Jimmy Alter

Negenendertig edities lang stonden de grootste artiesten in het zuidelijke Landgraaf. Negenendertig edities het spannende en verrassende bekendmakingproces. Negenendertig edities respect voor Jan Smeets, en dan dit….

Wat de bekroning van Neerlands oudste festival had moeten worden, blijkt nu op voorhand al een catastrofe te worden. De line-up is tot nu toe nog geen schim van die van vorig jaar. Smeets lijkt in de mindere jaren 2005 en 2006 niet veel geleerd te hebben van het waarmaken van zijn eigen wensen. Deelde hij vorig jaar nog slim de bands met Rock Am Ring, bespaarde hij dit jaar kosten nog moeite om the Boss te halen. Doe daar een paar duffe oude electropop-dudes bij, die er vroeger al gay uitzagen, en je bent een derde van je budget kwijt. Een goed moment om wat spreekwoordelijke modder in Jan’s gezicht te gooien.

Een man die het voor elkaar krijgt om Foo Fighters, Metallica en Rage Against The Machine in een weekend bij elkaar te krijgen, lijkt de dementie nabij in 2009. Deze en de zinnen hierboven zijn maar enkele gedachtes die bij velen door het hoofd spoken. De meest optimistische optimist gaat zich vastklampen aan de acht namen die nog bekend moeten worden. Dat twee ervan Nick Cave en Miss Montreal zijn, belooft niet veel goeds. Een keiharde dansact beloofde Smeets nog wel, laat dit dan in godsnaam het dolende gerucht Daft Punk zijn.

Voor mij was muziek de nummer één reden om drie uur in zuidelijke richting te rijden. De organisatie en eindtijden zijn niet te vergelijken met die van een Lowlands of Rock Werchter. Dat je zestigduizend man via een krappe entree bij vier muntverkoopbalie’s aan laat komen, waar twee mensen je bijstaan in het ellenlange pinproces, vind ik niet echt slim. Dat is nog maar de eerste rij die je bij het festival moet overwinnen; je hebt nog de rij bij de horecatentjes (welke idioot verzint het om met een enkele tap biertjes te gaan tappen op een festival?!), de file voor het festivalterrein, de rij bij de bandjes en, als je een meisje bent, zijn de wc’s ook een prachtige mensenfile.

De eindtijden hoef je niet op een ansichtkaart naar huis te schrijven. Rond half twaalf ben je wel zo’n beetje van het festival gedrukt door de beveiliging. Gelukkig kun je dan wel naar hartenlust dansen in de afterparty-tenten op twee van de drie campings. Daarvoor moet je wel eerst een vreselijk optreden van een duo à la The Opposites uithoren. Wanneer je net de shuffles onder de knie hebt, is het vier uur en mag je de tent vriendelijk verlaten. Rondhangen is dan nog even gezellig, maar zonder muziek zoek je tent toch wat eerder op. Op de laatste avond van het festival is er zelfs geen officiële na-het-feestje-activiteiten meer. Je moet er dan echt zelf een feest van maken. Voordeel daarvan is dat je nogal eens in een ludiek feestje belandt en nieuwe vrienden maakt.

Het zij zo; 29, 30 en 1 juni zullen heel veel top-40-pubers naar Limburg trekken om hun idool te aanschouwen. Wil Mr. Pinkpop zijn trouwe publiek daarvoor gaan inruilen? Want als je op deze top40 manier het affiche gaat bekijken, staan er best veel goede artiesten tussen. Helaas zijn het voor de echte festivalgangers stuk voor stuk bands die men al vele malen gezien heeft.

Toch sta ik naar alle waarschijnlijkheid weer tegen de skipiste aan te gapen met Pinksteren, wat moet je anders doen met deze Christelijke vrije dagen? U2 zou een verrassingsafsluiter kunnen zijn, want Snow Patrol is een regelrechte grap. Het is een goede band en hun optreden in 2007 op hetzelfde festival was boven maats, maar afsluiterwaardig is het allerminst. Als bovengenoemde elektrontechno meesters erbij komen, heb ik weer twee redenen om wel te gaan. Ik heb twee geniale edities met veel vrienden een weekend lang gezelligheid en lol beleefd, dat Pinkpop dit jaar eigenlijk logisch scheen te zijn, wat jij?

Door: Indierocker