Jimmy Alter

Op 20 juni 2009 rukt de regio Rijnmond voor de tiende keer uit voor het jaarlijkse festival Rottepop. Met een strakke line-up voor een lage prijs besloten een maat en ik ook eens naar Bergschenhoek te fietsen. Een verslag van Rottepop 2009.

De band die het podium opent is traditiegetrouw een regioband die de voorrondes heeft gewonnen. Dit jaar komt deze eer toe aan No Comment, een viertal uit het Westland. Veel heb ik zelf niet van het optreden meegekregen, want door complicaties met mijn achterband kwamen we later aan dan gepland. Toen ik eindelijk het festivalterrein op wandelde, was de band alweer vertrokken. Geen commentaar van mijn kant dus helaas.

Het tweede optreden van vandaag is Rigby. Het bandje, wat de laatste tijd furore maakte in De Wereld Draait Door heeft er duidelijk zin in. Echter, heel veel stelt het allemaal niet voor. Frontman en puberwomanizer Christon zingt prima, maar men is duidelijk nog niet ver genoeg voor het grote werk. Na een geslaagde cover van Katy Perry sluit het vijftal af met de single ‘Everything Must Go’, en nemen ze afscheid. Rigby maakt weinig indruk, maar een onvoldoende zou niet terecht zijn. Beoordeling: 6

De Staat staat deze zomer op elk denkbaar festival. Het optreden op Rottepop is slechts één van de drie shows die de heren vandaag geven. Na een paar nummers snap ik waarom: de Staat staat als een huis. In drie kwartier weten de heren mij volledig weg te blazen. Ze klinken, als een echte rockband betaamt, veel beter dan op de cd. Hoogtepunt is ‘Meet the devil’, die door de Nijmegenaren op een Mars Volta-achtige manier wordt gepimpt. De Staat is een beresterke liveband, dat is één ding dat duidelijk is. Beoordeling: en dikke 8

Na drie rockbands is het tijd voor iets anders. Room Eleven maakt al jaren mensen blij met een frisse mix tussen jazz en pop. Aan het begin lijken ze een beetje uit de toon te vallen, maar de band groeit in de middag. De leuke zangeres Janne Schra improviseert er lekker op los en is de vrolijke noot van Rottepop. Als op een gegeven moment de zon eindelijk eens doorbreekt en Janne midden in een liedje ineens ‘daar is de zon, daar is de zon’ zingt, is de sfeer compleet. Niet het beste optreden van vandaag, maar wel onwijs gezellig. Beoordeling: 7

In 2008 was er een bandje dat elk festival op zijn grondvesten deed trillen. Voicst uit Amsterdam probeert datzelfde dit jaar weer. Tjeerd, de droogste frontman van Nederland, heeft zin om vandaag keihard te rocken, zegt hij. Voor mij was Voicst één van de redenen om op de fiets te stappen, maar helaas valt het bandje vandaag wel een beetje tegen. Dat het publiek bij maar een paar nummers echt geamuseerd is, lijkt het zestal echter niet te deren. Het enthousiasme ontbreekt er nog steeds niet aan bij Voicst, maar het optreden is verre van briljant. Achteraf weet ik nog wel een gesigneerde cd en een foto met Tjeerd te fixen bij de stand van Free Record Shop, maar ook dat maakt Voicst niet meer dan een typisch H&M-bandje. Jammer! Beoordeling: 6,5

De voorlaatste act van vandaag is er eentje die we inmiddels allemaal wel kennen. Milow, bestaande uit Jonathan met zijn begeleidingsband. Al snel is het overduidelijk: Jonathan Vandenbroeck is geen performer. Na drie nummers zie ik het totaal niet meer zitten, en staat het gapen me nader dan het lachen. Gelukkig komen er nog wel wat toffe nummers langs (‘Canada’ en ‘Stephanie’ zing ik met plezier mee), maar over het algemeen valt Milow vies tegen. Gek genoeg ben ik één van de weinige sceptici want het publiek lijkt het helemaal fantastisch te vinden. De Belgen sluiten af met een 8-minuten-durende versie van superhit ‘Ayo Technology’ en verdwijnen dan. Milow hoef ik in ieder geval niet meer te zien. Beoordeling: 6

Het is tijd voor de grote afsluiter van vandaag. Uit Engeland zijn Infadels overgevlogen om de Rotte nog een keer buiten haar oevers te laten treden. Het lukt: het electro/indierock collectief doet de menigte voor het eerst vandaag deinen, en er ontstaan zelfs moshpits. Jammer genoeg ontstaan er vlak naast ons Iranese taferelen als één of ander Ricardo (pet, trainingspak) een andere festivalganger in elkaar wil staan omdat hij blijkbaar niet begrijpt wat een pit inhoudt. Dat dit soort mensen weg moeten blijven van festivals, wordt gewoon maar weer eens duidelijk. De band vindt het duidelijk alleen maar leuk. Het enthousiasme spettert van het podium en bij elk nummer staan de heren lekker mee te deinen. Als de Britten om vijf voor twaalf nog een encore’tje doen is het feest compleet. Infadels kwamen, zagen, en overwonnen. “I can’t get enough!” Beoordeling: 8,5

Al met al heeft Rottepop me een goede zaterdag gebracht. Met name De Staat en Infadels wisten mij erg te imponeren. Ondanks dat het volk niet het volk was wat ik op een festival wil zien (iets teveel Ricardo’s en Melanie’s) heb ik me prima vermaakt. Een prima dagje aan de Rotte, niets meer en niets minder. Chapeau!