Jimmy Alter

Destine speelde onlangs in het Utrechtse Tivoli. Jimmy-reporters Vivian Waskowskij en Rik Brinks zagen kans voor een openhartig gesprek met Destine over het leven als vrolijke punk pop band in Nederland.

“Jimmy Alter? Dat ken ik wel! Jullie schrijven heel wisselvallig over ons, maar dat komt blijkbaar door alle input die jullie krijgen van de lezers waardoor het ook weer heel objectief is!” Aldus Laurens van Destine (midden in de foto). Een gesprek over carnaval, emo en zelfmoord, serieuze journalistiek, nagellak en de thuiszorg met een van de hotste bands van dit moment uit Nederland.

Met nog een uur te gaan tot het optreden zitten we in boven in Tivoli de Helling, Utrecht. Beneden klinkt het geluid van Only Seven Left en boven zitten we aan tafel met Laurens Troost, de energieke toetsenist / zanger van Destine. Het is snel gegaan met de band. Ze zijn pas drie jaar bezig, maar hadden na een jaar al een contract met Mojo en Sony. Hits als In Your Arms, Stars en Spiders volgden. Onlangs brachten ze hun debuutalbum Lightspeed uit en daarmee zijn ze nu op hun eerste eigen tour door Nederland. Gezien de drukte en het laaiend enthousiaste publiek blijkt ook hoe populair de band is. Bijna alle nummers worden uit de kast getrokken en ook een verassende cover van Jay Sean ft. Lil Wayne (Down) komt nog voorbij. Destine heeft nog genoeg in hun mars dus!

Allereerst, gefeliciteerd met jullie optreden op Pinkpop, hoe is dat voor jullie die constante flow van successen?

Op een gegeven moment is ’t bijna iedere dag dat je denkt van ‘wow dat had ik niet verwacht’ en Pinkpop is er daar één van. We namen ons album op in Amerika, speelden op Lowlands, 3FM airplay, DWDD, alarmschijf, etc. En nu Pinkpop erbij. Dat is natuurlijk een onwijze mijlpaal, het is echt een stroom aan goed nieuws waar wij en ons team ook hard aan werken. We zitten nu in onze headline tour, we doen 16 shows waarvan er al 10 zijn uitverkocht. Daarna komt het festival seizoen waarvan al 20 festivals in Nederland en België zijn bevestigd. Daarna moeten we een te gekke tweede plaat gaan maken.

Voel je ook die druk daar voor?

Als je begint aan je eerste album verwachten mensen niet veel van je, je kunt gewoon bij nul beginnen. Met zo’n tweede plaat moet het toch minimaal net zo goed worden als het eerste album. Dat is wel een bepaalde druk, zeker met de drukte van ons eerste album. Tussen het optreden door moeten we nog inspiratie opdoen voor onze tweede cd. Maar we zijn er wel al hard mee bezig, terwijl we nog een heel festival seizoen voor ons hebben.

Hoe staat het met buitenland plannen?

Het is een beetje do-it-yourself. We hebben afgelopen december een tour gedaan door Duitsland met de The Blackout. Onze eerste single In Your Arms is net uit in België, waar het al wordt opgepikt. We zijn wel hard aan het werk ermee, maar echte concrete plannen hebben we verder nog niet. Ik ben zelf wel overtuigd van de kwaliteit van het album dat we hebben gemaakt en dat het niet alleen binnen de landsgrenzen hoeft te blijven. Ik denk ook dat hoe eerder je in het buitenland begint te bouwen, hoe makkelijker het ook is om succes te behalen. Als je hier uitverkochte shows hebt, betekent dat niet automatisch ook succes in het buitenland.

Hoe zie je jezelf in de Nederlandse muziek scene als punkrock band?

Ik denk dat we wel een soort van vreemde eend zijn in de Nederlandse muziek scene, in het buitenland echter niet. We kijken ook vooral naar Amerikaanse bands. Het is misschien een beetje makkelijk om naar anderen te kijken, maar het heeft wel zin om te kijken hoe je voorbeelden het doen, en dan het zelf op je eigen manier in je eigen land te doen. Toen we zijn begonnen wilden we alles tot in de puntjes verzorgd hebben, alles moet kloppen. Daar hebben we elke minuut van de dag in gestoken. In het begin werden we daar wel raar op aan gekeken. Na een jaar hadden we onze boekingen lopen, ons management, een goede MySpace, een website en toen kwamen Sony en Mojo om de hoek kijken. Maar ja, dan moet je dus wel de eerste jaren doorkomen en super ambitieus zijn. Je geeft eigenlijk alles op voor iets onzekers, wat veel mensen ook niet begrijpen. Maar als het wel werkt is dat ‘t wel waard.

