Jimmy Alter

De laatste dag belooft naar geruchten een apocalyptische hittegolf van maar liefst 38 graden (uiteraard lichtelijk overdreven door mond-op-mond doorvertellen), maar het verschil tussen ‘verschrikkelijk heet’ en ‘magma uit het centrum van de aarde’ is met dat soort temperaturen toch niet meer te onderscheiden. Het Lowlands krantje merkt al op dat er in de categorie verkoeling weinig gaat gebeuren, met in de weer-kolom een geestige ‘zon = 34 graden, regen = lol’. De eerste meldingen van oververhit geraakte mensen en vroege festivalverlaters druppelen binnen, wat iedereen op de pinken houdt om meer om je gezondheid te denken dan wat anders.

Verslag: Marije van Haarlem
Fotografie: Melissa Duijn

De hitte kan het humeur van de goedgeluimde festivalganger niet deren, slechts het aantal gewandelde kilometers dat velen normaliter zouden afleggen op een gemiddelde festivaldag. Campings blijven tot ver in het einde van de middag druk bevolkt en toiletgebouwen worden het mikpunt van een waterballon-oorlog. Energieke acts in de ochtend en vroege middag zullen even vreemd opgekeken hebben bij de lage bezoekersaantallen.

Het eerste wat we zien op zondag is Recensiekoning in de Titty Twister, de online criticus 2.0. Drie dagen lang analyseerden zij zorgvuldig het terrein van de polder om elk apart onderdeel te beoordelen met sterren, van 1 tot 5. Een groepje verlegen internet nerds met een scherpe pen presenteren zich met powerpoint presentatie a la middelbare school. Een originele invalshoek, geestige vergelijkingen en een groot hart voor het festival (omdat niemand anders ze wilde hebben, iets met een roze popje en boeren) (ja oké, Pinkpop en Zwarte Cross dus) vermaken toegestroomde fans echter genoeg. De nieuwe app Reckon was op schermen te vinden met ‘Reckons’, sterren toekennen aan willekeurige dingen. Conclusie van de show: meelopen in de festivalstroom is de snelste methode, Julie de Hond is een heerlijk scheldwoord en Skrillex is ontstaan uit de vuiligheden van het Grolsch Beugelbad. Zwetend in de rij staan voor de show: één ster. Recensiekoning op Lowlands: drie sterren.

Gesigneerd programmaboekje door Recensiekoning

We vervolgen ons pad in de X-Ray, waar Rudimental een stroom aan megahits aan elkaar lijmt tot een poppig mengelmoesje. Het Engelse collectief drijft tot dusver op ‘Feel the Love’, en veel origineler dan deze track wordt het ook niet. Combineer dat met de grootste oranje broeikas waar aan alle kanten stoom uit druipt en je houdt een zweterig feestje over waar je nog liever ervoor kiest je hoofd te koelen aan een koude toiletpot.

Bij het ondergaande zonnetje treffen we The Shins. Eerder dit jaar mochten we genieten van het nieuwe album ‘Port of Morrow’, waar we nu een glimp van opvangen. De heren doen zeer hun best om het maximale uit hun muzikale element te trekken en vergeten af en toe dat het publiek er ook nog staat. Maar over The Shins is verder geen woord vuil te maken; een puik en krachtig optreden is een rijke aanvulling van het indierock-aanbod dit jaar. Zuiver en toegewijd, zo zien we ze graag.

Uitgelicht
Fotografe Melissa Duijn was er dit jaar ook weer bij om al deze prachtbeelden vast te leggen, en hoewel wij niet bij dit optreden waren, willen we je deze foto’s van Pulled Apart By Horses niet onthouden. Props voor Melissa!

De ‘grote afsluiter’ van Lowlands doet altijd een beetje denken aan vrijwel elke act op een grootschalig festival; dit is het optreden waarvoor je gekomen bent. Foo Fighters stelt niks of niemand teleur en geeft wat het belooft: luidkeels, tot het schurende aan toe levert Dave Grohl met zijn achterban (want zo is het eigenlijk) 2,5 uur met zweet bedropen gitaarwerk af. Het optreden wordt vanwege de hitte in de Alphatent ingekort, wat voor Dave Grohl geen reden is om meteen weer naar huis te vliegen. Niet veel later staan ze in de Titty Twister een privéconcert af te leveren voor de gelukkigen die toevallig al naar spandexbroekjes aan het gluren waren.

Tijdens de afsluiter vinden we nog behoorlijk diverse genres die allemaal de moeite waard zijn om te kijken, maar onmogelijk te bereiken zijn tenzij je ogen aan tentakels zouden hangen. Zo staan Wilco, Modeselektor en The xx in hetzelfde tijdsblok. Van laatstgenoemde indie poppers hebben we gelukkig nog een halfuur mogen meepikken, waarvan waarschijnlijk ook meteen de mooiste. Compleet in trance en geconcentreerd benaderd het duo haar welbekende zweverige klanken. Het publiek wordt op afstand gehouden en in de loop naar het einde als vanzelf meegezogen. Ook van The xx horen we voorzichtig aan het nieuwe album ‘Coexist’, waarvan we kortgeleden kennis maakten met de single ‘Angels’. Het prachtige ‘Crystalised’ en ‘Islands’ bouwen op tot een fenomenaal einde met welverdiend applaus.

De finale van Lowlands zou geen Lowlands zijn zonder een onguur lange nacht waarin gedanst wordt tot het niet meer kan, zo ook in ons geval. Zo hossen we op balkan en andere feestelijkheden van Kees van Hondt. Uit voorzorg waren diezelfde middag alle bamboetakken rondom de Grolsch verwijderd; een grotere zorg is echter het schrikbare aantal picknicktafels en kliko’s die richting het podium van Kees vertrekken. Vliegende opblaasdonuts, -orka’s en –krokodillen en schildpadzwembandjes met fluitjes komen als een filmstrip voorbij rollen in polonaisevorm. Kees weet met complete pokerface in elke situatie een feest te bouwen in bizarre vorm. Hierop zou de burgemeester uit Samson & Gert zeggen: “aan allen die gekomen zijn, proficiat! Aan allen die niet gekomen zijn.. ook proficiat!”

Aan alles komt een einde
Na keileuke balkan zetten we 2,5 uur onze laatste energie in met drum & bass. Het virus dat Netsky heet zet de Bravo volledig op zijn kop, schuddend en krakend. Tot in de verte zijn de vetste dansmoves te spotten op deze vette beats en trillingen. Daarop volgend is Camo & Krooked, het uit Oostenrijk afkomstige drum & bass duo. Een orkaan aan geluid barst los als ‘Climax’ zijn intro doet, hoewel deze nog ondersneeuwt wanneer de set zijn oprechte climax nadert.

Om half 5 in de ochtend moeten we dan toch ook terugsjokken naar de camping en realiseren dat dit veels te korte feest alweer voorbij is. Maar in tegenstelling tot The Black Keys is Lowlands net als een intens fijne one night stand, maar dan mét liefde.

Tot volgend jaar!