Jimmy Alter

De Engelse singer/songwriter Greg Holden is een ‘Englishman living in New York’. Na een tijd geprobeerd te hebben door te breken in Londen besloot Greg Holden een paar jaar geleden naar New York te vertrekken om daar zijn dromen waar te maken. Zijn grote succes kwam pas echt toen hij in december 2011 het nummer ‘The Lost Boy’ zong in het Glazen Huis samen met 3FM DJ Eric Corton. Holden’s ster steeg snel in Nederland, zijn optredens in Nederland waren in ‘no time’ uitverkocht. Zijn nieuwe CD ‘I Don’t Believe You’ is net uitgekomen en gewapend met zijn nieuwe nummers tourt hij de aankomende tijd in Engeland, Duitsland en Nederland. Jimmy Alter had een interview met deze innemende, getalenteerde, singer/songwriter in Bitterzoet te Amsterdam.

Wanneer besloot je muzikant te worden?
Het was een manier om weg te komen uit mijn oude leven. Ik woonde in een klein dorp in Noord-Engeland, had eigenlijk geen vrienden op school en ook geen doel in mijn leven. Een vriend van me kocht een CD van Bob Dylan. Ik was zestien en had echt iets van ‘shit’ ik moet  muziek gaan maken. Waarom Bob Dylan weet ik eigenlijk niet, maar voor mij was hij het ‘ticket’ uit mijn dorp. Dat was het moment waarop ik dacht, ik moet een gitaar kopen en leren spelen.

Wie is je inspiratiebron?
Bob Dylan, maar ik had ook veel andere artiesten die mij inspireerden, zoals Green Day, één van mijn favoriete bands. Mijn favoriete band nu is ‘The Bronx’, een punkband uit Los Angeles. Ze touren nu rond als een ‘mariachi band’.

Ben je begonnen in een band?
Ja, ik ging in een punkband spelen, natuurlijk vanwege Green Day. Vier jaar lang heb ik bij wijze van spreken maar drie akkoorden gespeeld. Daarna ben ik akoestische nummers gaan schrijven. Na in een metal band te hebben gespeeld, daarna in een indie-band besloot ik uiteindelijk zo’n vier jaar geleden om alleen verder te gaan.

Hoe ben je uiteindelijk in New York terecht gekomen?
Nadat ik ongeveer anderhalf jaar solo heb gespeeld in Londen ben ik naar New York verhuisd. Toen ik jong was las ik verhalen en biografieën over Bob Dylan. Hoe het er in de jaren zestig in New York aan toe ging over de grote ommekeer daar op muzikaal gebied. Hierdoor wist ik dat ik in New York wilde wonen.

Had je gelijk succes in New York?
In Brooklyn kende ik de Rockwood Music Hall. Daar gaf ik één van mijn eerste optredens. Mijn allereerste optreden was in The Living Room vlakbij Rockwood. Mijn manager David stelde me voor aan de mensen van Rockwood. Het is een hele sterke ‘community’ van mensen die houden van akoestische optredens en artiesten. Ik wilde deel gaan uitmaken van die ‘scene’ en verhuisde daarom naar Brooklyn.

Je hebt net een nieuwe CD uitgebracht, ‘I Don’t Believe You’, kun je daar iets meer over vertellen?
Ik had veel nummers geschreven die ik ontzettend graag wilde opnemen, maar wist niet goed waar ik het geld vandaan moest halen, ik was helemaal blut. Veel van mijn vrienden hebben gebruik gemaakt van de ‘Kickstarter’ campagne. Hierbij kunnen mensen geld storten zodat je een album kunt opnemen. Eerst voelde ik hier helemaal niets voor, maar toen meer mensen er gebruik van gingen maken dacht ik waarom ook niet. Het handige van de ‘Kickstarter’ campagne is dat je direct geld hebt. Op deze manier heb je veel vrijheid om te beslissen welke nummers op je album komen. In een maand tijd had ik $30.000 opgehaald en een maand later had ik mijn album met één van mijn lievelingsproducers Tony Berg opgenomen in Los Angeles.

Heb jij zelf voor Tony Berg als producer gekozen?
Ik denk dat we elkaar gekozen hebben. Ik moest zijn medewerking echt verdienen.

Wat is je favoriete nummer op deze CD?
Moeilijk te zeggen, ik vind alle nummers natuurlijk mooi. Maar ik denk dat ik dan toch kies voor ‘The American Dream’, dit nummer betekent veel voor mij.

Heb je alle nummers van je CD zelf geschreven?
Nee, vier nummers heb ik met vrienden geschreven, de rest zelf.

Je zit nu niet bij een platenlabel?
Nee, op dit moment niet. Dat was echt mijn beslissing, ik wacht tot het juiste label voorbij komt. Als je jong bent droom je alleen maar van een platenlabel, maar een contract kan je leven ook beperken. Ik ben nu op een punt dat ik net mijn flathuur kan betalen. Als het juiste label komt dan ga ik absoluut met ze in zee, maar ik ga niet zomaar tekenen om alleen maar een record deal te hebben.

