Jimmy Alter

De redders van rock ‘n’ roll. The Next Best Thing. Zomaar wat kreten gebruikt door de media ten tijde van de release van het debuutalbum van The Vaccines. What Did You Expect of The Vaccines werd platina en de band tourde de hele wereld over. En dat terwijl de vier heren pas samen muziek begonnen te maken in 2010. Nu is er dan de opvolger: Come of Age. Weet The Vaccines de aandacht erbij te houden of vallen ze dit keer door de mand als de zoveelste hype?

Wat direct opvalt is de uitstraling van de heren. Weg zijn de preppy overhemden en het korte haar, lang haar en denim is wat de boventoon voert. The Vaccines wilt geen indie band meer zijn, liever profileren ze zich nu als een rock ‘n’ roll band. Klonk The Vaccines op het debuutalbum vooral erg Brits, op Come Of Age klinkt de band meer als de Amerikaanse bands Nirvana, Ramones en Pixies. Deze verandering was direct te horen bij de eerste twee singles voorafgaand aan de release van Come of Age. Het tempo is iets naar beneden geschroefd – als in: de liedjes klokken nu allemaal boven de drie minuten -, er is meer plaats gemaakt voor rust en zang en de teksten zijn diepzinniger.

Come of Age begint gelijk sterk met, naast de twee singles, ‘I Always Knew’ en ‘All In Vain’. De songs zijn onderhoudend genoeg en beschikken over een ijzersterk refrein. Vooral het stuwende ‘I Always Knew’ met de catchy oh oh oh’s kan uitgroeien tot een live favoriet. Een rode lijn valt niet te ontdekken en dit is het grote minpunt van het album. De songs vormen geen coherent geheel en de band is zoekende. Zo roept de slide guitar in ‘All In Vain’ George Harrison in gedachte, ‘Weirdo’ de hit ‘Creep’ van Radiohead en de rest als een heleboel ideeën op een grote hoop. Tevens schuilt er in sommige songs meer potentie; zo wordt met ‘Ghost Town’ en ‘Aftershave Ocean’ het avontuur opgezocht en dit pakt eigenlijk maar deels goed uit.

Buiten dat staat het tekstueel een stuk sterker. Het cynisme, de teenage angst, de boosheid, het venijn en de onzekerheid maken het geheel een niet-pretentieuze plaat. Het geeft de songs persoonlijkheid en de band een meer eigen gezicht. Wilt de band in de toekomst meer potten breken dan zal het met meer focus en richting de studio in moeten gaan. Qua songwriting en live performance zit het dik in orde, nu nog dat kloppende sterke studioalbum om de hype-stempel volledig af te werpen.

Tekst door Paola Suhonic