Jimmy Alter

‘Als ik maar een mooie foto van Danny Jones kan maken dan is het concert al goed!’ De net 16-jaar geworden Liese-Lotte uit Gieten heeft, net als de meeste meisjes in de rij voor de Oosterpoort, een zwak voor de gitarist en zanger van McFly. Ze past perfect in de doelgroep van McFly, een meisje in haar puberjaren, mede door dit publiek heeft de band dan ook meer een boyband status dan die van een rockband.

Toch doen de verkoopcijfers niet direct denken aan een boyband, want met maar 600 verkochte kaarten is de zaal verre van gevuld.

Voordat McFly begint met spelen mag de Nederlandse band Destine het spits afbijten, wat ze niet onverdienstelijk doen. Destine is een poprockband die op het punt staat door te breken, maar die nog niet echt bekend is bij het grote publiek, daardoor blijven de toeschouwers nog vrij rustig tijdens dit verder goede optreden. Pas bij een cover van Taylor Swift krijgt de band eindelijk de zaal mee en wordt er een gezellig feestje gebouwd. Niet veel later sluit de band af met hun eigen hitje ‘Stars’ en kan het wachten op de hoofdact beginnen.

Als de hoofdact eindelijk het podium betreedt valt meteen op dat de basgitarist deze avond ontbreekt, ook is de toetsenist weggestopt in een hoekje. Dit kan de fans echter niet deren want het gegil is bijna oorverdovend als het eerste nummer ‘song for the radio’ wordt ingezet. De eerste paar nummers zijn lekker vlot en her en der wordt het publiek gevraagd mee te zingen, wat ze dan ook uit volle borst doen. De publieksfavoriet Danny Jones schiet echter wel tekort, telkens heeft hij te weinig adem over om zijn zangpartijen af te maken. Een probleem dat hem bijna de hele show parten blijft spelen.

Na tien nummers beginnen de muziek en de vele interactie met het publiek een beetje in herhaling te vallen, ook het publiek lijkt dat te merken want het enthousiasme wordt enigszins getemperd. De verlossing komt echter snel, de band speelt namelijk een bijna briljante versie van het lied ‘POV’. Dat het geen briljante uitvoering is ligt aan het feit dat de in het origineel aanwezige piano wordt vervangen door een simpel keyboard, wat de sfeer van het nummer niet ten goede komt.

Door de ziekte van de bassist moet de setlist worden aangepast waardoor er opeens een akoestische set wordt opgebouwd. Een blunder van jewelste blijkt al snel, de aandacht van het jonge publiek verslapt, al na één nummer is te merken dat ze minder naar het podium kijken en meer oog hebben voor hun buren. Na vier akoestische nummers houdt de band het even voor gezien, gelukkig komen ze terug om met de klassiekers ‘Lies’en ‘Five colours in her hair’ de avond feestelijk af te sluiten.

Al met al biedt McFly een leuk concert voor de personen die zich tot de doelgroep mogen rekenen, de missertjes en voorspelbaarheid daar gelaten. De wat serieuzere luisteraar doet er goed aan zijn geld te bewaren voor een ander optreden.