Jimmy Alter

Gisteravond stond Florence And The Machine in Paradiso. Eerder speelden ze al in de kleine zaal tijdens London Calling, maar inmiddels hebben ze het naar een uitverkochte grote zaal geschopt.

Nadat de crew de laatste zaken op het podium in orde had gemaakt begon het publiek onrustig te worden, hoog tijd om te beginnen met de show! Onder luid applaus kwam de band op en de vloer begon letterlijk te trillen toen zangeres Florence het podium betrad.

Het publiek werd direct door Florence aan de hand genomen, mee in een soort magisch sprookje; een podium versierd met vogelkooitjes, bloemen rondom de microfoon stand, de harp en dan die stem! Die stem is er echt een om u tegen te zeggen. Voor een ieder die zich afvroeg waarom het eerste album ‘Lungs’ heet, heeft hier gisteravond luid en duidelijk antwoord op gekregen.

foto’s: Annemiek van Mierlo

Hoewel veel mensen Florence vooral kennen als het gezicht van Florence And The Machine, is de rest van de band ook ontzettend sterk, een hecht groepje creatievelingen die goed op elkaar ingespeeld zijn en duidelijk met veel plezier optreden. Florence blijft toch de persoon die het meeste contact maakt met het publiek. Waar veel bands het publiek vragen mee te zingen besloot zij het publiek mee te laten springen, en hoe! Laten we hopen dat Paradiso geen last krijgt van verzakkingen…

Na het ophalen van herinneringen (“Last time I was here I had some shrooms after the gig here, I was backstage and for the rest of the night I thought I was in a submarine”) kwam de avond langzaam tot een einde. Tijdens de encore met ‘You’ve Got The Love’ en ‘Rabbit Heart’ gingen zowel band als publiek nog een laatste keer los. Met een oorverdovend applaus verliet Florence And The Machine het podium waarna het publiek schor maar tevreden huiswaarts keerde.

Tekst: Annemiek van Mierlo