Jimmy Alter

De term ‘supergroep’ wordt de laatste jaren wat al te makkelijk gebruikt in recensieland, dus van die benaming zullen we ons verre houden. Toch is er in de nieuwe band Kill Devil Hill wél sprake van een geweldige line-up met tenminste twee grootheden. Lees hier de recensie van hun debuutalbum! - door Niels Tubbing

Kill Devil Hill is het nieuwe kind van drummer Vinnie Appice, die we natuurlijk allemaal kennen als drummer van Black Sabbath en Dio. De man heeft een lange staat van dienst, maar besloot daar in 2009 nog wat aan toe te voegen. Samen met gitarist Mark Savon en zanger Dewey Bragg werd Kill Devil Hill opgericht. Als bassist vroeg Appice vervolgens een oude bekende van hem: Rex Brown, befaamd van Pantera en Down. Juist, Appice en Brown samen in een band, dat betekent ouderwets heerlijke hardrock. Wij waren dus zeer benieuwd naar de plaat toen we deze in de bus kregen.

Opener ‘War Machine’ knalt er gelijk als een all-American hardrock plaat in met een lekker tempo. Al snel wordt duidelijk dat Kill Devil Hill niet aan gedonder doet en gewoon direcht de sfeer en toon van de plaat neerzet. Toch wordt er in het tweede nummer dan wat gas teruggenomen. ‘Hangman’ blijkt een ware Alice in Chains klassieker te zijn. De nog onbekende zanger Dewey Bragg laat horen dat hij een geweldige tijdloze stem heeft -wat een strot! Hij klinkt soms als Layne Staley in zijn hoogtijdagen, dan weer als een diepe Scott Weiland en hij komt zelfs in de buurt van de uithalen van Chris Cornell.

Ook de muziek is ontzettend sfeervol. Moeilijk is het allemaal niet, maar dit is een teruggaan naar de hardrock-roots zoals die bedoeld zijn, met daarbij nog eens een gezonde dosis grunge. Dit vinden we ook terug in ‘We’re All Gonna Die’, waar ook nog een aantal fijne gitaarsolo’s voorbij komen die ervoor zorgen dat niet alleen de stem van Bragg alle aandacht krijgt. Ondertussen gaat Kill Devil Hill gewoon door met verrassen, als een bijna industrial-achtige intro het nummer ‘Voodoo Doll’ introduceert. In dit nummer wordt oldschool hardrock tijdens de stevige refreinen bijgestaan door industialriffs van heb ik jou daar. De licht zeurende zang van Bragg (kenmerkend voor veel Noord-Amerikaanse hardrock overigens) sleept er lekker doorheen.

‘Gates of Hell’ is dan wat meer uitgesponnen en gaat bijna richting een ballad. Wat ons betreft is de band hier wat minder sterk en sleept de muziek en zang iets te veel voort. Maar aan de andere kant kan dit een nummer zijn dat nog wat meer moet groeien en uiteindelijk juist wél een van de sterkere kan blijken te zijn. De tijd zal het leren. ‘Rise from the Shadows’ gaat dan weer een wat andere kant op en we zijn geneigd om dit swamp-rock te noemen, met de trage, logge en zware riffs. De ritmesectie zet hier een fijne stonersfeer neer, die mooi contrasteert met de lange uithalen van Bragg.

De middensectie van de plaat met ‘Strange’, ‘Time & Time Again’ en Old Man’ grijpt erg terug op de jaren 1990 en doet ons denken aan een band als Soundgarden. Vooral in ‘Old Man’ komen een aantal fijne schreeuwen voorbij, welke nog maar eens illustreren hoe veelzijdig Bragg is als zanger. ‘Mysterious Ways’ is vervolgens de verplichte akoestische ballad. De titel is al een beetje zoetsappig, het nummer is dat nog veel meer. Je ziet het veel dat harde bands een rustig nummer op hun album willen hebben, waarschijnlijk om te laten zien en horen dat ze dat ook kunnen. Soms zitten daar juweeltjes bij, soms zitten er missers tussen. ‘Mysterious Ways’ zit daar een beetje tussenin. Het klinkt allemaal wel aardig en de percussie is prima, maar er echt uitspringen doet het nummer niet, waarmee de korte duur van 2 min 20 gerechtvaardigd is.

Na de akoestische breuk pakt Kill Devil Hill het weer op met het zware en galmende ‘Up In Flames’. Een enigszins traag nummer, maar eentje die zeer lekker binnenkomt door de goede samenstelling van zang en instrumenten. Dit is echt zo’n nummer waarbij je in een Amerikaanse kroeg wil staan, een lading pils in je mik wil hebben en al meezingende met de muziek om je heen wil kijken of er wellicht nog iets te beleven valt. Of misschien ligt dat gewoon aan ons… In afsluiter ‘Revenge’ laten Brown, Appice en Savon nog maar eens goed horen dat de band meer is dan alleen de goede zang van Bragg, want de heren zetten wederom een heerlijke sfeer neer waarbinnen Bragg kan floreren.

Kill Devil Hill heeft met hun gelijknamige debuutplaat direct hun plaats in de voorhoede verdiend. Oldschool hardrock, vermengd met grunge en meer moderne metal-elementen, samengevoegd in wat alleen maar omschreven kan worden als een fantastische sfeer. Tel daarbij op de geweldige stem van nieuwkomer Dewey Bragg en de conclusie is dat dit gewoon een zeer goede plaat is!

Oordeel: 8/10

‘Kill Devil Hill’ is reeds verkrijgbaar!

Live Zien:
30/09 – Melkweg, Amsterdam