Jimmy Alter

Woensdag 1 december was het aan Moss de beurt om af te reizen naar het hoge Noorden: Club Vera in Groningen. Internationale bands komen hier zelden helaas, en ook nationale bands stoppen steeds vaker met reizen ten hoogte van Zwolle, bang van de aardbol af te vallen. Gelukkig gold dit niet voor Moss, onze eigen trots!

Een gesprekje na afloop van het concert met de bassist leerde mij dat Moss zelfs graag naar de Vera komt, aangezien dit toch wel zijn favoriete podium van Nederland is: ‘Gewoon een gave zaal, geen gezeik met vrijwilligers, met gedegen materiaal op het podium.’ Gelukkig gold ook voor het voorprogramma dat ze niet bang waren de oversteek te maken. Met een sound die wel een beetje lijkt op die van Moss, lijkt Awkward I (spreek uit: Awkward Eye) een duidelijke keuze voor een voorprogramma. Misschien ook niet zo gek, aangezien ze op dezelfde gear (en zelfs gitaar) spelen als Moss zelf. Hoewel de sound een stuk minder bombastisch is dan het hoofdprogramma, slaagt Awkward I er na een wat zwak eerste nummer in het publiek langzaam met zich mee te krijgen. Rustige ballads worden goed afgewisseld met wat stevigere nummertjes en zorgen voor een zeer vermakelijk voorprogramma.

Met een korte ombouw tijd verschijnen achter op het podium een aantal witte strepen, die langzaam maar zeker uitgroeien tot de letters Moss, vergezelt met een achtergrondmuziekje dat voor de Mosskenners zeker bekend doet voorkomen: Sing Along, de albumafsluiter. Met redelijk simpele doch professionele visualisaties op de achtergrond, wat je niet verwacht van optreden van een semi-bekende Nederlandse band, zetten ze de eerste nummers in. Het hele album wordt gespeeld en ook twee nieuwe nummers worden ten gehore gebracht.

Het valt op dat Moss veel meer met hun nummers doet dan te horen is op het album ‘Never Be Scared/Don’t Be A Hero’. Velen om mij heen zijn het met mij eens dat de band live echt nog een niveautje hoger is dan op het album. En hoewel de vocalen op het album soms een tikje elektronisch over komen, is dit live top en klinkt de muziek nog stukken beter! Na elk nummer krijgt de band een nog groter applaus van de uitverkochte zaal. Opvallend is wel dat weinig mensen de teksten blijken te kennen (blijkbaar is Moss’ fanschare nog niet erg groot), maar wel erg veel genietende gezichten.

Het applaus na Moss’ laatste nummer is niet te stoppen en dat zorgde er zelf voor dat ze terugkwamen voor een toegift. En wát voor één: een nieuw, extreem lang nummer met fantastische instrumentale stukken, waarbij de bandleden op grote trommels achter op het podium stonden te rammen, werden afgewisseld door harmonieën van vier elkaar perfect aanvulllende gitaren en meerstemmig zang. Al hoor ik van sommige mensen dat ze de instrumentale stukken in het concert soms wat te lang vinden (zelf geen last van gehad), is verder het enige minpuntje aan dit optreden dat het nog wel iets langer had kunnen duren. Fan of totale onbekende voor de muziek, Jan en alleman wordt binnen seconden meegesleept met de krachtige melodiën die de stijl van Moss kenmerken. Met een enorm applaus namen de bandleden afscheid van het publiek, om binnen een paar minuten voldaan weer de zaal in te lopen.

Tekst door Marc Smellink