Jimmy Alter

Een naam die afgelopen jaar steeds terug kwam is Patrick Watson, zo stond hij al op Lowlands en speelde hij regelmatig in andere zalen in Nederland, bovendien stond hij afgelopen weekend ook nog op Pinkpop. Een paar dagen geleden speelde hij in de Groningse Schouwburg, een bijzondere locatie voor een bijzondere band.

Ik had van te voren niet echt een idee wat ik moest verwachten van het concert. Ik kende de muziek niet echt en bovendien was dit voor het eerst dat ik naar een zittend concert in een schouwburg ging. Het voorprogramma was Black Atlantic, een jong bandje uit Groningen wat duidelijk ook zelf eraan moest wennen dat ze in een schouwburg speelden. De zanger was wat nerveus en had al snel in de gaten dat je elke zucht duidelijk hoort in de zaal. Ze speelden verder leuke, standaard liedjes; een perfecte band als voorprogramma.

Rond half tien was het de beurt aan Patrick Watson, anders dan de naam doet vermoeden zit er een hele band achter. Ze komen uit Quebec, Canada en hebben tot nu toe twee albums op hun naam staan; Just Another Ordinary Day en het vorig jaar verschenen album Closer to Paradise. De muziek komt in de richting van Pink Floyd en Rufus Wainwright.

Dit klinkt misschien allemaal wel duidelijk, maar het concert zelf is dat toch niet helemaal. Met vier man staan ze op het podium, allemaal lijken ze half verdoofd door een aantal middeltjes of ze kunnen zich bijzonder goed inleven in de muziek. Ze hebben er in ieder geval duidelijk plezier in en lopen dan ook onderling veel af te giechelen. Iets wat in een theater wat raar overkomt omdat de hele zaal wel muisstil is en je dus gelijk het gevoel hebt dat je iets mist van wat er op het podium gebeurd. Patrick zelf houdt ervan om met een stemvervormer te spelen en is dan ook bijna het gehele concert in de weer met zijn apparaatje, misschien soms wat te veel en te langdurig. Hij zingt en speelt piano, alleen hadden ze er blijkbaar niet aan gedacht om een extra microfoon te plaatsen, waardoor Watson de hele tijd met de microfoon standaard in de weer is.

Genoeg over de gang van zaken op het podium. De muziek zelf is zweverig, ik heb het op cd gehoord en daar vond ik het al een lastige plaat om naar te luisteren, in het echt is het echter nog een streepje vager. Dit komt mede ook door het vele spelen met geluiden wat de band doet, zo worden er verschillende instrumenten gebruikt en komen ook enkele attributen het podium op zoals een theedoek en een tube tandpasta (i.p.v. een plectrum), nieuwe ideeën voor de gitaristen onder ons dus. Leuk was ook dat vlak voor het einde er nog even een nummertje in een van de lounges van de zaal werd gedaan, zonder versterkers, en dat was toch wel wat bijzonders.

Concluderend vond ik het een interessant optreden, ik zal denk ik niet snel weer naar deze band gaan maar om het gezien te hebben was het zeker geslaagd. Dat het in de schouwburg gegeven werd maakte alles ook nog wat aparter, het publiek was wel veel stiller maar daar zit ook aan vast dat je zelf ook eerder de neiging hebt om lekker achterover te gaan leunen en bijna je oogjes even dicht te doen. Dat lijkt mij ook niet helemaal de bedoeling. Als je van aparte, zweverige muziek dan zal je dit waarschijnlijk een leuke band vinden. De band leek erg te genieten van het opreden en het publiek uiteindelijk ook, en daar gaat het om.