Jimmy Alter

De zesde editie van Speedfest is een opsomming van hoogtepunten, wat al duidelijk was voordat het festival had plaatsgevonden. Zo ontving Peter Pan Speedrock hun miljoenste bezoeker en stonden er bands als The Sonics en The Reverend Horton Heat. De organisatie vond daarbij het cijfer 6 ook wel een reden voor een duivels feestje, en dus was het Klokgebouw was afgelopen zaterdag afgeladen met ruim vijfduizend bezoekers; nog een record voor het Eindhovense festival. Jimmy was erbij voor een uitgebreid verslag, lees hier deel 1!

De Nederlandse driemansformatie Black-Bone mag het festival openen op de Demolition Stage (het hoofdpodium), en er zijn grote verwachtingen. De band mag namelijk met een gemiddelde leeftijd van 17 ook nog openen voor Deep Purple. Ondanks dat er nog niet veel bezoekers zijn, weet Black-Bone goed te presteren en het publiek te overtuigen. Ze bewijzen weer eens dat er veel talent in ons eigen land is.

Een half uur later start het Duitse Nitrovolt hun motoren op de Wrecker Stage in de andere grote zaal van het Klokgebouw. Zanger ‘NitroTom’ is misschien niet te verstaan als hij praat, maar de muur van geluid die ze uitbrengen blaast menig bezoeker van zijn sokken. Bassist Louis lijkt op een bobblehead - hij headbangt maar heel licht – maar is wel verreweg het meest energieke bandlid.

Ook van Nederlandse bodem is Vanderbuyst, die de powerrock nog niet is ontgroeid. Het trio speelt strak, maar weet niet helemaal te overtuigen. Waar dat aan ligt, is moeilijk te zeggen. Het kan liggen aan het geluid dat redelijk zacht staat, maar misschien is het toch dat Vanderbuyst een beetje het buitenbeentje is op het festival qua muziekstijl. De band speelt namelijk ondanks hun professionele geluid wel een ’zachter’ soort muziek.

Een duidelijk voorbeeld van de hardere muziek speelt na Vanderbuyst op de Wrecker Stage: Gewapend Beton. Vrijwel aan het begin van hun set krijgt het viertal uit Amsterdam de eerste moshpit van de dag aan de gang. Nummers als Big Dumb Kids, King Of Fools en Alles In De Fik weten het publiek goed op te fokken.

Ondertussen beginnen The Brains op het kleine podium aan hun psychobilly set. De Canadezen spelen goed en het staat bomvol in de zaal. Het geluid van de contrabas staat wel enorm hard, waardoor de rest van de band niet altijd te horen is. “Zing mee!” schreeuwt zanger Rene De La Muerte op een gegeven moment. “We zijn niet voor niets helemaal uit Canada gekomen!” Gevolg is dat er inderdaad ook hard wordt meegezongen op More Brains. De band gaat wel erg vroegtijdig af, maar komt dan terug “omdat ze blijkbaar nog ruim de tijd hebben voor nog een nummer”.

Op het hoofdpodium staat inmiddels de volgende psychobilly groep, Fireballs. De Aussies zijn voor het eerst in Europa en zijn vastberaden de show op Speedfest gedenkwaardig te maken. Drummer en zanger Eddie Fury drumt altijd al staand, wat dus geen uitzondering is. Wat wel apart is, is dat hij ook gerust op de contrabas van Joe Phantom gaat drummen. Phantom berijdt ook nog zijn contrabas alsof het een paard is. Het hoogtepunt is echter het einde van het nummer Hellrider, waarna Phantom zijn contrabas bij de hals pakt en opeens tegen de grond kapot smijt.

The Dwarves weet daarna ook het publiek te shockeren, zover als dat kan. Tijdens het tweede nummer klimt zanger Blag Dahlia al over de hekken om te crowdsurfen. Al snel is het weer duidelijk waar The Dwarves om gaat: seks, drugs and rock ‘n roll (of in dit geval ook punkrock). De krachttermen vliegen namelijk al snel door de lucht. Nummers als Free Cocaine, The Dwarves Are Still The Best Band, Working Class Hole en We Only Came To Get High zorgen voor een spetterend en energiek optreden. Gitarist HeWhoCannotBeNamed heeft zich heel het optreden in kunnen houden, maar na afloop komt hij toch nog terug met alleen het bekende worstelmasker en duct tape om zijn edele delen.

Na een paar minuten begint de onemanshow van HeWhoCannotBeNamed te vervelen, dus is het tijd voor Neerlandsch bekendste punkband: De Heideroosjes. Als onderdeel van hun afscheidstour staan de Limburgers nog eenmalig op Speedfest. In vijftig minuten valt niet iedereen blij te maken door hun favoriete nummers te spelen, maar Marco Roelofs en companen doen zeer hun best. Van begin tot eind is het in de zaal in ieder geval een feestje. Al snel heeft Roelofs commentaar op “onze blonde provinciegenoot” met Val Maar Dood.

Tussendoor komt er ook wel wat punk voorbij met Lekker Belangrijk en Damclub Hooligan, maar het grote deel van de nummers vanavond is toch het hardere werk. Ik Wil Niks! en I’m Not Deaf (I’m Just Ignoring You) zijn hier goede voorbeelden van. Als Gitarist Frank Kleuskens van het podium in het publiek springt, juicht het publiek luid, maar ook Tering Tyfus Takketrut en afsluiter United Scum zorgen nog voor een grote chaos in de moshpit.

De helft van de dag is dan voorbij, tijd om wat te eten. Want een festival van elf uur kun je niet overleven zonder wat te bikken. In deel twee krijg je nog te lezen hoe het staat met Danko Jones, Monster Magnet, de legendarische Reverend Horton Heat en The Sonics en natuurlijk organisatoren van Speedfest Peter Pan Speedrock! Be sure to check it!

Tekst door Ian Schram
Foto’s door Rene Sebastian