Jimmy Alter

Op donderdagavond word ik om 7 uur benaderd met de vraag of ik naar een uitverkocht concert van The Gaslight Anthem toe wil om foto’s te maken en een stukje te schrijven. Ik heb de single ‘American Slang’ al regelmatig op de radio gehoord en grijp deze kans uiteraard! De door Bruce Springsteen geïnspireerde band stond vorig jaar al in de kleine zaal van de Melkweg, wat ook volledig uitverkocht was, en op het hoofdpodium van Pinkpop.

Vanavond doet de Schotse band Twin Atlantic een poging om het publiek warm te maken. Helaas blijkt de alternatieve rock het niet erg goed te doen bij het nog te nuchtere publiek. Niet dat het ontbreekt aan energie binnen de band! De leadzanger/gitarist beweegt, draait en barst van de energie. Ook zal het zeker niet hebben gelegen aan de kwaliteit van de muzikanten, iedereen speelt strak en de sound van de band is best lekker. Wel slaat de verveling na een tijdje ook bij mij toe. De nummers klinken namelijk te veel hetzelfde. Ook wanneer de gitarist een nummertje meespeelt op een cello voegt dit jammer genoeg niet veel toe aan de spanning. Na een tijdje probeert de zanger nog even een praatje te maken met het publiek. Zo vertelt hij ons hoe hij doodsbang is voor onze Amsterdamse wallen, maar bij gebrek aan een clou blijft het publiek stil. Dit tot zichtbare ergernis van de zanger.

En dan is het tijd voor het hoofdprogramma. De band komt op onder de klanken van het nummer ‘Empire State of Mind’ door Alicia Keys. Het valt mij op hoe de band er meteen al zin in heeft. Als binnenkomer spelen ze meteen de huidige single ‘American Slang’. Waar ik dit nummer op de radio te veel op een pop-rock nummer vond lijken, blijkt de rauwe stem van Brian Fallon hier veel beter tot z’n recht te komen. Het publiek moet het allemaal nog even aanzien, maar na een stuk of vier nummers begint het een beetje los te komen. Tot mijn verbazing zie ik enkele nummers daarna zelfs een klein mosh pitje in het midden van de zaal ontstaan! Deze bereikte zijn hoogtepunt tijdens het nummer ‘The ’59 sound’, wat eerder al een single was. In mijn achterhoofd denk ik even terug aan het concert van Bruce Springsteen dat ik vorig jaar op pinkpop zag. Daar kon je dit toch zeker niet verwachten! De setlist bestaat uit een paar heerlijke stampnummers, waar onder het aanstekelijke ‘Film Noir’, afgewisseld met een paar ballads. Al met al weet de band de aandacht goed op zich te houden en ik ga met een tevreden gevoel weer naar huis.

Tekst en foto’s door Nicky Maatman