Jimmy Alter

Het is alweer een weekje geleden, maar op 13 september speelde The Deaf in Luxor Live te Arnhem. Het was de kick-off van hun tour door een aantal Nederlandse zalen. In het voorprogramma hadden ze Horses On Fire meegenomen.

Het was bij opening van de deuren niet erg druk. Het programma liep dan ook wat uit, waarbij Horses On Fire wat later op de bühne stond dan gepland. Ook toen was het nog niet erg druk, maar de band ging er toch maar tegenaan. Ze komen uit Belgie en lijkt hun inspiratie te halen uit bands als Muse en misschien zelfs The Kaiser Chiefs. Echter weet de band die overeenkomst niet verder aan te snijden dan hier en daar een herkenbare klank.

De muziek is vooral een muur van geluid, maar helaas wel een behoorlijk saaie muur. Veel bezoekers besluiten dan ook te gaan roken buiten of een extra biertje te bestellen. Gedanst wordt er totaal niet, op een enkele jonge griet na die toch al teveel energie in zich hadden zitten. Horses on Fire is best leuk, maar weet geen verrassingselement te implementeren. De jongens spelen dan ook eigenlijk net even te lang.

Als de beurt aan The Deaf is, is de zaal een aardig stuk meer gevuld, maar duidelijk is wel dat er nog zeker 400 bezoekers bij hadden gepast. Geeft wel een pluspuntje; elke bezoeker heeft in elk geval de ruimte. Nu is The Deaf een nogal ‘sleazy’ bandje, waarbij je eerder denkt aan een donker, stinkend zaaltje waar de mensen over elkaar heen klimmen, maar dit was dus in Arnhem niet het geval. Dat maakt de sfeer heel anders dan bijvoorbeeld de show die de band een jaar eerder gaf in Doornroosje Nijmegen. Best jammer, maar het maakt de act er niet minder om. Integendeel zelfs. De energie spat zoals gewend van The Deaf van het podium en de nummers die worden gespeeld zijn snoeiend, brandend en explosief. Er worden een aantal nieuwe nummers gespeeld en een of twee covers van onder andere Q65, een nummer dat verrassend goed uit de verf komt.

Het publiek is wat terughoudend, maar gedurende de hele avond is er al opgevallen dat het publiek vanavond wat ouder is, de gemiddelde leeftijd ligt eerder op 35 dan op 15 zoals we vaker hebben kunnen zien bij The Deaf. Het imago ‘dat andere bandje van die gitarist van Di-rect’ is The Deaf in elk geval kwijt, en dat is maar goed ook. Het lijkt namelijk in geen flauwe hoek op Spike’s andere day-job. Het is rauw, hard en een tikkeltje vies. Maar goed, dat is ook precies wat je mag verwachten van deze band. En het werkt. The Deaf bestaat inmiddels alweer een paar jaar en heeft niet alleen de Di-rectfan die gezellig meegaat, maar vooral ook de oermuziekliefhebber weten te overtuigen van hun kunnen. Petje af!

The Deaf is op deze tour nog te zien in 15 zalen door het hele land, check hun website voor alle data.

Recensie door Eva Bakker