Jimmy Alter

Vorige week stond de punkrock band Rise Against uit Chicago in 013 te Tilburg. In het voorprogramma stond het Britse Gallows. Dat het los ging was duidelijk! Lees snel verder voor de review en foto’s!

Aan het begin van het voorprogramma is de zaal al goed gevuld. Als Gallows hun 25 minuten durende set aftrapt komt er gelijk beweging in de massa. De eerste pits ontstaan en even later begint de eerste circle pit al vorm aan te nemen.

De band speelt met veel enthousiasme en energie. Beide zaken worden goed overgenomen door het publiek. Nieuwe zanger Wade MacNeil laat zich van zijn goede kant zien en duikt vrijwel gelijk van het podium het publiek in. Dit bleek net iets te vroeg, want de beste man klapt op de grond. Tegen het eind van de set probeert hij het nog eens en dan gaat het wel goed. Gallows laat een prima indruk achter met hun stevige hardcore punk. Een uitstekende opwarmer voor de hoofdact.

 Na een behoorlijke pauze komt dan eindelijk Rise Against het podium op. Na een intro die op de videoschermen wordt vertoond trapt de band af met ‘Survivor Guilt’. De energie spat van de band af. Met name gitarist Zach Blair gaat volledig uit zijn dak. Daar waar hij voorheen nog wel eens negatief door de fans werd beoordeeld op zijn gitaarspel is hij vanavond in vorm. De charismatische zanger Tim McIlrath is goed bij stem en blijft een uitstekende frontman. De band speelt vrijwel alleen het nieuwere materiaal zoals: ‘Ready to Fall’, ‘The Good The Left Undone’, ‘Drones’, ‘Colapse’ en ‘Re-Education’. Daarnaast komt ook het nieuwste album aan bod met onder andere: ‘Make It Stop’ en ‘Satellite’.

Zoals bekend maakt de band gebruik van politieke thema’s. Ook deze avond komt dit aan bod door middel van geprojecteerde boodschappen. Vooral anti-oorlog filmpjes komen voorbij en er wordt ingegaan op het dierenleed in de wereld. Je moet er van houden, maar de fans zijn op de hoogte van de idealen van Rise Against.

De avond schiet voorbij en dat is positief. Het publiek zingt de nummers veelvuldig mee en iedereen is continu in beweging. De bandleden springen en rennen over het podium en stralen daarbij ook plezier uit. Iets dat niet iedere band meer laat zien tegenwoordig. Ondanks het geren en gevlieg speelt de band strak en zit alles goed in elkaar.  Ook de ritmesectie door Joe Principe (bas) en Brandon Barnes (drums) is niet verkeerd. Ook al blijft het de vraag of laatstgenoemde de meest prettige houding aan neemt achter zijn drumstel. Het klinkt goed, maar oogt erg ongemakkelijk.

Ondanks het punkgeweld zijn er ook andere hoogtepunten te noemen. Wanneer zanger Tim het podium solo betreedt met zijn gitaar en akoestisch ‘Audience of One’ en ‘Swing Life Away’ speelt heerst er een kippenvel sfeer. Ook in een kleine setting komt zijn stem en spel perfect uit de verf. Positief is de luidkeelse vocale begeleiding van de uitverkochte 013 zaal. Uiteindelijk sluit de band na twee toegiften af met ‘Savior’  en kan iedereen met een voldaan gevoel huiswaarts keren of nog even nagenieten met Twopointeight tijdens de aftershow party.

Tekst door Benjamin van Aurich
Foto’s door Pascal Elbers