Jimmy Alter

Ben L’Oncle Soul: iets meer dan een jaar geleden kende bijna niemand hem nog, tot hij doorbrak met zijn zeer goed in het gehoor liggende cover van Seven Nation Army. Sindsdien heeft hij al best wat optredens in Nederland achter de rug. Samen met zijn band staat hij garant voor een energieke liveshow vol entertainment, en hij heeft inmiddels wel bewezen dat hij méér is dan die man van die cover. Om deze soulvolle Fransman nog iets beter te leren kennen, spraken reporters Caroline en Esmée hem in een interview voorafgaande aan de show in het Patronaat!

Je naar jezelf vernoemde album Ben L’Oncle Soul is alweer een tijdje uit, dus om meteen maar met de deur in huis te vallen, ben je al bezig met een nieuw album?
Niet op dit moment, omdat we elke dag op het podium staan en touren. Ik kan beide dingen niet tegelijk doen, maar momenteel wacht ik op de break in december en op het eind van de tour, zodat ik dan in 2012 kan beginnen met het schrijven van het tweede album!

Door wat voor muziek ben je beïnvloed, alleen maar soul of ook andere muziek?
Ik ben sterk beïnvloed door de muziek uit de sixties en soul muziek. Mijn grote favoriet is Otis Redding, hij is als mijn vader. Verder ben ik beïnvloed door bijvoorbeeld Stevie Wonder, Ray Charles, Marvin Gay en artiesten van Motown en Atlantic records, want dat is echt mijn achtergrond.

Toch luisterde ik in mijn tienerjaren ook naar hiphop, gyphop, reggae, Bob Marley, Outkast, maar ook naar de nieuwe beweging van soulmuziek, met artiesten als Erika Badu, John Legend, en ga zo maar door. Ik ben beïnvloed door alle muziek waar ik naar luister, en ik luister naar erg veel soorten muziek! De precieze invloeden zijn niet de hele tijd hetzelfde, soms is het meer rap, dan weer meer hiphop, het hangt heel erg af van de vibe die een track met zich meebrengt.

Bij je concerten is er niet alleen muziek, maar ook een hoop entertainment en show. Denk je er veel over na om zo’n show voor te bereiden of gaat het meer spontaan?
Het punt is dat we misschien wel 300 concerten hadden dit jaar, dus geleidelijk aan veranderen we de arrangementen en proberen we de dansjes te verzinnen, de nummers in orde te brengen, en om voor entertainment te zorgen. Zoals het nu is ben ik tevreden over de show!

Je hebt oorspronkelijk Franstalige nummers, zoals Soulman en Petite Soeur (Little Sister), naar het Engels vertaald. Gaat de essentie van soul dan niet een beetje verloren?
Ik denk het wel ja. Dat is waarom ik die nummers op het podium in het Frans doe! Het is eigenlijk zo gegaan omdat het voor contact met de internationale media zorgde. “Soulman” en “Petite Soeur” waren de singles in Frankrijk, dan laten we het nummer in het Frans op de radio komen. Maar ze vertelden me dat het niet zo werkte, en dat het beter was om het in het Engels te doen. Soulman is een soort presentatie van mij, dus ik dacht als mensen willen weten wie ik ben en waar ik het over heb, is het misschien juist cool om de lyrics te vertalen. Maar uiteindelijk denk ik dat de echte soul inderdaad een beetje verloren is gegaan. Nu zing ik mijn nummers dus in het Frans, behalve de nummers die ik oorspronkelijk al in het Engels geschreven heb natuurlijk!

Niet alleen soulliefhebbers vinden je muziek leuk, maar ook mensen die eigenlijk van andere muziek houden. Wat is het geheim achter het toegankelijk maken van soulmuziek voor zo’n breed publiek?
Ik weet het niet, dat moet je aan hen vragen, haha! Wanneer ik er met mensen over praat merk ik dat soul muziek de enige muzieksoort waar mensen over eens zijn dat het goede muziek is. Zie bijvoorbeeld Ray Charles, een man van de soul, over hem zegt iedereen dat hij een geweldige artiest is. Of bijvoorbeeld Amy Winehouse. Zij plaatst iedereen helemaal in zijn eigen atmosfeer, feeling en vibe, en ja, ze is een beetje rock, maar toch soul. Ook over Lenny Kravitz kan ik meestal zeggen dat het een soulzanger is, maar hij speelt rock. Het zit allemaal net op die grens tussen rock en soul, en de persoon die het zingt bepaalt waar het naartoe gaat. Je krijgt de soul of je krijgt het niet!

Hoe bereid je je normaal gesproken voor op een show als deze?
We roken sigaretten en we luisteren naar veel soorten muziek: James Brown, Prince, Charles Bradley, Nina Simone, Aretha Franklin, noem maar op. Verder proberen we de repetitie voor de concerten nog even door te nemen, en iets nieuws voor de avond te verzinnen. Maar het is niet zo dat we ons helemaal tot op de puntjes voorbereiden, en dat vind ik iets goeds!

Tot slot, wat is nou hét verschil tussen een soul show en een rock show?
Ik weet het niet, maar ik denk dat beide soorten over dezelfde hoeveelheid energie beschikken. Een show is simpelweg een show. Wanneer je zegt dat het een concert is, is het alsof er geen entertainment is, en er alleen maar mensen muziek spelen zonder dat ze dansen. Wanneer je over een show spreekt: de Rolling Stones gaven de beste rockshow weg die ik ooit heb gezien, en precies hetzelfde geldt voor de soulshow van James Brown. Hij is een echte showman, en ik geef de voorkeur aan hem. Een rockshow en een soulshow zijn hetzelfde denk ik, alleen de muziek verschilt!

Interview door Esmée Vendel & Caroline Duits