Jimmy Alter

Eind mei was het tijd voor een avond blackmetal in de Utrechtse Tivoli. Ondanks de toch redelijk grote naam van hoofdact Wolves in the Throne Room vond de avond toch plaats in de kleinere dependance van Tivoli de Helling. Dit kwam eigenlijk wel goed uit, want nu was de zaal precies vol genoeg voor een mooie ambiance.

De avond wordt geopend door het Nederlands/Belgische Dodenkrocht, dat alweer sinds 2004 aan de weg timmert en afgelopen jaar hun eerste album heeft uitgebracht. Dodenkrocht speelt grotendeels blackmetal oude stijl, wat neerkomt op een hang naar het Scandinavische, en dan vooral naar het Noordse. De eerlijkheid gebied ons te zeggen dat het deze avond niet bijster interessant is wat deze band allemaal laat horen. Veel zaken zijn net iets te gedateerd (de riffs, het uiterlijk vertoon, de quasi-ongeïnteresseerdheid) en muzikaal weet de band te weinig te overtuigen. Dit komt voornamelijk door de onsamenhangende overgangen tussen rustig en hard, waardoor de nummers erg rommelig zijn. Tijdens de harde en volle stukken komt Dodenkrocht nog het meeste tot zijn recht, wellicht kunnen ze zich daar wat meer op richten.

Dan Wolves in the Throne Room. Deze Amerikanen maken ook blackmetal, maar van een andere soort dan de Europese variant. Met nummers die met regelmaat de vijftien minuten passeren en de afwisseling met ingetogen nummers doet WITTR eerder denken aan een vorm van stoner-blackmetal. Ook vanavond in de Tivoli komt de muziek zo over. De lichten in de zaal worden gedimd en op het podium worden een aantal olielampen geplaatst, waardoor er een intieme sfeer ontstaat in de zaal. Misschien niet iets dat direct met blackmetal wordt geassocieerd, maar dit toont gelijk aan de WITTR een a-typische band in het genre is.

De gebroeders Weaver (de kernleden) worden tijdens deze tour vergezeld door een extra gitarist, waardoor de muziek nog wat meer volheid krijgt. Deze volheid is gelijk het sterkste wapen tijdens deze live-set. Tijdens de (zeer lange) momenten waarop de hele band losgaat, kun je als luisteraar opgaan in een soort meditatieve trance, waardoor de muziek bijna iets spiritueels krijgt. Dit past ook goed bij de levensinstelling van de heren Weaver, die hun muziek ook als een soort meditatie zien.

Ook op de rustige momenten weet de band de aandacht van het publiek goed vast te houden en er wordt zelfs redelijk wat nieuw materiaal gespeeld. Dit geeft hoop voor de toekomst, want de heren hebben vorig jaar aangegeven niet veel mee te gaan touren. Wellicht dat de positieve ervaringen van deze tour hen hebben overtuigd toch maar weer een keer langs te komen. Laten we het hopen, want Wolves in the Throne Room is een fantastische live-ervaring.

Tekst door Niels Tubbing