Jimmy Alter

Afgelopen zaterdag was het weer tijd voor het FortaRock Festival in Park Brakkestein in Nijmegen. Na het ter ziele gaan van onder meer Dynamo, Wâldrock en Fields of Rock is dit nog een van de weinige festivals dat zich richt op metal. Dit jaar was het festival voor het eerst uitverkocht, wat niet vreemd is met grote namen als Slayer en Machine Head. Jimmy Alter was vanzelfsprekend van de partij!

De voorspelde regenwolken blijven uit als we ons richting Nijmegen begeven vanuit Amsterdam en het zal uiteindelijk de hele dag meer dan aangenaam festivalweer zijn. Ook wel eens leuk voor de verandering en daarom betreden we vol goede moed rond een uur of 13u het festivalterrein, dat al goed gevuld is. Aan de lange rijen bij de kassa’s voor bonnen valt af te lezen dat het festival inderdaad uitverkocht is, toch is het de rest van de dag nergens echt druk en hoef je nooit lang te wachten. Een teken dat FortaRock een goede balans heeft gevonden tussen de beschikbare ruimte en de maximale capaciteit. Het feit dat er slechts twee podia zijn en dat we daardoor iedere band kunt zien, draagt daar zeker aan bij.

Al snel hebben we een halve liter pils in onze klauwen en staan we bij Asphyx te kijken, een Nederlandse deathmetalband. Samen met Pestilence behoort deze band toch wel tot de ‘Groten’ uit de Nederlandse scene van begin jaren negentig. Nu, twintig jaar later, staat de muziek nog steeds als een huis en weet de sympathieke band te overtuigen.

Op het hoofdpodium staat vervolgens Devin Towsend met zijn project. Vorig jaar hadden we nog een interview met de beste man, waar hij als een sympathieke en geniale gek naar voren kwam. Hetzelfde kan gezegd worden over zijn muziek, dat misschien iets te ingewikkeld is voor de meesten op dit vroege tijdstip. De muziek van Devin Townsend is meer cerebraal dan lichamelijk, waardoor je, om goed te kunnen genieten van deze show, de nummers eigenlijk wat beter moet kennen. Het geluid staat niet echt hard (een euvel dat eigenlijk de hele dag geldt bij het hoofdpodium), maar klinkt verder wel goed. Puik optreden!

Dan het Zweedse Nasum, een grindcore band ooit opgericht in 1992. Toen in december 2004 zanger Mieszko Talarczyk omkwam bij de grote tsunami in Azië, besloot de band er mee te stoppen. Om dit jaar het twintig-jarig jubileum cachet te geven, werd Keijo Niinimaa van Rotten Sound gevraagd de zang voor zijn rekening te nemen tijdens een wereldwijde tour. De grindcore lijkt vandaag in Nijmegen echter ver te zoeken en eigenlijk lijkt alleen zanger Niinimaa te overtuigen. De muziek wordt wel goed gespeeld, maar echt hard of boos wordt het nergens. Voor ons een goed moment om eens een pannenkoek te verorberen.

Op het hoofdpodium staat dan Trivium. Vorig jaar november speelden ze nog een zeer sterke set in de013 in Tilburg en ook vandaag staan de heren hun mannetje. De muziek mag eigenlijk wel weer wat harder, maar goed, de nummers worden strak en met overgave gespeeld en de band weet een leuke band met het publiek op te bouwen tijdens hun set. Door het redelijk vroege tijdstip is het allemaal wat minder intens dan vorig jaar, maar wat een fijne festival performance! Deze week maakte de band nog bekend dat ze in oktober wederom in de 013 zullen staan, samen met o.a. As I Lay Dying.

In de tent spelen dan de clowns van de dag: Steel Panther. De parodie op glam metal die deze heren ten gehore brengen tijdens een maffe show mag leuk en grappig bedoeld zijn, eigenlijk is er gewoon geen moer aan. De tent is nog redelijk vol, maar het grote campgehalte trekt ons op dit moment niet heel erg, dus we liggen even in het zonnetje te wachten tot Anthrax aan de beurt is.

Anthrax speelt strak (duh!) en is eigenlijk gewoon ouderwets goed te noemen vandaag. De diehard metalfans en gitaarpuristen genieten, maar toch komt het geheel enigszins achterhaald op ons over (heiligschennis?). Toch geeft de historische waarde van de band een leuk randje aan hun aanwezigheid vandaag.

Nee dan Meshuggah! Technisch gezien de beste band van vandaag en eigenlijk stiekem ook wat optreden betreft. De Zweden spelen strak, vol overtuiging en het geluid staat geweldig in de tent. Nieuw materiaal van het dit jaar verschenen Koloss wordt afgewisseld met oud materiaal en tot grote vreugde van ons komen er zelfs twee tracks van het album Chaosphere uit 1998 voorbij, toentertijd onze eerste kennismaking met deze geweldige band. Jammer dat Machine Head gelijk hierna staat geprogrammeerd, want dit betekent dat we het laatste nummer missen om een goed plekje bij het hoofdpodium te bemachtigen.

Machine Head. Ook zij speelden vorig jaar in de 013 en dat was een memorabel optreden, waar ze nummers van het vorig jaar verschenen Unto the Locust met verve speelden. Machine Head is een van de (zo niet de) beste metalbands van het afgelopen decennium en weet live altijd enorm te overtuigen. Ook vandaag doen ze dat weer, hoewel de show niet heel erg spectaculair te noemen is. Dat komt toch ook wederom doordat het geluid bij het hoofdpodium gewoon niet zo hard staat, waardoor er een bepaalde intensiteit ontbreekt. Toch worden de nummers weer met het gebruikelijke enthousiasme gebracht en weet de band het publiek als geen ander bij de set te betrekken. Voor het eerst in zo’n vijftien door ons bezochte Machine Head shows speelt de band geen ‘Davidian’, maar omdat de nummers van de afgelopen jaren zo goed zijn, wordt ie eigenlijk niet eens gemist.

De kwaliteitsmetal gaat nog even door in de tent, waar Lamb of God dan op het podium staat. Deze Amerikanen spelen al jaren een heerlijke mix tussen technische en agressieve metal, waar de brute stem van zanger Randy Blythe nog eens over heen gaat. Vandaag is de band in bloedvorm en worden ook de nieuwe nummers van het dit jaar verschenen Resolution beukend de zaal ingegooid. Ook oude klassiekers als Laid to Rest en Hourglass klinken geweldig en het is jammer dat de band niet langer door kan spelen. Nu maar hopen dat er nog een clubtour gaat komen! Een van de hoogtepunten van de dag.

Bij afsluiter Slayer geldt eigenlijk hetzelfde verhaal als bij Anthrax. De nummers worden goed gespeeld, de historische waarde van de band is enorm natuurlijk, maar het beklijft allemaal niet heel erg. Na een dag lang veel goede bands te hebben gezien en honderdduizend halve liters te hebben gedronken, brengt Slayer de ultieme achtergrondmuziek om eens even rustig de dag door te nemen met onze metgezellen. Conclusie: het was een mooie dag! Laten we hopen dat FortaRock voorlopig blijft bestaan, dan hebben we er een mooi jaarlijks metalfestival bij.

Tekst door Niels Tubbing