Jimmy Alter

Dinsdagavond even geen voetbal, maar metal in de Melkweg! Industrialmetal-grootheden
Fear Factory keerden na twee jaar weer terug in de Oude Zaal van de Melkweg voor een lange greatest hits show. In het voorprogramma stond de band Revoker en in het publiek stond natuurlijk Jimmy Alter aandachtig aantekeningen te maken. Lees hier het verslag! – door Niels Tubbing

Openingsband deze avond in de Melkweg is een band uit Wales die onder de naam Revoker door het leven gaat. Wij kenden de band nog niet, maar we worden live verrast door de kwaliteit. De scepsis die we aanvankelijk hadden verdwijnt al snel en we horen onszelf mompelen dat dit toch wel “pretty fuckin’ cool” is. Revoker speelt een fijne groovende metal in de stijl van Pantera en de oude Machine Head en weet live goed te beuken. De zang is erg goed, vooral tijdens de hardere stukken en er knalt een grote lading energie af van deze gasten. Dit is niet alleen een goede opwarmer, maar gewoon een erg goede band! Eentje om in de gaten te houden, vandaar dat we de naam nog maar eens herhalen: Revoker!

Dan Fear Factory! In de jaren negentig één van de onbetwiste grootheden van de industrial metal (met vooral de albums ‘Demanufacture’(1995) en ‘Obsolete’(1998)), maar in de jaren daarna zijn ze, mede door het vertrek van gitarist en icoon Dino Cazares, ver weggezakt. Sinds de terugkeer van Cazares enkele jaren geleden is Fear Factory zich weer een weg naar boven aan het vechten, met twee ongelooflijk sterke platen in de afgelopen paar jaar: ‘Mechanize’ (2010) en het vorige week uitgekomen ‘The Industrialist’. Zelf zijn wij fan sinds ‘Obsolete’ en het geweldige ‘Resurrection’, maar nooit eerder hadden we de band live gezien. Vol verwachting staan we deze avond dus in de volle Oude Zaal van de Melkweg.

De opkomst van de band is in ieder geval gelijk gaaf, met een onheilspellende spoken word intro die ons meeneemt de wereld van de mens-machine in (wat ons kortstondig doet denken aan Kraftwerk). Fear Factory opent gelijk met een drietal tracks van Obsolete, dus onze avond kan niet meer stuk. ‘Shock’, ‘Edgecrusher’ en ‘Smasher/Devourer’ worden achter elkaar gespeeld. Het is mooi om Cazares weer te zien samen met zanger Burton C. Bell, die goed is bij de lage zang en de schreeuwen, maarr moeite heeft met de cleane zang. Dat werkt soms licht storend, maar zijn zang wordt steeds beter naarmate de avond vordert. Drummer Mike Heller, die alleen tijdens deze tour lid is van de band, zit met een metronoom op zijn kop en komt beetje suf over, maar drumt wel zeer strak. Ex-Chimaira bassist Matt DeVries basst enthousiast en weet al headbangende het publiek mee te krijgen, dat aanvankelijk een beetje suffig is, wellicht door de hoge gemiddelde leeftijd. Bij ‘Smasher/Devourer’ beginnen de mensen echter hard mee te zingen en dat wordt alleen nog maar meer deze avond.

Fear Factory laat horen niet alleen met oude nummers te kunnen overtuigen. Tracks van het sterke album Mechanize, maar vooral de nieuwe nummers van het onlangs verschenen The Industrialist maken indruk. Deze tracks zijn hard en worden retestrak gespeeld. Het is mooi om te zien hoe twee enthousiaste jonge gasten voor mijn neus iedere aankondiging van een nummer van The Industrialist onthalen alsof Sneijder net tegen de Duitsers heeft gescoord.

Dan is het tijd voor nostalgie. Halverwege de set, na zo’n 45 minuten, gaan we terug naar 1992: ‘Martyr’, de openingstrack van debuutalbum Soul of a New Machine wordt onder luid gejuich de zaal ingeknald. Na ongeveer een uur spelen zijn we daar aangekomen waar eigenlijk iedereen op wacht: ‘Demanufacture’ van de gelijknamige plaat. De hele zaal zingt uit volle borst mee: “I’ve got no more goddamn regrets / I’ve got no more goddamn respect”. Bij ‘Self Bias Resistor’ galmt het “ooohooohooooh” mooi door de zaal als alle mensen Bell zingend ondersteunen. Het voelt als een speciaal moment en je ziet de band genieten met volle teugen. Het einde van de set bestaat uit de meer melodieuze nummers, wat de mannen op het podium een beetje lucht geeft. Dino en Bell laten duidelijk hun dankbaarheid blijken dat de mensen, met zo’n geweldig concertaanbod, toch hebben besloten om naar Fear Factory te komen. Na de aankondiging dat ze in het najaar zullen terugkomen voor een co-headline tour met Devin Townsend, eindigen ze met de verplichte afsluiter ‘Replica’, één van de iconische metalnummers van de jaren 1990.

Na anderhalf uur Fear Factory in de Melkweg kunnen we nog maar één ding zeggen: Far! Fucking! Out!