Jimmy Alter

Zondag 12 augustus, dag 5, is de slotdag van het twintigste Sziget festival en The Killers is de afsluiter van deze jubileumeditie. Vanwege de bewolking is het redelijk frisjes geworden op het festivalterrein. Desalniettemin zit de sfeer er nog goed in. Naast The Killers staan ook LMFAO, The Ting Tings, Heideroosjes en Mando Diao op het programma.

Het drietal van The Subways heeft er zin in. De energie spat ervan af en hierdoor creëert de band aardig wat goodwill bij het publiek. Muzikaal gezien is het niet bijzonder, maar wel vermakelijk. De ouders van bassiste Charlotte Cooper zijn afgereisd naar Boedapest en worden even in het zonnetje gezet door band en publiek met een massaal gejuich en gezwaai. De set wordt afgesloten door het in het publiek springen van Billy Lunn. Energiek, sympathiek maar verder niet echt beklijvend. (PS)

Opeens staat het veld vol met tienermeiden en jonge vrouwen. De reden: de Schot, van Italiaanse afkomst, Paolo Nutini. Nummers van het eerste en tweede album komen langs. Nutini staat het gehele optreden wat verloren tussen zijn bandleden en dit komt het optreden niet ten goede. Dat de cover van MGMT’s hit ‘Time To Pretend’ voorbij komt – een kapot gedraaide hit uit 2008 wat eigenlijk alleen nog maar irritaties opwekt – is veelzeggend. Het optreden kabbelt wat voor en de interactie tussen de zanger en het publiek is minimaal. Klein hoogtepunt uit de set komt in de vorm van ‘Candy’. Er wordt massaal meegezongen en voor even gebeurd er wat interessants, ook op het podium. (PS)

De internationale doorbraak voor de Zweedse heren Mando Diao kwam in 2009 met de hits ‘Dance With Somebody’ en ‘Gloria’ en dit zorgde ervoor dat de band naast het thuisland en Duitsland ook in andere Europese landen ging touren. De krachtige, explosieve rock ‘n’ roll ligt goed in het gehoor en komt live het beste tot zijn recht. De energie van frontmannen Björn Dixgård en Gustaf Norén slaat direct aan bij het publiek en bereikt zijn hoogtepunt bij de grootste hits. De in maatpakken gehesen mannen spelen strak, sterk en hebben er zin in. Helaas zijn de scherpe randjes er vanaf en als het voorlaatste nummer geïntroduceerd wordt met een politieke boodschap verslapt de aandacht behoorlijk. Gelukkig wordt het publiek getrakteerd op een zeven minuten lange versie van ‘Dance With Somebody’. De band, waar de scherpe randjes vanaf zijn, speelt zonder gevaar en doet precies wat van ze verwacht wordt. (PS)

De laatste dag was de dresscode op het festival om in LMFAO-stijl rond te lopen. Glitters, felle kleuren en gekleurde afropruiken waren er in overvloed te vinden. Zelf kwam LMFAO in gelijke stijl op. Alhoewel men tijdens ‘I’m Sexy And I Know It’ slechts gekleed was in een zwembroek. Het was meer een act wat er werd opgevoerd en was het dus niet echt een muzikaal hoogstandje. Maar toch een leuke show met veel show en opblaasbare attributen die het publiek in werden gegooid. (TP)

The Killers stonden op een vertrouwd tijdslot als afsluiter, iets wat ze in het verleden al eerder hadden gedaan. Dat doen ze als de beste. Vlak na een korte maar harde regenbui komen de heren op en beginnen direct met de nieuwe single ‘Runaways’. Een krachtige opening die goed aanslaat bij het publiek. Ook kwam de nieuwe track ‘Miss Atomic Bomb’ langs. Strakke en vermakende show werd er neergezet door de heren. (TP)

Tekst: Paola Suhonic en Thom Puiman
Headerfoto: Thom Puiman