Jimmy Alter

Het jaarlijkse feest in Biddinghuizen is helaas alweer afgelopen! Niet getreurd, Jimmy Alter stuurde reporter René naar Lowlands toe om verslag te doen voor de thuisblijvers en voor de mensen die alweer heimwee hebben naar deze geslaagde editie. In 3 verslagen zal hij elke dag vertellen wat hij heeft gezien en meegemaakt, startende hieronder natuurlijk, met het eerste verslag!

Waar Pukkelpop de eerste camping dag wat pech had met regen in de middag, kreeg het Lowlands publiek een lekker zonnetje om de tent mee op te zetten. De camping stroomt op donderdag al snel goed vol en zoals bij elke editie van Lowlands, is het ook de eerste avond weer goed feest in de 24uurs tent. Voor de meeste Lowlanders zal het in ieder geval een korte nacht zijn geweest tot de eerste festivaldag.

De vrijdag van Lowlands is aangebroken en waar het de vorige keren grote drukte was voor de ingang, heeft de organisatie er goed aan gedaan om de poorten van het terrein eerder open te maken. Tegen de tijd dat de eerste twee bands Triggerfinger en Guitars Eat Cymbals moeten beginnen, is er al veel publiek aanwezig. De Belgische vrienden van Triggerfinger weten het festival in ieder geval heerlijk te openen met scheurende gitaren en een super driemans show. Met een volle Alpha krijgen ze het publiek al direct goed mee.

Triggerfinger, opener van Lowlands 2010:

Voor het einde van de show van Triggerfinger start in de Grolsch Band of Skulls waar het ook goed druk is. Net als Triggerfinger met maar drie bandleden aanwezig op het podium, maar dat wil niet zeggen dat de muur van geluid er minder door wordt.

Helaas breekt dan al het moeilijkste moment aan van festivals; keuzes maken welke bands je wel of niet gaat zien. De Opposites werden het helaas niet, want Chase & Status stonden namelijk in de Bravo klaar om de eerste Drum ‘n Bass klanken over Lowlands heen te knallen. En of dat lukte! Met hun bekendere nummers als ‘Pieces’ en ‘End Credits’ wisten ze de Bravo al vroeg in de middag aan het dansen te krijgen.

Chase & Status:

Kort daarop volgend speelt OK Go in een overvolle India. De band die zijn naam en faam grotendeels hebben gekregen door hun briljante videoclips weet het publiek goed te vermaken. Toch is er veel wisseling van publiek, want de in- en uitloop is vrij groot bij deze band.

De Ting Tings staan vervolgens klaar in de Alpha om met hun relatief simpele maar vooral catchy nummers het publiek te veroveren. Als ze opkomen laten ze zien dat ze met twee man toch een hele volle sound kunnen neerleggen. Waar drummer / zanger op zijn piano ‘We Walk’ instart en dit langzaam opvult om er drums en daarna nog eens gitaar op te leggen, weet zangeres Katie White het muzikale feest compleet te maken. Vocaal lijkt ze er in ieder geval ook op vooruit te zijn gegaan, sinds de laatste keer dat de band in Nederland was.

Ting Tings:

In een volle Grolsch begint wat later Jónsi, beter bekend als de zanger van Sigur Rós. Met zijn betoverende nummers weet hij het publiek in de Grolsch volledig te grijpen. Nog half zwevend door zijn muziek banen we ons weer een weg terug richting de Alpha waar de jonge bandleden van The Kooks klaar staan. Met hun vele hits weten ze de Alpha luid mee te laten zingen en vooral mee te laten swingen.

Het grootste deel van het publiek blijft na de show dan ook hangen voor de afsluitende band van die avond in de Alpha: Blink 182. Voor het grootste deel van bezoekers is dit puur jeugd sentiment. Als het podium doek valt, wordt dan ook hard gejoeld en knalt de band erin met ‘Dumpweed’. Bekende hits als ‘What’s My Age Again’ en ‘All The Small Things’ komen natuurlijk voorbij en ze vergeten zelfs hun enige gevoelige plaat ‘Stay Together For The Kids’ niet.

Blink 182:

Hoewel ze hun best doen, zijn er toch veel bezoekers flink teleurgesteld. Ze spelen hun, toch al niet al te moeilijke nummers, niet heel goed en wellicht is de druppel wel dat ze tussen hun nummers door onwijs veel slechte grappen proberen te maken. Waarschijnlijk hebben ze de humor knop vergeten om te zetten van Amerikaanse collegehumor naar Europese humor, want dit soort humor sloeg niet bepaald aan.

De dag komt voor mij tot een eind in de Bravo waar een nacht Drum ‘n Bass op het programma staat. Startende met het Nederlandse Black Sun Empire was het al direct flink feesten geblazen. Het dak ging er al helemaal af tijdens Ed Rush en het, wederom Nederlandse, Noisia. Het is ondertussen laat genoeg en dus tijd om de tent op te zoeken om nog enigszins rust te krijgen voor de tweede dag Lowlands!

Tekst en fotografie door Rene Sebastian