Jimmy Alter

Eens in de paar maanden staat de kleine zaal van Patronaat in het teken van herrie van Nederlandse bodem. Maar vanavond betreden er naast de drie Nederlandse bands ook nog eens twee tourende bands uit Amerika het podium. Deze XL versie van Heavy uit Haarlem heeft uiteindelijk dan ook een zeer gevarieerde lineup. Iets dat zowel positief als negatief kan uitpakken. Jimmy was erbij voor een verslag met foto’s!

Opener van de avond is de metalcore/sludgeband Windmill. De band is nog vrij jong, maar de leden hebben al redelijk wat ervaring opgebouwd met andere bands uit de regio. Als opwarmer van de avond is het altijd lastig om het publiek mee te krijgen en het handje vol mensen dat al aanwezig is, komt dan ook niet veel verder dan een beetje op de plaats mee te knikken. Muzikaal gezien mag de band nog wel iets meer variatie in de nummers gooien. Over de hele set wordt een redelijke mix gegeven van metalcore en sludge, maar bij het laatste kunnen wordt er een duidelijke keuze gemaakt. De zanger pakt er zelf ook een gitaar bij en met een minutenlange slepende, donkere sludge track wordt de set afgesloten.

Voor wie al een tijdje meedraait in de metalscene, zal Magnacult geen onbekende zijn. En ook in de hardcore is de band bekend, aangezien bassist Spit tot halverwege vorig jaar ook de bas hanteerde bij My City Burning. Het was een paar jaar stil rond Magnacult, maar vanavond geeft de band het startsignaal dat ze weer helemaal terug zijn. Het lijkt er alleen op dat de fans dat even zijn vergeten vanavond. Het is helaas nog steeds vrij rustig in de zaal, maar dat mag de pret van de band niet drukken. Zanger Sebastiaan weet uiteindelijk een deel van het publiek dan ook mee te krijgen en vooral drummer weet zich in de kijker te spelen. Alsof het niets is gaat hij als een gek tekeer op zijn kit en varieert snel en simpel met ritmes alsof het niets is. Hopelijk zijn de volgende shows voor de band iets drukker en misschien helpt het ook voor ze als de lineup minder uiteen loopt.

Als derde mag Haarlems eigen deathmetaltrots I Chaos aantreden. De naam zal misschien niet bij iedereen een belletje doen rinkelen, maar de leden hebben al zo’n onwijze backpack aan ervaring bij zich van eerdere bands, dan het debuutalbum van de heren insloeg als een bom in de metalwereld. Interessant gegeven is ook dat drummer Koen ook de vaste drummer is van niemand minder als dj Armin van Buuren. Muzikaal gezien is I Chaos toch wel de vreemde eend in de bijt vanavond en langzaam druipen enkele bezoekers dan ook af om in de foyer te gaan hangen. Voor de liefhebber is de deathmetal van de heren perfect uitgevoerd, maar het is wel echt een genre waar je van moet houden.

Dan is het tijd voor de tourende bands van vanavond. Als eerste treedt het Engelse Feed The Rhino aan, een band die in de UK een grote naam is in de undergroundscene. Vanaf het moment dat de band het podium op komt, is het meteen raak op het podium. Hier staat een band! De hele band springt in het rond en laat duidelijk merken dat ze er zijn. Het contrast met de vorige bands qua podiumpresentatie is vrij groot en de band krijgt al snel het publiek mee. Met hun rauwe rockende hardcorepunk weten ze iedereen wel weer in de zaal te krijgen, al komt deze vanavond helaas niet vol. De band laat in ieder geval wel een goeie indruk achter bij iedereen en na de show weet menigeen de weg naar de merchtafel te vinden.

Headliner van vanavond is This Is Hell, een welbekende naam binnen de hardcore. Toch is de band nooit tot de echt hoge regionen doorgebroken. Wellicht komt dit doordat de band een licht afwijkende sound heeft. Ze schuren namelijk heel dicht tegen thrashmetal aan. Aan de liveshow van de vier leden zal het in ieder geval niet liggen. Ze knallen er goed op en hebben er duidelijk zin in. Ook al ken ik geen een nummer van ze, de muziek is onwijs aanstekelijk en krijgen zelf mij na een tijdje zo ver om een dansje te wagen. En dat zegt heel veel!

Halverwege wordt er vanuit de zaal natuurlijk “Slayer” geroepen en de band reageert direct door ook een nummer van Slayer te spelen. Je zou bijna denken dat ze wel gewend zijn aan publiek dat het roept. Uiteindelijk weet de band van geen ophouden en nadat alles van de setlist gespeeld is, worden er nog een aantal nummers uit de losse mouw geschud. Als afsluiter wordt er nog een metallegende gecoverd en ditmaal is het Metallica. Met “Enter Sandman” kan het niet meer kapot en dit is dan ook een mooie afsluiter van de avond. Een avond die helaas wat tegenviel wat betreft bezoekers, maar toch wel weer erg gezellig was.