Hoe was het om met Ingrid Michaelson door Amerika te touren?
Het was mijn eerste tour en een geweldige ervaring. In Engeland had ik misschien drie optredens achter elkaar gedaan, nu deed ik 28 shows en stond in mijn eentje in het voorprogramma voor duizend tot vijftienhonderd mensen. Ik ben hele goede vrienden met Ingrid en de band geworden.

In Nederland is het allemaal begonnen met je optreden in het Glazen Huis bij Serious Request van 3FM.
In de herfst van 2011 las ik het boek ‘What Is the What’ van Dave Eggers. Het greep me zo aan dat ik het nummer ‘The Lost Boy’ schreef. Ik besloot Eric Corton het nummer te mailen, letterlijk  twee of drie dagen voordat Serious Request begon. Ik had Eric Corton al een paar keer over de e-mail gesproken voordat ik hem uiteindelijk het nummer stuurde. Het was echt zo’n moment dat je op het juiste moment op de juiste plaats bent.

Hoe was het om voor zoveel mensen op te treden in Leiden?
Geweldig, ongelooflijk gaaf om voor zoveel publiek op te treden. Het nummer was toen pas een week oud, ik had de tekst op een monitor voor me zodat ik nog kon lezen wat ik had geschreven. Ik wist totaal niet wat ik aan het doen was.

Je noemde Eric Corton al even, heb je al in zijn ‘Cortonville’ gespeeld?
Ja, afgelopen week heb ik daar gespeeld. Het is een hele mooie studio met een prachtige geschiedenis. Er waren zo’n tachtig mensen daar, die allemaal lid zijn van ‘Cortonville’. Iedereen was heel aardig tegen mij en de band.

Je bent net gestart met een twee maanden durende tour, hoe is dat?
Ik speel eerst een headline tour en aan het einde van de tour ga ik openen voor een Duitse muzikant, Johannes Strate. Johannes is een goede vriend van mij, dat wordt te gek. Maar eerst heb ik met mijn band een aantal optredens in Nederland. Daarna door naar Engeland en dan ga ik in mijn eentje openen voor Johannes Strate in mei.

Je speelt toch ook op Dauwpop in mei?
Ja, super gaaf, ik ben erg benieuwd hoe dat is!

Vind je het moeilijk om een lange periode van huis te zijn?
Dat vertel ik je wel als de twee maanden om zijn. Ik mis Brooklyn, maar het is goed om te weten dat het er nog is als ik weer terugkom.

Je album ‘I Don’t Believe You’ is net uitgekomen, je hebt ook een akoestische versie uitgebracht, waarom?
De eerste keer dat ik een beetje populair werd was via YouTube met ‘The Not My Living Room Series’ video’s. Dat was alleen mijn persoontje met een akoestische gitaar. Maar toen mijn album ‘I Don’t Believe You’ uitkwam waren er veel mensen die zeiden dat het niet hetzelfde klonk als met de akoestische gitaar. Dus besloot ik uiteindelijk dat het toch wel een heel leuk project was om een akoestische versie van het album te maken.

Waarom ben je begonnen met ‘The Not My Living Room Series’?
Toen ik solo artiest werd wilde ik graag bekend worden. Ik nam een nummer op mijn telefoon op en stuurde het aan een vriend die via YouTube werkt als blogger en komiek. Hij blogde het nummer en vertelde mensen dat ze naar mijn muziek moesten gaan luisteren. Het was een kleine ‘spark’, die ik echt nodig had. Ik wilde dat mensen weer zouden terugkomen om naar mijn muziek te luisteren en bedacht uiteindelijk deze filmpjes.

Je muziek wordt ook gebruikt in series.
Ja, in ‘Grey’s Anatomy’ en ‘Private Practice’ is mijn muziek te horen. In de film ‘This Means War’ werd wel op het einde van de film verwezen naar mijn muziek, maar helaas kon je het niet horen in de film.

Hoe zou je het beste je muziek kunnen omschrijven?
Het is lastig om mijn muziek in een hokje te plaatsen, maar als ik het zou moeten benoemen zou ik folk zeggen.

Hoe krijg je inspiratie om nummers te schrijven?
Ik moet in een bepaalde stemming zijn. Als ik me een beetje verdrietig voel dan weet ik dat de inspiratie opkomt. Meestal neem ik dan een drankje in een bar en ga gedichten schrijven of  gewoon zinnen. Het is een beetje als overgeven, je weet nooit wanneer het opkomt. Soms vaak en anders niet.

Heb je nog toekomstdromen?
Ik wilde deze CD een kans geven. Het was een beetje een anticlimax om klaar te zijn terwijl ik al mijn geld had besteed aan het maken van deze CD. Nu wil ik de CD gaan promoten. Het succes in Holland is geweldig. Ik kan gaan touren en mensen mijn muziek laten horen. De zalen zullen elk jaar groter worden, daar kijk ik erg naar uit. Voor het eerst krijg ik erkenning en dat is een geweldig gevoel.

De CD ‘I Don’t Believe You’ ligt nu in de winkel en is onder andere te verkrijgen via Bol.com en de site van Greg Holden. Greg Holden is op dit moment aan het touren door Europa. Voordat hij weer naar ‘The Big Apple’ vertrekt is Greg te bewonderen op 17 mei op Dauwpop. Er zijn nog kaarten te verkrijgen!

Interview door Larissa Lambooij