Veel bands waar jullie mee vergeleken worden, worden bestempeld als emo. Hoe zie je dat zelf?

Ik denk wel dat het beestje een naam moet hebben, je weet meteen wat voor muziek het dan is. Ik heb zelf met die term geen moeite. Ik ben blij met hoe het nu gaat. Ik ken de discussies wel die op internet de ronde gaan, kinderen die in zichzelf snijden. Als je jezelf van kant wilt maken moet je dat zelf weten, maar dat zullen wij niet doen in ieder geval. Ik denk dat je dat in elke subcultuur ook wel hebt; extreme gevallen die opvallen, waardoor het vaak wordt gegeneraliseerd. Wij maken gewoon super blije pop punk. En als de classificatie voor emo gek haar en eyeliner is, dan ja; wij zijn emo!

Is het moeilijk om als pop punk rock band serieus genomen te worden in de Nederlandse journalistiek?

Voorop gesteld moeten mensen vooral doen wat ze zelf leuk vinden, dat doen we zelf ook. Ik zie er uit zoals ik het zelf ‘t leukst vind. Als ze dat niks vinden, is het ook prima. Je hebt vooral twee stromingen, de wat serieuze muziek pers, die zoeken naar vernieuwende dingen, en de fans, de mensen die muziek gewoon leuk vinden. Als 3voor12 het niks vindt omdat we niks vernieuwends doen, wat misschien ook wel klopt, maar als we dan toch zalen uitverkopen, rijen voor deur hebben, en grote successen op de radio en tv hebben, voor wie doe je ‘t dan? De serieuze media nemen je toch niet serieus als je je nagels lakt. Je doet het eerst voor jezelf en als er dan in die sector genoeg mensen voor zijn dan kan je ook buiten je oefenruimte spelen. Als mensen het dan niks vinden in een serieus blad, prima!

Is uiterlijk belangrijk voor jullie?

Ik vind vooral dat het totaal plaatje moet kloppen. Ik hou heel erg van metal en dat vind ik het ook cool als een band eruitziet als een metal band, i.p.v. dat je gemiddelde buurman daar op het podium staat. Het versterkt elkaar en ik zie er uit zoals ik denk dat ik er het leukst uit zie. Het is belangrijk, ‘t hele plaatje moet kloppen. Het is ook niet dat we de verkleeddoos optrekken, maar we doen wel ons best om er een beetje leuk uit te zien.

Word je vaak herkend?

Laatst speelden we bij De Wereld Draait Door, daarna kreeg ik echt veel berichtjes van ‘is dat nummer van jullie?’ Stars was toen namelijk alarmschijf en had een hoge rotatie bij 3FM. Veel mensen kennen het nummer maar weten niet dat het van ons is. Ik denk wel dat onze liedjes bekender zijn dan wijzelf, ze weten vaak ook niet dat het uit Nederland komt. Ik kan gelukkig nog gewoon over straat. Ik zit ook bijna altijd binnen, omdat we zelf nog ons management doen en daar veel mee bezig zijn. Buiten loop ik ook vaak met muziek op dus ik ook hoor t ook niet. Dus misschien word ik wel vaak herkend zonder dat ik het zelf door heb. Laatst liep ik eens zonder iPod door de stad en toen liepen twee meisjes en een jongen langs me en na 50 m draaiden ze zich om en vroegen ‘u bent toch van Destine?’

Kunnen jullie rondkomen als band?

Vooral in het begin was ‘t heel lastig, dan kon je net de benzine betalen. Maar het gaat de laatste tijd steeds beter. We zitten nu op het punt dat we precies alle puntjes aan elkaar kunnen knopen. Ik werk ook nog drie uur per week bij de thuiszorg. Dat doe ik al best lang bij een jongen die door een ongeluk zijn handen niet meer kan bewegen. Ik maak dus zijn huis schoon. Het is bij zo’n leuke vent dus dat probeer ik zo lang mogelijk nog te doen, hoewel het wel steeds lastiger wordt met de drukte.

Jullie komen uit Tilburg; heb je nog carnaval gevierd?

We moesten toen in België en Frankrijk spelen, maar één dag hebben we het gevierd in Breda. We gaan dan altijd overdag als een drumband, The New Russians. Hoe slechter je kunt drummen hoe beter je in de band past, met touwen knopen we de trommels om onze nek en dan lopen we door het winkelcentrum te drummen. ‘s Avonds gaan we als 80s metalband nog een stukje verder over de top. Carnaval is echt super. Het doel is nog een keer om bij een Destine show te komen en dan te worden herkend als The New Russians.

Tekst & Interview: Vivian Waskowskij & Rik Brinks