Jimmy Alter

Maandag 25 juni streken de drie heren van Blink-182 neer in het Duitse Essen. Een jaar na de eigenlijke data, dat wel. Het album ‘Neighborhoods’ moest eerst afgemaakt worden alvorens de band wilde gaan touren. Als Blink niet naar Jimmy komt, komt Jimmy wel naar Blink! Samen met Royal Republic en The All-American Rejects werd het een feestelijke avond. Lees snel verder voor de review!

Dat Blink-182 nog steeds grote zalen in Europa kan vullen bleek wel uit de immense rij bij de Grugahalle. Stipt om 19:30 was het de beurt aan Royal Republic om de zaal op te warmen. Een mix van britpop met funk en punk is wat de heren maken. De uit Zweden afkomstige band blijkt een perfecte keuze. Er wordt strak gespeeld en frontman Adam Grahn is een energieke man die in staat is om de zaal al goed in beweging te krijgen.

Na twee keer knipperen met de ogen heeft het arsenaal aan roadies het podium al omgebouwd. Het zijn de The All-American Rejects die het podium mogen beklimmen. De band is op dit moment bezig om het laatste album, ‘Kids In The Street’, te promoten. Wat eigenlijk vanaf het begin opvalt is dat het optreden in het niet valt bij hun voorgangers. Waar dit aan ligt is niet helemaal duidelijk. Zanger Tyson Ritter gaat er helemaal in op en gebruikt het gehele podium. Maar toch komt het allemaal niet over. Wellicht heeft het te maken met de uitstraling van de band. Eigenlijk heeft alleen Ritter dat, want de overige leden zien er eigenlijk niet uit. Dat is jammer, want de nummers zitten wel goed in elkaar en men is prima op elkaar ingespeeld. Wel is het zo dat de nieuwste nummers wat minder uptempo zijn dan op de voorganger ‘When The World Comes Down’. Bij het laatst nummer ‘Gives You Hell’ krijgt de band eindelijk de response waar het zo naar smachte.

Wederom vliegen de roadies over het podium en voordat de show van start gaat komt er een zwart doek voor te hangen. De spanning stijgt, want het langverwachte zal eindelijk gaan gebeuren. De fans hebben een jaar langer moeten wachten, maar deze avond staan de heren van Blink-182 eindelijk in Essen. De intro van ‘Feeling This’ wordt ingezet en het doek valt waarna de zaal lost gaat. Er wordt luid meegezongen en de pit is in volle gang. Ook is te zien dat Mark Hoppus en Tom DeLonge er zin in hebben. Vooral eerst genoemde springt en rent over het hele podium daar waar Tom meer op zijn kant het podium verblijft. De heren lijken meer gefocust op hun spel en dat is niet verkeerd. In het verleden speelden de heren zonder repetities en dat was duidelijk te horen. Tegenwoordig zijn ze een stuk verbeterd in het bespelen van hun instrumenten. Dit is ook te horen in de langere outro’s tijdens nummers als ‘Down’ en ‘I Miss You’. De set is afwisselend. ‘Rock Show’, ‘What’s My Age Again’, ‘Heart’s All Gone’, ‘Up All Night’ en ‘Ghost On The Dancefloor’ passeren de revue. Wel mag gezegd worden dat er wat meer van het nieuwe album gespeeld had mogen worden. Hier staan een aantal nummers op die het live absoluut goed zouden kunnen doen. Maar zoals gemeld leek dat niets uit te maken voor de duizenden bezoekers deze avond. Ieder nummer is een feest en of het nou Dumpweed, First Date of Dammit is, het maakt geen verschil. Tussen de nummers door maken de heren zoals bekend grapjes over hun moeders en andere seksueel getinte uitspattingen. Af en toe lijkt het wel wat ingestudeerd allemaal, maar dit lijkt het publiek niet te deren. Zij komen voor de nummers die deze band nog altijd populair maakt onder alle leeftijden.

Wel is er één iemand die de frontmannen in alle opzichten naar een hoger niveau tilt en dat is drummer Travis Barker. Gedurende de set slaat en beukt hij zijn drumset aan gort, maar alles klinkt erg strak en doordacht. Nee geen recht toe recht aan gedrum, maar extreme fills en sticktricks zijn  geen uitzondering. Tijdens de drumsolo, waarbij hij mee speelt met een sample track van zijn solo album ‘Can A Drummer Get Some’, is te horen en te zien waarom de beste man op dit moment één van de beste en populairste drummers is in de moderne rock scene. Nadat de confetti uit de kanonnen is gekomen tijdens ‘Dammit’ sluiten de heren af met ‘Family Reunion’ en wordt het publiek bedankt. Al met al kan gezegd worden dat deze band nog altijd goed ligt bij de liefhebbers van het pop/punk genre en dat zij beter dan voorheen ook muzikaal hun mannetje kunnen staan. Het was de avond van Blink-182, en ook een beetje van Royal Republic. Helaas waren The All-American Rejects de tegenvaller van de avond/

Tekst door: Benjamin van Aurich