Jimmy Alter

Over de exacte stijl/genre van Linkin Park wordt veel getwist. Meningen variëren van alternative tot nu-metal. Zelf vinden ze dat ze niet in een bepaald genre onder te delen zijn. Ze zijn een van de best verkochte bands over de hele wereld. Dit mede door hun eerste studioalbum Hybrid Theory waarvan er ruim 19 miljoen over de toonbank zijn gegaan. Welke stijl het dus is… het slaat wel aan!

Het ontstaan van Linkin Park begon bij Mike Shinoda. In zijn tienerjaren kreeg hij grote interesse voor muziek en begon ook te spelen samen met Brad Delson (de huidige gitarist van Linkin Park) in zijn thuisstudio. Zijn eerste instrument was de piano want toen interesseerde hij zich vooral in jazzmuziek. Later leerde hij ook elektrische gitaar spelen (vooral rock en metal) en begon hij met rappen. Tegen het einde van zijn middelbare school vormden Mike en Brad Delson samen met Rob Bourdon de band Xero en probeerden serieus succes te krijgen in de muziekindustrie.

Na het behalen van zijn diploma ging Mike naar het Pasadena Art College of Design, waar hij Joeseph Hahn ontmoette. Brad ging naar de ULCA, waar Dave Farell zijn kamergenoot was en samen vaak oefenden. Farell (die ook in “Tasty Snax” of “The Snax” speelde) en Joe kwamen kort daarna bij de band Xero. Nadat Mike zijn studie had voltooid kreeg hij gelijk een baan als grafisch ontwerper. Een zesde lid werd toegevoegd, Mark Wakefield (die ook op dezelfde school als Mike en Brad zat). Xero bracht een demotape uit, die niet door de grote platenmaatschappijen was opgepakt. Wakefield verliet de band om manager te worden voor “Taproot”.

Nadat Wakefield weg was, begon Mike audities te houden voor een nieuwe vocalist. Tegelijkertijd begon Brad te interneteren voor een Warner Bros. Records A&R(scout) voor een vertegenwoordiger genaamd Jeff Blue als deel van zijn communicatiegraad. Blue hintte Brad en Mike op Chester Bennington, een jonge zanger uit Phoenix die op zoek was naar een nieuwe band, na een ruzie met zijn oude band “Grey Daze”. Shinoda en Delson zonden hem een instrumentaal en Chester belde Mike op en zong voor hem door de telefoon. Mike en Brad waren meteen onder de indruk van de vocale capaciteiten van Bennington en het duurde niet lang voor ze hem aannamen.

Nadat Chester zich bij de band had toegevoegd, moest de band zijn naam veranderen in “Xero”, omdat er al een andere band was die een vergelijkbare naam had. Farell moest de band tijdelijk verlaten vanwege tourverplichtingen met Snax. Dus speelden Brad Delson en een andere bassist, genaamd Kyle Christner bass op de eerste zelfgetitelde EP. “Hybrid Theory EP” werd midden 1999 uitgebracht in beperkte oplage (1000).

De band mocht tekenen bij Warner Bros. Records in 1999. De band moest hun naam opnieuw veranderen. Er waren verschillende suggesties, waaronder Clear, Probing Lagers en Ten P.M. Stocker (een interne grap van de band omdat ze altijd ‘s avonds opnamen en oefenden). Bennington kwam met de naam “Lincoln Park” omdat hij er altijd langs reed, en er wel in elke stad van het land een Lincoln Park is. De groep nam de naam, maar tijdens het registereren van een domeinnaam, zagen ze dat “lincolnpark.com” al bezet was. Omdat de band het niet konden betalen, veranderden zij “Lincoln” naar “Linkin” en kochten het domein “http://linkinpark.com”.

Het album Hybrid Theory kwam uit op 24 oktober 2000. De singles ‘One Step Closer’ en ‘Crawling’ werden een (radio)succes. Farell keerde terug in de clip van “Crawling”. De band won er een Grammy mee voor “Best Hard Rock Performance” in 2002. De band maakte zijn eerste nationale tour, de Ozzfest, met andere acts als Black Sabbath, Marilyn Manson, Slipknot, and Zack Wylde’s Black Label Society. Daarna volgde de single ‘Papercut’ en in midden 2001 bracht Linkin Park hun derde single uit:”‘In The End’. Het nummer zal de grootste hit worden van de band tot nu toe en is een van de meest gedraaide liedjes van 2001. Het nummer bereikte de top #5 in de Nederlandse Top 40.

In 2001 speelden ze maar liefst 324 shows. Hybrid Theory was dat jaar de meestverkochte plaat in de Verenigde Staten en geldt nog steeds als een sterk debuut. Het album werd 10 keer platina.

Het tweede studioalbum van Linkin Park, Meteora, genoemd naar de rotsen in Griekenland, lag 16 maart 2003 in de rekken. Het album werd meer dan 11 miljoen keer verkocht over de hele wereld en debuteerde in maar liefst 16 landen op nummer 1. De eerste single, ‘Somewhere I Belong’ werd wereldwijd een hit. De meest succesvolle single van Meteora was ‘Breaking The Habit’, herkenbaar door de violen en het drum ‘n bass-patroon. Overige singles waren ‘Faint’, ‘From the inside’ en ‘Numb’. Het nummer ‘Lying From You’ werd alleen als radiosingle uitgebracht. ‘Meteora’ werd 4 keer platina.

Linkin Park keerde in 2006 terug de studio’s in om te werken aan nieuw materiaal. De band koos de legendarische Rick Rubin als producer. Ondanks eerdere vermeldingen dat het album ergens in 2006 uit zou komen, werd het uitgesteld tot 2007. De band had 30 tot 50 nummers opgenomen in augustus 2006, toen Shinoda zei dat het album voor de helft af was. Bennington zei later dat het album weg zou blijven van hun vorige nu-metal geluid. Warner Bros. Records kondigde officieel aan dat de bands derde studioalbum, genaamd Minutes To Midnight, op 15 mei 2007 zou worden uitgebracht. Na 14 maanden werken aan het album, koos de band ervoor vijf van de oorspronkelijke zeventien tracks te schrappen.

21 november 2008 verschijnt de live cd/dvd ‘Road To Revolution’.

Website:
http://www.linkinpark.com/