. Hierbij dan ook de recensie van het album ‘We Are The Others’.

De symfonische metal-band is in 2002 opgericht door Martijn Westerholt, ex-toetsenist van Within Temptation (WT). Wat begonnen is als een project met vele muzikanten van verscheidene bands als Epica, Within Temptation en Nightwish is uitgegroeid tot een band met vaste leden. Ondanks de vele wisselingen staat er nu vierkoppige band die het moet doen, namelijk: Charlotte Wessels (zang), Martijn Westerholt (toetsenist), Otto Schimmelpenninck van der Oije (Bass), Sander Zoer (drums) en gitarist Timo Somers.

‘We Are The Others’ is na ‘Lucidity’ (2006) en ‘April Rain’ (2009) het 3de album van de band. Met een filmische intro wordt het album gestart wat over gaat in ‘Mother Machine’. Het nummer klinkt overtuigend stevig en strak. Prog/hardrock gitaar geweld en metal drumpatronen luiden de verdere intro in met een mooie lead-gitaar lijn die aanslaat. Daarna wordt het in de coupletten wat rustiger aangepakt door middel van toetsen en zang. Verder zijn er veel, maar standaard tempo wisselingen in het nummer te vinden. Zeker geen slechte openingstrack.

In ‘Electricity’ komen duidelijke kenmerken van WT en Evanescense aan bod. De sound is groots en bombastisch te noemen. De productie is prima dankzij producer Jacob Hellner (Rammstein). De zang van Charlotte is helder en mooi van klank, dat zeker. Toch heeft het helaas niet dat beetje extra zoals bijvoorbeeld Sharon den Adel (WT) en Simone Simons (Epica) dat wel hebben. Er wordt teveel op dezelfde manier gezongen met sporadisch een vocale uitspatting. Hierdoor wordt het allemaal wel erg poppy en netjes en dat past eigenlijk niet echt bij de sound die de band wil creëren.

‘We Are The Others’ begint met een piano melodie zoals we die wel kennen van Nightwish. Het is de single van het album. De opbouw is niet vernieuwend. Groots beginnen en afremmen in het couplet om in het refrein weer een versnelling omhoog te gaan. En dat is eigenlijk het probleem van Delain op dit album. Het spel is absoluut niet het probleem, maar de band wijkt in geen enkel nummer van de structuur af. Hierdoor is het een wel erg eenzijdige plaat geworden en zijn er eigenlijk geen hoogtepunten te benoemen. Of je vindt alles mooi of niet, een tussenweg zul je op dit album niet vinden.

De bonustracks, live versies uit hun discografie, zijn de nummers die het meest doen bijblijven. In die nummers is meer afwisseling te horen in het spel en zang dan op het complete nieuwe album. Wellicht geeft dit toch hoop voor het optreden dat Jimmy zal bijwonen op 5 oktober in Vera te Groningen.

Recensie door: Benjamin van Aurich

Wil jij Delain ook live zien? Jimmy Alter geeft t/m vrijdag 3×2 tickets weg voor de show in P60 Amstelveen. Meedoen doe je hier!