Jimmy Alter

Afgelopen zaterdag was het weer de beurt aan Pinkpop Classic. In het zonovergoten Landgraaf vond de 4de editie van het kleine zusje van Pinkpop plaats. Hoewel het festival vooral de wat oudere rockers aantrok, was onze reporter Pamela aanwezig om voor jullie verslag te doen.

Na online het weer in de gaten te hebben gehouden, dacht ik dat het een regenachtige dag zou worden. Toch begint de ochtend met een heerlijk zonnetje en dat tekent meteen de sfeer voor de dag. Het perfecte festival weer zou je kunnen zeggen. Dit is mijn eerste Pinkpop Classic en weet dus niet wat ik kan verwachten. Met mijn 19 jaar dacht ik de jongste bezoeker te zijn. Niet dus! Pinkpop Classic trekt hele gezinnen, van jong tot oud.

Zoals al drie jaar traditie is staat ook op de vierde verjaardag van het festival de Limburgse Janse Bagge Bend. Deze keer hebben ze echter een gast meegenomen en dat is niemand minder dan Peter Koelewijn. ‘Kom Van Dat Dak Af’ galmt over het Pinkpop terrein. Ook een paar nummers van de Janse Bagge Bend herken ik. Dit zal vast liggen aan mijn roots, die in Zuid-Limburg liggen. Voor veel mensen zijn de Limburgstalige nummers vrij onbekend, maar toch begint de dag met een feestje.

Even daarna komt Therapy? het podium op. De omschakeling van Limburgse zang naar stevige Ierse rock is even wennen. Het repertoire van de band is snoeihard en beukt dan ook door de (menige) versterkers. Ik ken de band niet, maar met een biertje liggend in het gras is het prima vertoeven.

Wat me gelijk opvalt, is de hoeveelheid inklapstoeltjes of de zogenaamde campingstoeltjes die het terrein overmeesteren. Naarmate de dag vordert begrijp ik ook waarom; wat zou het heerlijk zijn geweest als ik zo’n stoeltje had gehad. The Presidents Of The U.S.A. neemt een aanloop in het begin van de set met ‘Lumb’, één van de bekendste singles van de Amerikaanse punkrockers. Covers als ‘Video Killed The Radio Star’ (The Buggles) en ‘Ace Of Spades’ (Motörhead) worden luidkeels meegezongen. Nog maar vijf jaar geleden was het dat The Presidents op Pinkpop stonden.

Daarna is het de beurt aan Kid Creole en zijn Coconuts. Toen ik de line-up aan mijn ouders liet zien, mocht ik dit volgens mijn moeder niet missen. De door jazz en new wave beïnvloede latinpopnummers liggen goed in het gehoor en Kid Creole maakt er een waar spektakel van. Terwijl The Coconuts nog wel eens van outfit wisselen, staat Kid Creole in zijn paarse pak en is hij het middelpunt van de aandacht. Creole rekt de nummers, waar onder zijn grootste hit ‘Annie, I’m Not Your Daddy’ en het fantastische ‘Stoolpigeon’, lang uit met veel ruimte voor instrumentale stukken.

Fun Lovin’ Criminals, dat klinkt bekend. Oja, die gasten van ‘Scooby Snacks’! De sfeer tijdens dit nummer is echt super. De band speelt veel nieuwe nummers, maar aan het publiek te zien hadden ze beter wat meer oudere hits kunnen spelen.

Van de gitarist die nu het podium op komt krijg ik echt kippenvel. Gary Moore, ex-gitarist van Thin Lizzy en Skid Row verwierf zo’n dertig jaar geleden faam onder liefhebbers van rockmuziek. Dat Moore nog steeds in vorm is, bewijst hij wel weer. Dit is tot nu toe het beste optreden van de dag. De show is weliswaar niet heel spetterend, maar het geluid van zijn gitaar gaat dwars door je heen. Dat is ook te zien aan sommige gasten in het publiek, die helemaal op gaan in de muziek en als een soort gehypnotiseerde hippies staan te zwaaien met hun armen.

Eveneens groot in de jaren ’80 en begin jaren ’90 was The Cult. Aan het tweede optreden van The Cult op Pinkpop, in 1992, heeft Jan Smeets minder goede herinneringen. Toen de band het tijdslot van Smeets negeerden, sloegen de stoppen door bij de festivalorganisator, die in woede ontstoken een microfoon op de grond smeet. Inmiddels is alles weet goed tussen Smeets en de band. Toen halverwege de set de stroom uitviel, maakte de frontman een praatje met het publiek. Hierin vertelde hij onder andere dat hij trots is op Nederland vanwege het terugtrekken van de soldaten uit Afghanistan. Gelukkig kwam de stroom snel weer terug en kon de band verder gaan met de set.

En dan het langverwachte moment: Iggy & The Stooges! Het optreden waar ik al de hele dag naar heb uitgekeken. Iggy komt zonder aankondiging het podium op en de meeste mensen, waaronder ik, merken dit niet eens. Toch trekt Iggy al snel alle aandacht. Het charisma van deze man is zelf nog achter op het terrein te voelen. Nu komen ook de zittende mensen uit hun campingstoelen. Iggy vraagt aan het begin van de set of er nog mensen het podium op willen en een groepje vooraanstaande fans laat zich dit geen twee keer zeggen. Een losgeslagen op Iggy lijkende fan (inclusief ontbloot bovenlichaam) kan niet van hem afblijven. Hij heeft waarschijnlijk de dag van zijn leven. Wat moet deze man een conditie hebben. Hij stuitert over het podium. Probeer dat maar eens als je 63 bent. Tevreden verlaat ik na het laatste nummer het Megaland terrein. Het was een mooie dag, zelfs voor het jongere publiek.

De volgende dag zie ik dat er op de vierde editie van Pinpop Classic maar 6000 mensen waren, terwijl het dubbele was verwacht. Het is dus nog maar de vraag of Pinkpop Classic volgend jaar vijf gaat worden.

Kijk voor foto’s op de officiële Pinkpop Classic site.