Jimmy Alter

Sinds het uitbrengen van Dualism vorig jaar kan Textures geen moment stilzitten. De Nederlandse progmetalband ging op tour door Europa, en zijn nu opnieuw toe aan een Europese tour. Een paar uur voor de show in 013 begint, blijkt het concert uitverkocht te zijn geraakt. Dat is nog eens een mooie terugkomst in het land! Samen met het Engelse Sylosis staat er een stevige portie moeilijke metal op het programma van de Shedding The Anger Tour.

Het viertal van Sylosis begint al om zes uur, maar de zaal staat wel afgeladen. Dit is bandsupport ten top. Ondanks dat de band zelf weinig energie uitstraalt, schieten de vuisten van het publiek omhoog bij elke ‘hey!’ die ze op een nummer roepen. Nummers als Altered States Of Consciousness en Empyreal worden gewoon netjes gespeeld, maar de zang van Josh Middleton wordt vaak overstemd. Bovendien beweegt de band maar weinig, waardoor het wat suf overkomt, hoe goed doordacht de nummers ook zijn geschreven. Toch worden de Engelsen goed ontvangen door het publiek en krijgen ze veel applaus aan het einde van hun set.

Na een wat lang introdeuntje (dat ook in de on the road video’s van Textures zit) leiden toetsenist Uri Dijk, bassist Remco Tielemans en drummer Stef Broks Surreal State Of Enlightment in. Als Daniël de Jongh het podium opkomt, blijkt wel weer dat de nieuwe frontman zich helemaal thuisvoelt in Textures. Ook met oude nummers als Regenesis of Stream Of Consiousness heeft De Jongh geen moeite. Dit zijn ook wel nummers waarbij het publiek helemaal los gaat in de moshpit.

De dynamiek in de nummers van Textures is als bij geen andere band. Hoewel het nog wel te vergelijken valt met Meshuggah, onderscheidt Textures zich voornamelijk door het briljante drumwerk van Broks. Hoewel er kleine foutjes worden gemaakt speelt de band vanavond uitzonderlijk strak en worden de minieme missers vergeven en vergeten. “Hebben jullie ons optreden bij De Wereld Draait Door gezien?” vraagt De Jongh. “Dan weet je wat er nu volgt.” Ook het rustige Consonant Hemispheres weten ze vervolgens overtuigend te spelen.

Gitarist Bart Hennephof en bassist Remco Tielemans zorgen voor extra showelementen door enorm energiek over het kleine podium heen te bewegen, terwijl ze hun moeilijke partijen spelen. Als oudje Swandive wordt gespeeld gaat het helemaal los in de zaal. Toetsenist Uri Dijk springt tussen De Jongh en gitarist Jochem Jacobs door het publiek in om ook te moshen. Iets te laat komt hij terug het podium op, maar de band vangt het goed op.

Na een korte pauze komt Daniël de Jongh terug op. “Willen jullie nog een nummer?” Speciaal voor Tilburg worden het er drie in plaats van twee. Met Reaching Home, Singularity en Lament Of An Icarus spuugt de band nog even wat parels uit, om daarna de rest van de avond tussen het publiek door te brengen.

Tekst door Ian Schram