Jimmy Alter

De Canadese band Silverstein stond afgelopen zondag in de oude zaal van de Melkweg. Inmiddels voor hun al de zesde maal dat ze hier mochten spelen. Jimmy Alter mocht voor het concert zanger Shane Told interviewen.

Hoe bevalt Amsterdam tot nog toe?
Goed, het is een mooie dag vandaag. We zitten hier nu buiten, maar ik kan me geen vorige keer herinneren dat het niet regende. Dus het leuk om weer eens de zon te zien. Er hangt een goede sfeer hier!

Hoe is de band ontstaan?
Het is alweer even geleden. In 2000 is de band opgericht. In eerste instantie eigenlijk alleen als side-project, om iets anders te doen dat niemand toentertijd deed. Ik kende Josh van een andere band en zijn we dus samen gaan spelen. Maar het is leuk dat je dit vraagt, want onze gitarist die eerst bij ons in de band zat, Richard, is vandaag ook hier aanwezig. Hij woont namelijk in Kopenhagen en had besloten om dit weekend met ons door te brengen.

Maar het komt erop neer, dat we toen deze band hebben opgestart en we het eigenlijk niet echt heel serieus namen. Dat we iets van een half jaartje samen zouden spelen. Dus het is wel gek dat we hier nu zijn en ik tegen jou zit te praten.

Je had het erover dat deze band als side-project bedoeld was. Wat deed je toen primair?
Ik zat al van jongs af aan in een punkband totdat ik 19 jaar was en met Silverstein verder ging. Josh zat toendertijds in een ska-band en de anderen zaten ook weer in andere bands.

Wanneer kwam eigenlijk de echte doorbraak?
Toen we onze tweede EP hadden opgenomen genaamd ‘When The Shadows Beam’, kregen we lokaal wat naamsbekendheid. Mensen luisterden steeds meer naar onze muziek. Toen besloten we om eens langs wat labels te gaan en Victory Records wilde ons graag hebben! Toen we bij hen terecht kwamen konden we ook gaan touren en dat heeft voor ons veel deuren geopend.

In 2010 zijn jullie bij Victory Records weggegaan. Waarom hebben jullie een overstap gemaakt?
Het was tijd voor verandering. Hopeless Records past beter bij ons qua karakter. Onze idiologie over muziek en muziekbranche kwam toch meer overeen met datgeen van Hopeless. Dus we besloten daar naartoe te gaan.

Heeft dat ook veranderingen gebracht voor jullie als band?
We kunnen wel meer dingen doen. Het is slechts een jaar geleden, maar we hebben wel al 2 albums kunnen releasen, nog een EP en een 7”. We kunnen dus gewoon veel meer doen op muziekgebied.

Wat waren tot nog toe de reacties van de pers en de fans over jullie nieuwe album ‘Rescue’?
Goed! De plaat is nu iets van een jaar uit, maar mensen luisteren er nog steeds naar. Meestal als je een album uitbrengt zeggen mensen iets als ‘Oh ja, het is erg goed’, maar twee maanden later komen die mensen daar toch weer op terug. Maar deze heeft de kracht om echt in de aandacht te blijven.

Wat hebben jullie met dit album anders gedaan dan jullie vorige albums?
We hebben het schrijven ervan over een langere periode verspreid. Toen we namelijk weggingen bij Victory, wisten we nog niet naar welk label we zouden gaan. We zijn wat tracks gaan schrijven om het aan labels te kunnen laten horen. We hebben ook rustig de tijd genomen om het album op te nemen. Dus we hadden hier en daar wat tracks geschreven, nog wat shows gedaan, nog eens goed gekeken naar wat we al geschreven hadden en nog wat dingen aangepast. Bij onze vorige albums hebben we echt een bepaalde tijd genomen om het hele album te maken en direct te releasen.

Waar hebben jullie inspiratie vandaan gehaald?
Van veel dingen. Aangezien we veel tijd genomen hadden voor het album, was het niet een snapshot van m’n leven op dat moment, maar meer een snapshot van m’n leven in dat jaar. Er zitten songs tussen over de liefde, maar ook over het tegenovergestelde van liefde. Het is heel divers op die manier geworden. ‘A Shipwreck In The Sand’ is een conceptalbum over één ding, terwijl ‘Rescue’ uit 12 verschillende concepten bestaat.

Waarom hebben jullie de EP ‘Short Songs’ gevuld met tracks van max 90 seconden?
We waren dus bezig met de 7” plaat, daarop wilden we een track zetten en nog 2 covers. Maar op zo’n plaat passen maar 4 minuten aan audio. We wilden wel graag meerdere covers erop hebben, maar ze moesten dan wel kort zijn. Dus we deden 4 korte covers, wat we erg leuk vonden om te doen! Toen dachten we erover na om zelf wat korte nummers te schrijven om te zien hoe dat gaat. Dat ging prima, en zo hebben we dus een mini-album uitgebracht met 11 nummers van ons en nog 11 covers.

Wat kunnen we van de show vanavond verwachten?
Ik denk dat het wel te gek gaat worden. Het is wel raar, want hier in Amsterdam hebben bezoekers nogal de status om rustig naar een concert te kijken. Om niet in de moshpit te gaan om elkaar te beuken, maar gewoon te kijken. Maar dat is helemaal niet erg, want dan luisteren mensen wel beter. Zo kijk ik ook gewoon naar een show.

Waar gaan jullie nog verder naartoe voor de Rescue tour?
We gaan naar België, vervolgens naar Parijs, Spanje en tot slot nog naar een festival in Duitsland. Dan gaan we een tijdje naar huis totdat we weer verder gaan naar Australië, China, Hong Kong, Nieuw-Zeeland, Japan. Te gekke plaatsen, dus dat is wel cool!

Wat zijn verder jullie toekomstplannen?
We gaan aan de slag met een nieuw album, dat zal volgend jaar uitkomen. Dan komen we weer terug naar Europa. We gaan nog op muziekgebied wat toffe dingen doen, zo brengen we nog een nieuwe videoclip uit voor Forget Your Heart. En hopelijk komen er nog meer video’s bij!

Tekst door Thom Puiman