Jimmy Alter

Je hebt op Jimmy Alter al het eerste deel kunnen lezen over Speedfest, maar dat was nog lang niet alles. Naast de Heideroosjes, The Dwarves, Fireballs, The Brains, Gewapend Beton en Vanderbuyst stonden er namelijk nog genoeg bands om je hersencellen bij kapot te headbangen en blauwe plekken bij op te lopen. Lees snel verder voor het tweede deel van de zesde editie van Speedfest in het Klokgebouw in Eindhoven.

Er vallen altijd keuzes bij een groot festival, maar het Belgische Rise And Fall is zeker een band die moest worden bekeken. Het is misschien wel de hardste band van heel het festival en knalt op Speedfest dan ook hard uit de speakers. De zuiderburen zorgen voor uitstekend vermaak met hun onverbeterlijke, compromisloze  hardcore.

Reverend Horton Heat is ook zo’n act die je moet hebben gezien. De groep rondom Jim ’Reverend Horton’ Heath bestaat al 35 jaar en heeft flink wat albums op naam staan. Ze beginnen daarom maar gewoon met van elk album één nummer te spelen. In het publiek wordt er veel gedanst. Zeker wanneer Heath de band voorstelt en daarna Johnny Cash’s Folsom Prison Blues speelt, wordt er vrolijk meegezongen.

Het bejubelde The Sonics neemt even later de Wrecker Stage in. Er wordt alleen al geduwd om een plekje te bemachtigen dicht bij het podium. De protopunk van de heren is nog steeds populair. De wisseling van de wacht bij de reünie in 2008 heeft The Sonics goed gedaan, ze klinken als vanouds: hard, zuiver en energiek. De bekende cover van Louie Louie wordt ook nog gespeeld en door de hele zaal meegezongen. Al met al een goede show waar niets op aan te merken valt.

Het feestje van Peter Pan Speedrock is natuurlijk niets zonder een optreden van het Eindhovense trio zelf. En Peter Pan Speedrock op Speedfest is natuurlijk niet compleet zonder de aanwezigheid van Dikke Dennis. Alvorens de band gaat spelen, laat hij zijn relatief kleine achterwerk zien aan het publiek, waarna een groot applaus klinkt. Vervolgens verdwijnt hij naar de zijkant om het drietal te laten spelen. Dat doen de heren zonder probleem, de act staat als een huis.

Om de Heideroosjes te bedanken voor hun optreden en hun hele muziekcarrière, vraagt de band Marco Roelofs op het podium. De speedrock versie van I’m Not Deaf (I’m Just Ignoring You) past naadloos in de set en wordt hartelijk ontvangen door het publiek. Een ander hoogtepunt van de show is natuurlijk De Schoppenaas met Dikke Dennis. Als Peter Pan Speedrock aan het eind af wil lopen, duwt Dikke Dennis ze weer terug op het podium. “We mogen niet meer spelen, maar dat doen we lekker toch!” schreeuwt hij de zaal in. Het is en blijft hun feest natuurlijk.

Nog geen moment later is Monster Magnet aan de beurt op de Wrecker Stage. Echte fans kunnen de setlist helemaal opnoemen, want de band speelt hun album Dopes To Infinity van voor tot eind. Er is niet veel aan te merken op het optreden, Monster Magnet speelt de cd goed na. Het enige wat beter kan is de show zelf, het lijkt alsof ze op automatische piloot aan het spelen zijn en weinig op het publiek letten.

Na Monster Magnet is het wachten op de drie Canadezen van Danko Jones. Dat wachten duurt lang, ruim twintig minuten later dan gepland komen ze eindelijk het podium op. Het publiek is er niet heel erg blij mee, en staat bij de eerste paar nummers dan ook stil. De show die Danko Jones geeft, is bovendien niet altijd even positief. Oké, de band speelt alle hits, maar niet altijd strak. Hij praat voldoende in op het publiek, waardoor de show wel wat beter lijkt te worden. “Zijn jullie nog wakker? Het is na middernacht! Ik heb gehoord dat dit Eindhoven Rockcity is. Is dit Eindhoven Rockcity?” Een volmondig “Yeah!” galmt door het Klokgebouw.

Nummers als I Want You, First Date en Full Of Regret blijven – ondanks dat ze niet allemaal strak worden gespeeld – het wel goed doen bij het publiek, waardoor de avond toch een mooi einde krijgt. Om tien voor half twee stopt de band na Code Of The Road, bedankt Speedfest en de mannen van Peter Pan Speedrock en verlaat het podium. Geen toegift meer, maar lichten die aan gaan.

De duivelse editie van Speedfest is over, maar volgend jaar is het Lucky Number 7. Weet Speedfest zichzelf dan weer te overtreffen? We zullen het zien.

Tekst door Ian Schram
Foto’s door Rene Sebastian