Jimmy Alter

Het indierockgezelschap van The Temper Trap heeft in 2012 een flinke tour achter de rug en brengt nu ook Nederland een bezoek. Met het tweede album ‘The Temper Trap’ op zak stonden zij zondagavond in een uitverkochte Melkweg.

The Max in de Melkweg puilt uit als een overvolle vaas waar de bloemen over de rand hangen voor ademruimte. De Australiërs laten geen minuut verspilt en trappen op het klokje van de geluidsman af, op een in rode oorlogskleuren gedrapeert podium. Een dreigende sfeer luidt ‘London’s Burning’ in, over de rellen in Hackney die de geëmigreerde band aan het hart gaat. De intro snijdt een zwaar thema aan, en we zijn benieuwd hoe dit zijn plek gaat vinden in de set.

De intensiteit die The Temper Trap brengt met het nieuwe gelijknamige album en als ruwe start van deze avond dendert verder in ‘Need Your Love’, dat in een andere plek in de set een stuk milder had geklonken. Een juiste keuze dankzij het aaneensluiten van een goede dosis synthesizer, hoewel het volume van frontman Dougy Mandagi zijn microfoon behoorlijk opgeschroeft mag worden.

Het tweede album volgt debuutalbum ‘Conditions’ op, met monsterhit ‘Sweet Dispositions’. The Temper Trap gooit met de opvolger een braaf imago van zich af en doopt zich in diepe synth en zweverige gitaarkronkels. De single ‘Love Lost’ geeft reden om voor het eerst deze avond een kreet van herkenning te laten. De eerste kreten van opwinding laten wij echter pas bij ‘Rabbit Hole’, waar Mandagi zijn stem je bij de strot pakt tot je wazig ziet. Traag, lijzig en met uitschieters in hoogte voelen we de set geleidelijk een overloop trekken naar een lichter thema.

Qua schouwspel kunnen we ons geluk niet op; bassist Jonathon Aherne zijn aanstekelijke wiebeldansje is tot achterin de zaal te zien in de herhaling. In dit schouwspel zien we een theatraal schaduwspel, waar de band heerlijk speelt met het licht. Combineer deze twee en je ziet een eenvelvige trillende gelatinepudding met een gevoel voor ritme. De toetsenist, die inmiddels mee gaat op tour, is een rijke aanvulling in het aanzien van allerlei kronkels en zweverige danspassen.

Schouwspel daargelaten overtreft Mandagi alles tijdens ‘Trembling Hands’, waar zijn stem eindelijke alle hoeken van de Melkweg reikt. Een persoonlijk hoogtepunt voor de band is te zien in het hardere gitaarnummer ‘Science of Fear’, vechtend in het licht met de gitaarwalmen en trippende synthesizer die alle zang overstemt. Mandagi waagt zelfs even om de spotlight te pakken staande tussen het publiek.

Het debuutalbum komt richting einde van de set toch nog even om de hoek kijken met het catchy ‘Drum Song’, dat de toegift inluidt. De waardering van de stilstaande overvolle vaas die Melkweg heet is inmiddels goed te zien aan een glimlachend The Temper Trap. Onvermijdelijk eindigt de set met nog een laatste keer die heerlijke stem en zomerse sound tijdens ‘Sweet Dispostion’. Helaas mogen we maar een krap uur van deze indierockers genieten, de volgende keer kronkelen en wiebelen wij ons een weg naar een grotere zaal en een langere set om dit fijne optreden nogmaals mee te maken.

Tekst door Marije van Haarlem