Jimmy Alter

Afgelopen maandag stond er een gigant in de Melkweg: Mastodon. De Amerikaanse metalband uit Atlanta, Georgia zette in anderhalf uur tijd een optreden neer dat wel eens tot de beste van het jaar kan gaan behoren. Jimmy Alter was bij de bijzondere show aanwezig en was onder de indruk!

Tekst door Niels Tubbing
Foto’s(Effenaar) door Rene Sebastian

Na een aantal zeer sterke platen bracht Mastodon vorig jaar het album The Hunter uit, waarop de heren de perfecte combinatie hebben weten te vinden tussen progressieve (en beukende!) metal en stonerrock. Afgelopen september hadden we nog een interview met de besnorde gitarist Bill Kelliher, vandaar dat we extra benieuwd zijn naar de nieuwe Mastodon-tracks in een live-setting. De Max is deze avond niet uitverkocht, wat wellicht verklaard kan worden door het feit dat de band eerder dit jaar al in Tilburg heeft gespeeld en de dag voor de Melkweg-show al in de Effenaar speelde. Toch zijn er meer dan genoeg mensen aanwezig die getuige zijn van een bijzonder optreden.

Deze avond geen support-act, maar gewoon om kwart voor negen gelijk de band op het podium waar het vanavond allemaal om draait: Mastodon. Als een echte rockband komen de heren het podium op en met een knallend begin wordt direct de toon gezet voor een avond vol pure rock ‘n roll magie. Zanger/bassist Troy Sanders blijkt goed bij stem te zijn en dat is een meevaller, want bij recente shows op Pinkpop en Rock A Field (Luxemburg) bleek de zang toch wat tegen te vallen. Dat is sowieso iets waar Mastodon live wel eens vaker last van heeft en ook deze avond lijkt dit even het geval te zijn bij gitarist/zanger Brent Hinds, waardoor ook ‘Curl of the Burl’ niet helemaal goed uit de verf komt. Dat kan echter aan de microfoon-instellingen liggen, want na een nummer of drie komt ook zijn stem op stoom en vanaf dan is er geen houden meer aan.

Sowieso is het geluid retegoed te noemen -loeihard (we horen nog steeds de piep in de oren…) maar tegelijk zeer helder en scherp. De proggy riffs van Hinds en Kelliher zijn perfect te horen in de zaal en vooral de solo’s van Hinds dompelen de Melkweg al snel onder in een poel van ouderwetse jaren zeventig rockmagie. Mastodon speelt veel nieuw werk van The Hunter (vrijwel het hele album komt voorbij) en deze nummers blijken live te staan als een huis. Sterker nog, ze zijn gewoon geniaal. De overgave waarmee Sanders over het podium beweegt en zijn diepe basslijnen samen met zijn indrukwekkende en intense zang de zaal in stuurt zorgt ervoor dat het publiek uit zijn handen eet. Ook drummer Brann Dailor maakt indruk, met zijn strakke spel en achtergrondzang.

Als na zo’n drie kwartier in de set het nummer ‘All the Heavy Lifting’ voorbij komt en het publiek samen met Sanders uit volle borst “just close your eyes / and pretend that everything’s fine” zingt is het duidelijk: we hoeven hier niet te doen alsof alles ok is, want dit hier is namelijk werkelijk geweldig. Tegen het einde van de set wordt er nog wat oud materiaal gespeeld en dan laat ook Kelliher van zich horen. Met enorme brullen laat hij merken dat er niet voor niets een microfoon bij hem in de buurt staat en dat Mastodon op momenten ook oorverdovend hard kan zijn. Met nog een maar ‘moeilijke’ nummers als afsluiters laten de Amerikanen nog maar eens horen hoe goed ze wel niet (kunnen) zijn en nemen ze dankbaar afscheid van een laaiend enthousiast publiek. Als we naar buiten lopen komt het besef bij ons binnen dat dit wel eens een van de beste shows van het jaar kan zijn.

Foto’s Support Amenra (Effenaar-show):