Jimmy Alter

Het Amerikaanse Fun. bracht dit jaar het tweede album ‘Some Nights’ uit en heeft hiermee onder andere in de populairste Amerikaanse series een plekje weten te winnen. Woensdagavond stond de band in een uitverkochte Melkweg.

Het eerste bezoek aan Europa, en dus ook Amsterdam, is voor het gezelschap zichtbaar spannend. Één van de bekendste hits wordt meteen The Max ingeslingerd en meegezongen. ‘Carry On’ genereert een groots applaus en haalt de illusie weg dat er een divers publiek aanwezig is; het aantal aanwezige tienermeisjes kan zo van een Ed Sheeran feestje vandaan komen.

Zanger Nate Ruess zet met ‘One Foot’ de noot neer voor deze avond; breed grijnzend, poppig, en haast kinderlijk dendert Ruess rond met bretels, knokige knieen en een stem die smeekt om bevestiging. De geboren showman sleept een band met zich mee, hoewel deze zich zeer naar de achtergrond houdt. Het vocale spektakel zet zich voort in ‘All The Pretty Girls’ van het debuutalbum, waar haast niet meer aan een musical-element ontsnapt kan worden. Ruess claimt het podium met grootste passen en met heftige, scherpe slagen tunnelt hij zijn enthousiasme zoals de Grieken dat deden door met servies te smijten.

Het is niet zeer verrassend dat de set een dipje kent. Fun. wil het allemaal zo graag dat zij net als een wanhope puber iedereen bij zich weg jaagt. Tijdens ‘Why Am I The One’ wagen een paar keeltjes zich aan het refrein maar de sfeer blijft mild. Het nummer is echter wel één van de betere nummers qua uitvoering. Een zichtbare frustratie heerst bij de frontman wanneer ‘All Alright’ van het nieuwe album trots gepresenteerd wordt maar zijn steun niet ondervindt. Een wederom musical-hoogepuntje treffen we bij ‘Barlights’, waar een grote glimlach en Pinokkio-dans niet ontbreken.

Na het dipje keert een bries zowel publiek als performer 180 graden om; het felle ‘We Are Young’ zet Fun. terug in het popelement waar zij zo goed in zijn. De bries zet zich voort als een wervelwind, spelend met de grenzen van het plafond. Want Ruess zijn stem heeft nog geen valse noot gelaten en in zijn wanhoop om deze te bewijzen laat hij er bijna een falsetto op na. In deze derde helft mogen we nog genieten van een cover van The Rolling Stones’ ‘You Can’t Always Get What You Want’.

In de toegift staat de creme de la creme van het gelijknamige tweede album ‘Some Nights’, waar iedereen eigenlijk de monsterhit had geplaatst. Gelukkig pakt het op dit punt in de set beter uit en klinken ze nog in de meest voltooide versie van zichzelf in de race naar de finish.

Wat op plaat vooral klinkt als het opzoeken van de extremen op het gebied van pop, komt in levende lijve tot vorm als een ambitieuze auditie voor een show op Broadway. Een jeugdige guilty pleasure waar je zo wanhopig mee wilt meeschreeuwen maar het eigenlijk niet kan. Maar sommige nachten, dan wel.

Recensie door Marije van Haarlem