Jimmy Alter

Vorige week speelde Mini Mansions in de kleine zaal van Paradiso. De naam komt de meesten van ons nog niet al te bekend voor, maar de band heeft als zanger een van de leden van Queens of the Stone Age. Reden voor Jimmy Alter dus om eens te gaan kijken of we hier te maken hebben met dezelfde harde, rockende sound.

In het voorprogramma van Mini Mansions speelt Joey Retro and the Mutations. De band is nogal rommelig bezig en met lange, instrumentale stukken weet de band niet echt een sfeer neer te zetten. De muziek is erg laidback en heeft op de momenten dat we hopen dat er wat gebeukt wordt geen muzikanten die sterk genoeg zijn om dit waar te maken. Het optreden is kort, maar had zeker niet langer hoeven duren.

De kleine zaal bovenin Paradiso is inmiddels redelijk gevuld. We spraken voor de show even met Mini Mansions en vroegen hen onder andere of ze hun show van vorig jaar in Bitterzoet nog kunnen overtreffen. De band betwijfelt dit zelf ook en geeft aan geen hoge verwachtingen te koesteren, aangezien het dan enkel mee kan vallen. Niet echt een overtuigende insteek van de band die het zelf moet gaan waarmaken…

Echter is het zeker niet de band die steken laat vallen. Het enige punt waarop wij vinden dat de show het niet heeft gehaald bij het eerste optreden van de mannen in Nederland, komt door de locatie. Paradiso is mooi, maar (vooral de kleine zaal) heeft de sfeer van een schoenendoos. De bijzondere muziek van Mini Mansions is heel moeilijk in te delen in een categorie, wat eigenlijk meteen laat zien hoe goed deze band is. Ze zijn zelf erg bescheiden, maar weten met zijn drietjes als geen ander een zaaltje vol mensen op haar kop te zetten. De cover ‘Heart of Glass’ van Blondie is een van de vroege hoogtepunten van de show.

De zanger speelt (overigens de hele show) ook staand de drums, en dit doet hij met een gedrevenheid die we enkel terugzien in levende legendes als Dave Grohl. Het stemgeluid van zanger Michael Shuman en de vocals van toetsenist Tyler Parkford zijn niet heel erg zuiver, maar passen wel perfect bij elkaar en bij de muziek van Mini Mansions. Een hele mooie en interessante manier om imperfecties van beide stemmen samen te laten komen in een prachtig geluid.

De rest van de show is alles wat je van een goede band kunt verwachten. Het is soms rustig, soms bombastisch. Soms keihard rockend, soms rustgevend. Er zijn momenten waarbij de muziek zo perfect aansluit op de sfeer, dat menig bezoeker high had kunnen worden zonder dat er ook maar een milligram aan te pas hoefde te komen. Stonerrock? Ja. Net zoals Qeens of the Stone Age? Absoluut niet. Goed, we kunnen een minpuntje bedenken aan Mini Mansions. De shows zijn veel te kort!

Het enige wat erop zit is de band eens op te zoeken en je te laten overdonderen door deze drie muzikale genieën. En een kaartje te kopen voor de volgende show, want als er een band het waard is om naartoe te gaan, is het deze.

Tekst & Foto’s door Eva Bakker